II SA/Gd 376/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Gorski Sędziowie WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Asesor WSA Krzysztof Gruszecki (spr.) Protokolant Wioleta Gładczuk po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J.S. na decyzję Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddziału Rejonowego z dnia 3 lutego 2003 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia finansowego na pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddziału Terenowego z dnia 19 listopada 2002 r. nr [...]; 2) zasądza od Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddziału Regionalnego na rzecz skarżącego kwotę 265 (dwieście sześćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. 3 II SA/Gd 376/03 U z a s a d n i e n i e Decyzją z dnia 3 lutego 2003 r. Nr [...] Dyrektor Wojskowej Agencji Mieszkaniowej – Oddziału Rejonowego na podstawie art. 13 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 86, poz. 433 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu odwołania J.S. od decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia 19 listopada 2002 r. Nr [...] w sprawie odmowy przyznania świadczenia finansowego umożliwiającego pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdzono, że decyzją nr [...] z dnia 19.11.2002 r. Dyrektor OT WAM odmówił przyznania J.S. świadczenia umożliwiającego pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego uzasadniając powyższe faktem, iż na podstawie skierowania nr 142/TZ z dnia 16.11.1993 r. J.S. otrzymał kwaterę na tymczasowe zakwaterowanie. Od decyzji organu I instancji zainteresowany odwołał się zarzucając jej błędną wykładnię obowiązujących przepisów i niewłaściwe ich zastosowanie oraz wnosząc o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy. Rozpatrując sprawę, organ II instancji uznał decyzję organu I instancji za zgodną z obowiązującymi przepisami. Stanowisko w przedmiotowej sprawie oparto na postanowieniach art. 24 ust. 2 pkt 1, art. 49 ust. 1 pkt 1 lit.b i ust. 2 pkt 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Przepis art. 24 ust. 2 przywołanej ustawy stanowi, że do czasu realizacji prawa do kwatery żołnierz zawodowy otrzymuje: pkt 1) świadczenie finansowe umożliwiające pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego albo pkt 2) przydział kwatery zastępczej. Zgodnie z art. 49, żołnierzowi zawodowemu w służbie stałej przysługuje świadczenie finansowe umożliwiające pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego, jeżeli Agencja nie może przydzielić mu odpowiedniej kwatery lub zapewnić tymczasowego zakwaterowania. Ponadto w ust. 2 art. 49 ustawodawca wskazuje warunki przyznania przedmiotowego świadczenia: 1) zawarcie umowy najmu lokalu z właścicielem, 2) zwolnienie przez żołnierza zawodowego dotychczas zajmowanej kwatery, jeżeli ją posiada. W dniu 16.11.1993 r., na podstawie skierowania nr 142/TZ, J.S. przydzielono kwaterę tymczasową w G. przy ul. [...] [...]. Do zamieszkiwania w tej kwaterze uprawniona była żona M. i córka A.. W dniu 12.10.2001 r. J.S. wystąpił z wnioskiem o przejęcie przez OT WAM kwatery zastępczej. Dyrektor Oddziału Terenowego poinformował go, że kwaterę należy przekazać w stanie wolnym, po przedstawieniu zaświadczenia z Urzędu Miasta Referatu Ewidencji Ludności o wymeldowaniu wszystkich osób pełnoletnich zamieszkujących w lokalu. W związku z nieprzedłożeniem takiego zaświadczenia stwierdzono brak podstaw do przyznania świadczenia. Na powyższą decyzję skargę wniósł J.S. zarzucając jej rażące naruszenie - art. 24 ust. 2 pkt 1, art. 49 ust. 1 lit.b ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżący z powodu nie dopełnienia obowiązku wymeldowania byłej żony nie zwolnił kwatery zastępczej przez co wyłączone jest jego prawo do przyznania świadczenia finansowego umożliwiającego pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego, - art. 15 ust. 1 i 3 w związku z art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 1984 r. Nr 32, poz. 174 z późn. zm.) przez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że obowiązek wymeldowania byłej żony obciąża skarżącego, - art. 60 i 61 K.c. