II SA/Gd 378/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w Gdańsku w dniu 17 października 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 kwietnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oddala skargę. W. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 kwietnia 2012 r. nr [[...]], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 14 września 2011 r. nr [[...]], którą na wniosek skarżącego oraz J. i A. K. przekształcono w prawo własności prawo użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w W. przy ul. [[...]] oznaczonej jako dz. nr [[...]], [[...]], [[...]] obr. [[...]]. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach sprawy Skarżący wnioskami z 16 marca 2011 r. wniósł do Prezydenta Miasta o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości zabudowanej oznaczonej jako dz. Nr [[...]] położonej w W. przy ul. [[...]] o powierzchni 156 m2 oraz nieruchomości zabudowanej oznaczonej jako dz. Nr [[...]], pod tym samym adresem. J. i A. K. wnieśli o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności tych samych nieruchomości Nr [[...]], położonej w W. przy ul. [[...]] o powierzchni 156 m2 oraz nieruchomości zabudowanej oznaczonej jako dz. Nr [[...]], [[...]] obr. [[...]]. Prezydent Miasta decyzją z dnia 14 września 2011 r. nr [[...]], powołując się na art. 1, art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 2, art. 4 ust. 2, ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. nr 175, poz. 1459 ze zm.), art. 104 i art. 107 k.p.a. oraz na uchwałę Rady Miasta Wejherowa z 1 kwietnia 2008 r. nr Vk/XVIII/193/2008, przekształcił prawo użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w W. przy ul. [[...]] oznaczonej jako dz. nr [[...]], [[...]], [[...]], której użytkownikami wieczystymi jest skarżący w udziale 86/1000 części związanej z własnością lokalu nr [[...]] oraz J. K. i A. K. na zasadach wspólności ustawowej małżeńskiej w udziale 59/1000 części związanej z własnością lokalu nr [[...]] i, także na zasadach wspólności ustawowej małżeńskiej, w udziale 855/1000 części. Organ ustalił przy tym opłatę z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w wysokości 10036,20 zł z tytułu udziału skarżącego przynależnego do lokalu nr [[...]] i 6885,30 zł z tytułu udziału J. i A. K. przynależnego do lokalu nr [[...]] oraz 99 778,50 zł z tytułu udziału J. i A. K. Organ udzielił bonifikaty w wysokości 95 % od tych opłat, w związku z czym wysokość opłaty nałożonej na skarżącego wynosi 501,80 zł, natomiast opłata nałożona na J. i A. K. wynosi 355,26 zł, płatna w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. W uzasadnieniu wskazano, że wnioskodawcy są użytkownikami wieczystymi opisanej wyżej nieruchomości, oznaczonej jako dz. [[...]], [[...]], [[...]], stanowiącej własność Gminy Miasta , zabudowanej w dniu 13 października 2005 r. budynkami o funkcji mieszkalnej, transportu i łączności oraz innej niezabudowanej. Z nieruchomości wyodrębnione zostały lokale. Organ wskazał, że, stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, osoby fizyczne będące w dniu wejścia w życie ustawy użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych m.in. na cele mieszkaniowe mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Z wnioskiem mogą wystąpić również podmioty będące właścicielami lokali, których udział w nieruchomości wspólnej obejmuje prawo użytkowania wieczystego. W sprawie, zdaniem organu, warunki te zostały spełnione. W operacie szacunkowym określono wartość przedmiotowej nieruchomości na 513 000 zł, a ustalona wartość użytkowania wieczystego wynosi 396 300 zł. Na wniosek użytkowników wieczystych udzielono bonifikaty. Skarżący w odwołaniu od tej decyzji wskazał, powołując się na akt notarialny sporządzony przez notariusza L. S. w dniu 4 czerwca 1992 r. rep [[...]], że jest właścicielem lokalu mieszkalnego nr [[...]] z udziałem 0,086 w częściach wspólnych budynku oraz współużytkownikiem wieczystym z udziałem wynoszącym 0,086 części nieruchomości gruntowej działki nr [[...]] Tymczasem w treści decyzji przedmiotowa nieruchomość została podzielona na dwie działki o nr [[...]] i [[...]]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 23 kwietnia 2012 r. nr [[...]] powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 i ust. 7 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości w związku z art. 5 ust. 1 ustawy z 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw oraz §1 uchwały Rady Miasta Wejherowa Vk/XVIII/193/2008 z 1 kwietnia 2008 r., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ wskazał, że przedmiotowa nieruchomość oznaczona jest w ewidencji gruntów numerem geodezyjnym jako działki nr [[...]], [[...]] i [[...]] o łącznej powierzchni 1503 m2. Z treści księgi wieczystej [[...]] prowadzonej dla lokalu nr [[...]] stanowiącego odrębną nieruchomości położonego w budynku posadowionym w W. przy ul. [[...]] wynika, że z własnością lokalu związane jest prawo wieczystego użytkowania przysługujące skarżącemu do działki nr [[...]] oraz działki [[...]] w wielkości 86/1000 części prawa użytkowania wieczystego. W odniesieniu do zarzutów odwołania wskazano, że decyzją Prezydenta Miasta z 27 października 1994 r. zatwierdzony został projekt podziału działki nr [[...]] na działki [[...]] i [[...]]