II SA/Gd 382/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. O. na zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 31 marca 2015 r. w przedmiocie ustanowienia planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 [...] postanawia: odmówić skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 3 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę T. O. na zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 31 marca 2015 r. w ustanowienia planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 [..]. Skarżący wnioskiem z dnia 9 lutego 2016 r. zwrócił się do sądu z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Skarżący wezwany zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 12 lutego 2016 r. do uiszczenia opłaty kancelaryjnej od uzasadnienia, które odebrał osobiście w dniu 18 lutego 2016 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru k. 70 akt), opłatę powyższą uiścił. Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca odpis wyroku z uzasadnieniem została przesłana na adres skarżącego ujawniony w aktach sprawy, na który już wcześniej dokonywane były skuteczne doręczenia. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru tej przesyłki wynika, że awizowano ją dwukrotnie w dniach 10 marca 2016 r. i 18 marca 2016 r., pozostawiając do odbioru w palcówce [..]. Z powodu nie podjęcia tej przesyłki ze wskazanej placówki pocztowej w dniu 29 marca 2016 r. zwrócono ją nadawcy. Zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 8 kwietnia 2016 r. w opisanych wyżej okolicznościach faktycznych przesyłkę zawierającą opis wyroku z uzasadnieniem uznano za doręczoną w dniu 24 marca 2016 r. Wnioskiem z dnia 20 grudnia 2016 r. skarżący T. O. zwrócił się do sądu o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej wyjaśniając, że przesyłka nie została mu doręczona. Nie otrzymał również informacji o jej pozostawieniu w określonej placówce do odbioru. Wyjaśnił, że w rzekomych terminach jej awizowania codziennie pozostawał w domu i odbierał również korespondencję kierowaną do niego w związku z innymi postępowaniami. Pozostawienie awiza nie powinno napotykać na trudności, albowiem przy jego nieruchomości znajduje się skrzynka pocztowa dostępna dla doręczycieli, zabezpieczona kluczem i codziennie opróżniana. Wyjaśnił, że cierpliwie czekał na doręczenie odpisu uzasadnienia, okres tego oczekiwania tłumacząc sobie dużą ilością spraw w sądzie. W dniu 15 grudnia 2016 r. przypadkiem przeglądając stronę z orzeczeniami NSA powziął informację o uprawomocnieniu się wyroku z dnia 3 lutego 2016 r. Nadto wyjaśnił, że ze względu na operację chirurgiczną ratującą życie, którą przeszedł w Szpitalu Miejskim w dniu 1 czerwca 2016 r. i wielomiesięczną rehabilitację, nie miał możliwości wcześniejszego zajęcia się sprawą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do brzmienia przepisu art. 87 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że dla przywrócenia terminu konieczne jest, aby wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione łącznie. W przeciwnym razie wniosek podlega oddaleniu bądź też, w przypadku wniosku spóźnionego lub z mocy ustawy niedopuszczalnego, odrzuceniu przez sąd. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że od strony wymagać należy zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceny w tym zakresie dokonuje się poprzez przyjęcie kryteriów idealnego wzorca osoby należycie dbającej o swoje interesy. W związku z powyższym przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 1997r., sygn. akt SA/Sz 630/96, Lex nr 30748). Brak winy w uchybieniu terminu podlega ocenie z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Z brakiem winy mamy bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu, których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. W ocenie sądu podniesione we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności nie wskazują na brak winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Akta sprawy sądowoadmnistracyjnej bowiem, w tym przede wszystkim zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki zawierającej odpis wyroku z uzasadnieniem skierowanej na adres skarżącego (k. 80 akt) nie potwierdza jego wyjaśnień, a żadne okoliczności sprawy nie podważają prawidłowości potwierdzenia odbioru. Z dokumentu tego wynika, że zgodnie z art. 73 § 1, 2 i 3 p.p.s.a. w sytuacji, w której nie było możliwości doręczenia przesyłki w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a., pismo złożono na okres 14 dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, a zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru we wskazanej placówce w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszczono dwukrotnie w oddawczej skrzynce pocztowej. W tej sytuacji sędzia sprawozdawca zarządzeniem z dnia 8 kwietnia 2016 r. uznał tą przesyłkę za skutecznie doręczoną w dniu 24 marca 2016 r. przyjmując za spełnione warunki z art. 73 § 1, 2 i 3 p.p.s.a. do tego, ażeby zastosować fikcję doręczenia przewidzianą w art. 73 § 4 p.p.s.a. Brak zastrzeżeń co prawidłowości doręczenia dokonanego w trybie art. 73 p.p.s.a. nie pozwala przyjąć, że ziściły się przesłanki uzasadniające przywrócenie skarżącemu terminu. Do odmiennego stanowiska nie skłaniają również okoliczności wskazywane przez skarżącego. Wskazał on bowiem, że w okresie awizowania przesyłki codziennie przebywał w domu i odbierał inną korespondencję. Okoliczności te nie mogły podważyć skutków wywołanych doręczeniem w trybie art. 73 p.p.s.a. udokumentowanym przez prawidłowo wypełniony przez doręczyciela druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, który zawierał wszystkie informacje niezbędne do uznania przesyłki za skutecznie doręczoną. Uznać należało zatem, że skarżący nie zdołał obalić domniemania z art. 73 § 4 p.p.s.a. wykazując, że doręczenie zastępcze było wadliwe. Bez wpływu na powyższą ocenę spełnienia przesłanek przywrócenia terminu pozostają również okoliczności związane z przebytą przez skarżącego operacją chirurgiczną, która miała miejsce w dniu 1 czerwca 2016 r. i związaną z nią rehabilitacją, albowiem bieg terminu do wniesienia skargi kasacyjnej rozpoczął się i zakończył w miesiącu marcu 2016 r. Podjęta próba doręczenia uzasadnienia wyroku na wniosek złożony przez skarżącego miała zatem miejsce daleko wcześniej niż jego pobyt w szpitalu, który wobec tego pozostaje bez związku z uchybieniem przez skarżącego terminu. W świetle powyższego uznać należało, że niedochowanie przez skarżącego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie było następstwem okoliczności od niego niezależnych, lecz wynikiem niedostatecznej dbałości i staranności w prowadzeniu spraw. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.