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że dokonana przy zwolnieniu przez skarżącego kwatery zastępczej komisyjna ocena procentowego zużycia zainstalowanych urządzeń, o której mowa w § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 kwietnia 2000 r. w sprawie administrowania kwaterami i lokalami mieszkalnymi przez Wojskową Agencję Mieszkaniową (Dz.U. Nr 40, poz. 471) należy do czynności prawnych, a nie czynności faktycznych. W uzasadnieniu powyższych zarzutów pełnomocnik skarżącego stwierdził, że w dniu 6 listopada 2001 r. OT WAM przejął kwaterę zastępczą w stanie wolnym spisując na tą okoliczność stosowny protokół, dlatego też z tą datą, zdaniem skarżącego, utraciła byt prawny decyzja z dnia 16 listopada 1993 r. o przydziale na tymczasowe zakwaterowanie kwatery przy ul. [...] [...] w G.. Jeżeli chodzi o poruszone przez organy administracji sprawy meldunkowe, to w skardze stwierdzono, że J.S. wystąpił o wymeldowanie byłej żony, jednak z uwagi na brak przymiotów strony w tym postępowaniu nie był on informowany o podejmowanych w tej sprawie rozstrzygnięciach. W związku z czym nie można w stosunku do niego podnosić zarzutów, że nie dopełnił ciążących na nim obowiązków. W odpowiedzi na powyższą skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z postanowieniami art. 49 ust. 1 i 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP 1. Świadczenie finansowe umożliwiające pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego przysługuje: 1) żołnierzowi zawodowemu w służbie stałej: a) posiadającemu członków rodziny, których uwzględnia się przy ustalaniu przysługującej mu powierzchni mieszkalnej kwatery, jeżeli Agencja nie może mu przydzielić odpowiedniej kwatery lub zapewnić tymczasowego zakwaterowania z rodziną, b) nieposiadającemu członków rodziny, jeżeli Agencja nie może mu przydzielić odpowiedniej kwatery lub zapewnić zakwaterowania w internacie; 2) żołnierzowi zawodowemu w służbie kontraktowej posiadającemu członków rodziny w rozumieniu art. 26 ust. 2. 2. Warunkiem przyznania świadczenia finansowego jest: 1) zawarcie umowy najmu lokalu z właścicielem lub umowy podnajmu z najemcą, 2) zwolnienie przez żołnierza zawodowego dotychczas zajmowanej kwatery, jeżeli ją posiada. W ust. 2 cytowanego przepisu zawarte są dwa warunki przyznania świadczenia, które muszą zaistnieć kumulatywnie, aby świadczenie takie mogło być przyznane (wyrok NSA z dnia 17 marca 2000 r., sygn. akt I SA 278/99, LEX nr 53756). W związku z tym w postępowaniu administracyjnym organy administracji państwowej powinny skoncentrować się na zbadaniu ich wystąpienia. Stwierdzenie tego faktu skutkuje koniecznością przyznania świadczenia finansowego umożliwiającego pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego. W rozpatrywanym przypadku organy administracji w ogóle nie badały przesłanki zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego koncentrując się na przesłance zwolnienia przez żołnierza zawodowego dotychczasowej kwatery. Przyjmując, że okoliczność taka nie miała miejsca, gdyż w dotychczasowej kwaterze przydzielonej J.S. pozostaje zameldowana jego była żona wraz z dziećmi. Powołując się jednocześnie na uchylenie się od czynności przejęcia zwolnionej kwatery. W aktach administracyjnych przedmiotowej sprawy brak jest jednak zarówno protokołu przejęcia z dnia 6 listopada 2001 r., jak i oświadczenia o uchylenie się od jego skutków prawnych z uwagi na popełniony błąd. Brak powyższych dokumentów w aktach sprawy uniemożliwia Sądowi dokonanie ich oceny. Równocześnie powołanie się przez organ administracji na okoliczność niedopełnienia przez J.S. obowiązku wymeldowania byłej małżonki oraz dzieci nie jest niczym uzasadnione. Z wnioskiem takim mogą bowiem wystąpić jedynie podmioty posiadające przymioty strony w rozumieniu art. 28 K.p.a., J.S. jako nieposiadający interesu prawnego nie mógł wykonać nałożonego na niego obowiązku. Dlatego reasumując należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie organy administracji naruszyły przepisy art. 7 i 77 K.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności stanu faktycznego, związanych ze zwolnieniem kwatery przez J.S. oraz uzależnieniem przyznania wnioskowanego świadczenia od wymeldowania przez skarżącego z przedmiotowego lokalu jego byłej żony oraz dzieci. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organy administracji powinny zadbać o to, aby akta administracyjne miały charakter kompletny, a zgromadzone dowody poddane były wszechstronnej ocenie. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd z uwagi na uchybienia procesowe mogące mieć wpływ na wynik postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. Jednocześnie na podstawie art. 200 tego aktu prawnego orzekł o kosztach postępowania. Sąd nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcia opartego na przepisie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określającego, czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Rozstrzygnięcie takie jest bowiem obligatoryjne jedynie w przypadku, gdy zaskarżona decyzja nadaje się z istoty swej do wykonania. Zaskarżona i uchylona decyzja dotyczyły ochrony przyznania świadczenia i nie nadawały się do wykonania, orzekanie o możliwości jej wykonania było zatem bezprzedmiotowe.