. Kwestia ujawnienia w księdze wieczystej działki nr [[...]], a nie działek nr [[...]] i [[...]], nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, bowiem postępowanie podziałowe jest całkowicie odrębne od postępowania, w toku którego została wydana zaskarżona decyzja. W sytuacji, gdy decyzja o podziale działki nr [[...]] na nowopowstałe działki [[...]] i [[...]] stała się ostateczna oraz została już ujawniona w rejestrze gruntów, to obowiązkiem organu pierwszej instancji było rozstrzygnięcie złożonych wniosków o przekształcenie z uwzględnieniem nowopowstałych działek. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że decyzja zatwierdzająca projekt podziału działki nr [[...]] nie jest podpisana i zawiera błędne wskazanie o jej prawomocności w dniu 4 listopada 1994 r. W skardze na tę decyzję W. K. wniósł o jej uchylenie. Skarżący wskazał, że nie wiedział o podziale należącej do niego nieruchomości, dokonanym decyzją z 27 października 1994 r. Nie została mu ona doręczona i nie jest podpisana. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie skarżący wyjaśnił, że nie składał wniosku o wznowienie postępowania, w którym wydana została decyzja zatwierdzająca projekt podziału nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola ta w myśl art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., polega na ocenie zgodności wydanej decyzji z przepisami prawa materialnego i procedury administracyjnej Organ wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów prawa materialnego i procesowego. Skarżący kwestionował możliwość oznaczenia przez organ w wydanej decyzji nieruchomości, jako nieruchomości stanowiącej działki nr [[...]] i [[...]], zamiast jako nieruchomości stanowiącej działkę nr [[...]]. Skarżący zakwestionował ważność decyzji Prezydenta Miasta o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości stanowiącej działkę nr [[...]] z dnia 27 października 1994 r., wskazując, iż nie brał udziału w tym postępowaniu, a decyzja ta nie została przez organ podpisana. Zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. nr 175 poz. 1459 ze zm.) Przedmiotem rozstrzygnięcia organu w niniejszej sprawie było przekształcenie w prawo własności nieruchomości prawa użytkowania wieczystego przysługującego współużytkownikom nieruchomości oraz ustalenie opłaty z tego tytułu z uwzględnieniem bonifikaty. Skarżący nie kwestionował zasadności rozstrzygnięcia organu w tym zakresie, które jest dla niego korzystne. Organ prawidłowo w wydanej decyzji oznaczył przedmiotową nieruchomość, jako składającą się z działek nr [[...]] i [[...]]. Takie oznaczenie nieruchomości jest zgodne z decyzją Prezydenta Miasta z dnia 27 października 1994 r. o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości stanowiącej działkę nr [[...]] na działki nr [[...]] i [[...]]. Treść tej decyzji stała się podstawą dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków. Fakt, iż treść decyzji podziałowej nie została wpisana do księgi wieczystej nieruchomości nie uzasadnia pominięcia treści tej decyzji przez organ w niniejszej sprawie. Z okoliczności sprawy nie wynika, by wydana decyzja była decyzją nieistniejącą z uwagi na brak podpisu pod decyzją lub brak wprowadzenia jej do obrotu. W aktach organu I instancji znajduje się jej poświadczony za zgodność z oryginałem odpis, podpisany przez osobę upoważnioną do działania w imieniu organu. (dowód k. 3 akt) Przeciwne ustalenie organu II instancji, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie jest zatem prawidłowe. Organ rozpoznający sprawę był zobligowany uwzględnić treść wydanej decyzji podziałowej w oznaczeniu nieruchomości. Jej pominięcie w oznaczeniu nieruchomości w decyzji przekształceniowej wymagałoby wyeliminowania decyzji o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości z obrotu prawnego we właściwym trybie przewidzianym w art. 16 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. W sprawie brak było podstaw do wstrzymania toku postępowania przez zawieszenia postępowania do czasu rozpatrzenia zagadnienia wstępnego przez inny organ w trybie art. 97 § 4 k.p.a., który stanowi, iż postępowanie administracyjne zawiesza się, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Przez innym organem nie toczyło się bowiem żadne postępowanie, dotyczące prawidłowości decyzji o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości z dnia 27 października 1994 r. Nadto wskazać należy, iż organ prowadzący postępowanie o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości dysponował pełnym materiałem niezbędnym do wydania rozstrzygnięcia w tej sprawie i nie był zobligowany do inicjowania postępowania celem odmiennego, niż wynikający z decyzji o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości, określenia numeru działki stanowiącej nieruchomość, będącą w użytkowaniu wieczystym podlegającym przekształceniu w prawo własności. Wbrew stanowisku skarżącego, oznaczenie przez organ w zaskarżonej decyzji nieruchomości przez podanie numerów działek po podziale nie prowadzi do pokrzywdzenia skarżącego. Zakres nabytego prawa własności nie uległ w związku z tym uszczupleniu. Ewentualne obawy skarżącego o przyszłe losy przyznanego prawa współwłasności nieruchomości i zakres jego uprawnień do korzystania z nieruchomości nie są związane z prawidłowością zaskarżonej decyzji, lecz decyzji o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości. Jeżeli skarżący kwestionuje prawidłowość decyzji o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości może on zainicjować postępowanie nadzwyczajne (o stwierdzenie nieważności decyzji lub wznowienie postępowania, w zależność od podnoszonych zarzutów) zmierzające do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Postępowanie to jest jednak postępowaniem odrębnym od postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę, jako niezasadną.