II SA/Gd 379/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Adam Osik po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. Z. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jego skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia dotyczącego wniosku o wszczęcie egzekucji w sprawie nakazu rozbiórki postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem z dnia 9 sierpnia 2016 r. złożonym na urzędowym formularzu PPF, uzupełnionym o dodatkowe oświadczenia i dokumenty w dniu 23 września 2016 r. skarżący Z. Z. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz nadesłanych dokumentów wynika, że wnioskodawca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, nie pracuje, nie jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna, dochód wnioskodawcy w 2015 r. wyniósł 865,78 zł, nie posiada środków finansowych na rachunkach bankowych, rachunki za wodę, energię elektryczną, wywóz odpadów oraz podatek od nieruchomości opłacają członkowie jego rodziny. Koszty wyżywienia i utrzymania uzależnione są od możliwości finansowych. Wnioskodawca posiada dom jednorodzinny w budowie, w którym uszkodzone jest ogrzewanie i instalacja wodno-kanalizacyjna. Nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł, w tym pojazdów samochodowych. Instytucja prawa pomocy uregulowana w przepisach dotyczących postępowania przed sądami administracyjnymi stanowi pomoc państwa przeznaczoną wyłącznie dla tych osób, które nie mają wystarczających środków finansowych na poniesienie kosztów postępowania. W świetle art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy wyłącznie od tego, co zostanie udowodnione przez podmiot wnioskujący o przyznanie prawa pomocy. Mając na uwadze powyższe regulacje normatywne, okoliczności faktyczne ustalone w toku prowadzonego postępowania a odnoszące się do stanu rodzinnego, majątku i dochodów wnioskodawcy jak i uwzględniając wysokość kosztów sądowych, które w przedmiotowej sprawie mogą obciążać wnioskodawczynię w jej wstępnej fazie jak i w jej dalszych etapach (tj. wysokość wpisu od skargi, wysokość opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem oraz wysokość ewentualnego wpisu od skargi kasacyjnej) uznano, że wnioskodawca wykazał dostatecznie, że na dzień wydania niniejszego postanowienia poniesienie kosztów sądowych spowodować może skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Za powyższą oceną przemawia zwłaszcza okoliczność braku osiąganych obecnie dochodów oraz pokrywania niewielkich stałych kosztów utrzymania ze środków uzyskanych z pomocy członków najbliższej rodziny. W konsekwencji uznano, że wnioskodawca spełnia ustawowo określone przesłanki przyznania prawa pomocy. W związku z powyższym, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.