II SA/Gd 379/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2017 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia dotyczącego wniosku o wszczęcie egzekucji w sprawie nakazu rozbiórki. oddala skargę. Będąca przedmiotem niniejszej sprawy skarga Z. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 maja 2016 r. nr [..] wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Pismem z dnia 3 marca 2016 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o wszczęcie egzekucji administracyjnej obowiązku wymienionego w tytule wykonawczym z dnia 3 marca 2016 r. nr [..]. Tytuł ten wystawiony został wobec Z. Z. i dotyczył należności pieniężnych: grzywny wynikającej z postanowienia z dnia 26 listopada 2002 r. nr [..], opłaty za wydanie tego postanowienia oraz kosztów upomnienia z dnia 4 kwietnia 2002 r. Jak wynika z pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 kwietnia 2016 r. prowadzone wobec Z. Z. postępowanie egzekucyjne ma na celu wyegzekwowanie od zobowiązanego rozbiórki ogrodzenia z paneli drewnianych i siatki ogrodzeniowej, zlokalizowanego na należących do Gminy Miasta działkach nr [..]-[..] usytuowanych wzdłuż granicy północnej oraz od strony zachodniej działki nr [..] przy ul. M. oraz cokołu betonowego z zabetonowanymi słupkami stalowymi zlokalizowanego na działce nr [..]. Obowiązek ten wynika z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 lipca 2001 r. nr [..], która utrzymana została w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia 4 lutego 2002 r. [..]. Wniosek Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 marca 2016 r. przekazany został do wiadomości Z. Z., który otrzymał go w dniu 23 marca 2016 r. Pismem, które wpłynęło do Urzędu Wojewódzkiego w dniu 7 kwietnia 2016 r., Z. Z. wniósł o uchylenie pisma/decyzji/nakazu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 marca 2016 r. i o przekazanie do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 19 maja 2016 r., wydanym na podstawie art. 134 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego stwierdził niedopuszczalność zażalenia Z. Z. na pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 marca 2016 r., będące wnioskiem o wszczęcie egzekucji administracyjnej skierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego. Organ odwoławczy ocenił bowiem, jak wskazał w uzasadnieniu wydanego postanowienia, że pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 marca 2016 r. nie jest ani decyzją administracyjną ani postanowieniem, gdyż nie spełnia wymogów określonych w art. 107 k.p.a. i nie ma charakteru władczego tylko charakter wyłącznie informacyjny, a jego treść nie zawiera w odniesieniu do wnioskującego jakiegokolwiek uprawnienia lub obowiązku. Wobec powyższego uznał, że pismo z dnia 7 kwietnia 2016 r., będące zażaleniem, jest niedopuszczalne w rozumieniu przepisów art. 134 k.p.a. a niedopuszczalność ta ma charakter przedmiotowy. We wniesionej do Sądu skardze skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia jak i pisma Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 3 marca 2016 r., podnosząc, że nie odpowiadają one obecnemu stanowi faktycznemu. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo, organ wskazał, że postępowanie egzekucyjne ma na celu wyegzekwowanie od zobowiązanego rozbiórki ogrodzenia, które postawił na działkach należących do Gminy Miasta. W powyższej sprawie odpowiednie pismo wystosował Wydział Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miejskiego z dnia 25 lutego 2016 r., w którym wniósł o wyegzekwowanie od skarżącego pozostawienia gruntu gminnego w stanie wolnym. Zatem zasypanie przedmiotowego ogrodzenia przez inny podmiot nie zwalnia skarżącego od jego rozbiórki i usunięcia z terenu, którego nie jest właścicielem. Rozpoznając wniesioną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Kontrolowane postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 maja 2016 r. wydane zostało na podstawie art. 134 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. Art. 134 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania a art. 144 k.p.a. wyjaśnia, że w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 11 działu II k.p.a. do zażaleń mają zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. W doktrynie podaje się przy tym, że niedopuszczalność odwołania, o której mowa w art. 134 k.p.a., może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym jak również i podmiotowym. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. odwołanie przysługuje bowiem od decyzji. Odwołanie jest zatem niedopuszczalne jeżeli decyzja nie weszła do obrotu prawnego albo gdy czynność organu administracji publicznej nie jest decyzją administracyjną a jest aktem normatywnym, aktem prawa miejscowego, jest czynnością cywilnoprawną albo stanowi np. czynność materialno – techniczną (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2016 r., str. 600). Zgodnie zaś z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Mając powyższe na uwadze Sąd ocenił, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego słusznie zastosował dyspozycję art. 134 k.p.a. w stosunku do pisma skarżącego z dnia 7 kwietnia 2016 r., stanowiącego zażalenie na pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego skierowane do Naczelnika Urzędu Skarbowego w sprawie wszczęcia egzekucji administracyjnej dotyczącej należności pieniężnych. Złożony bowiem przez wierzyciela wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie stanowi postanowienia ani decyzji administracyjnej. Art. 17 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 r., poz. 599) stanowi, że o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone postanowienie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia. Art. 26 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi zaś, że organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Z powołanego przepisu wynika, że wniosek wierzyciela skierowany do organu egzekucyjnego nie jest postanowieniem a jest jedynie czynnością materialno – techniczną. Co więcej, jak podaje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, również tytuł wykonawczy, będący podstawą egzekucji administracyjnej, jest jedynie dokumentem urzędowym niezbędnym do wszczęcia i prowadzenia tegoż postępowania i nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 1996 r., sygn. akt I SAB/Wr 1/96, LEX nr 27349). Również, klauzula organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej nie jest postanowieniem, ale czynnością materialno-techniczną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2000 r., sygn. akt III SA 2165/99, LEX nr 47984). Tym samym, uznać należy, że zażalenie na wniosek wierzyciela o wszczęcie postępowania egzekucyjnego jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność zażalenia powoduje zaś jego bezskuteczność i wyklucza merytoryczne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy w postępowaniu zażaleniowym. Z uwagi na powyższe, Sąd uznał, że kontrolowane postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 maja 2016 r. jest zgodne z prawem.