II SA/Gd 383/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi J. F. na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia 30 marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie zakazu wprowadzania do obrotu mięsa oddala skargę. Będąca przedmiotem niniejszej sprawy skarga J. F. na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia 30 marca 2017 r., nr [..], wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W dniu 3 lutego 2017 r., Powiatowy Lekarz Weterynarii przeprowadził kontrolę w zakładzie skarżącej J. F., z uwagi na informację nadzorującego ten zakład lekarza weterynarii o dużej ilości mięsa zgormadzonego w chłodniach z numerem jednej partii I/02.02.2017 r. W czasie kontroli stwierdzono łącznie 8445,01 kg mięsa z kurczaka. Z dokumentów wynikało, że z partii I/02.02.2017 r. sprzedano łącznie 6327,7 kg mięsa. Suma towaru z numerem partii I/02.02.2017 r. zgromadzonego w chłodniach oraz wysłanego z zakładu wyniosła zatem 14772,71 kg. Zgodnie zaś ze specyfikacją przyjęcia żywca oraz dokumentacją towarzyszącą przesyłce żywca dnia 2.02.2017 r. w zakładzie ubito 4560 sztuk kurcząt o łącznej wadze 11571,95 kg - partia I/02.02.2017 r. Podczas kontroli stwierdzono również nieoznakowane mięso drobiowe o wadze 1074 kg w znajdującym się na posesji kontenerze, który nie stanowi części zakładu i nie jest pod nadzorem Państwowej Inspekcji Sanitarnej. W związku z tym zabezpieczono mięso drobiowe o łącznej wadze 9519,01 kg. W tym stanie, biorąc pod uwagę wydajność ubojową zakładu prowadzonego przez skarżącą, organ stwierdził, że z ilości 11571,95 kg żywca możliwe było uzyskanie około 8678,96 kg mięsa. Stwierdzona rozbieżność uniemożliwia ustalenie podchodzenia partii mięsa I/02.02.2017 r. W zakładzie z uboju z dnia 2.02.2017 r. wyprodukowano więcej mięsa niż wynosiła waga żywych tuszek z partii I/02.02.2017 r., co powoduje, że brak jest możliwości pełnej identyfikacji pochodzenia tego mięsa. W piśmie z dnia 3 lutego 2017 r., odnosząc się do protokołu kontroli, skarżąca wyjaśniła, że nadwyżka towaru zgromadzonego w chłodni wynika z winy pracowników, którzy błędnie znakowali kurczaka, który pozostawał w chłodni z dnia poprzedniego a przeznaczony był na rozbiór. Spowodowało to, że znakowanie porozbiorowe było jako aktualny rozbiór i stąd powstała nadwyżka, która ciągnęła się przez jakiś czas. Stwierdziła przy tym, że od tego dnia będą skrupulatnie sprawdzać oznakowanie i dołożą starań, aby taka sytuacja się nie powtórzyła. Powiatowy Lekarz Weterynarii w piśmie z dnia 3 lutego 2017 r. wystąpił do skarżącej o uszczegółowienie wyjaśnień i podanie konkretnych danych, które uprawdopodobnią pochodzenie mięsa oraz wyjaśnienie pochodzenia mięsa z kontenera. Postanowieniem z dnia 3 lutego 2017 r. organ zabezpieczył mięso oznakowane numerem partii I/02.02.2017 znajdujące się w chłodni oraz mięso bez oznakowania znajdujące się w kontenerze. W kolejnym piśmie z dnia 3 lutego 2017 r. skarżąca przedstawiła ilość zakupów oraz sprzedaży jak miała miejsce w grudniu 2016 r. i styczniu 2017 r., co w jej ocenie odzwierciedla, że sprzedaż w stosunku do zakupu jest prawidłowa. Ponownie skarżąca wyjaśniła, że nadwyżka towaru w chłodni wynika z winy pracowników, zostaną w związku z tym wyciągnięte wobec nich konsekwencje, przeprowadzone szkolenie, wszystko będzie dokładnie sprawdzane, aby taka sytuacja się nie powtórzyła. Nadto wyjaśniając pochodzenie mięsa znajdującego się w kontenerze stwierdziła, że jest to mały kurczak ubity w dniu 30.01.2017 r., który został zamrożony z uwagi na brak odbiorców. W dniach 3-6.02.2017 r. organ I instancji przeprowadził analizę dokumentacji, stwierdzając, że ilość sprzedanego mięsa w dniach 30.01 -2.02. 2017 r. była adekwatna do ilości ubijanego mięsa w dniach 30.01.-1.02.2017 r., przy przyjęciu średniej ilości produktów ubocznych na 25%. Na podstawie dokumentów, organ ustalił, że z partii I/30.01.2017 - waga żywca 7319,15 kg - 25% = 5489,36 kg wg HDI sprzedano 5513,3 kg, z partii II/30.01.2017 - waga żywca 6094,95 kg - 25%= 4571,21 kg wg HDI sprzedano 4466,8 kg, z partii I/31.01.2017 - waga żywca 12941,7 kg - 25% = 9706,27 kg wg HDI sprzedano 9552,9 kg, natomiast z partii I/01.02.2017 - waga żywca 11179,2 kg - 25%= 8384,4 kg wg HDI sprzedano 8456,6 kg. Nadto sprzedaż mięsa pozyskanego z uboju w dniu 30.01.2017 r. następowała w dniach 30 i 31.01.2017 r., sprzedaż uboju z dnia 31.01.2017 r. w dniach 31.01, 1.02. i 2.02.2017 r., zaś sprzedaż uboju z dnia 1.02.2017 r. w dniach 1 i 2.02.2017 r. Na tej podstawie organ stwierdził, że nie są wiarygodne twierdzenia skarżącej, że kurczak pochodził z dnia poprzedniego oraz dotyczące błędów pracowników. Nadto organ stwierdził, że wyjaśnienia skarżącej co do ilości zakupionego towaru i sprzedanego mięsa w grudniu 2016 r. i styczniu 2017 r. nie dotyczą przedmiotu kontroli, jednakże z tych danych wynika, że całość pozyskanego mięsa w tych miesiącach trafiła do obrotu. Poza tym te wyjaśnienia stoją w sprzeczności z wyjaśnieniami dotyczącymi pochodzenia mięsa z kontenera. W konsekwencji, decyzją z dnia 6 lutego 2017 r., nr [..] Powiatowy Lekarz Weterynarii zakazał skarżącej wprowadzania do obrotu szczegółowo opisanego mięsa z kurczaka o łącznej wadze 9519,01 kg, tj. oznakowanego etykietami z nr partii I/02.02.2017 składowanego w chłodni oraz nieoznakowanego mięsa składowanego w kontenerze, a także wycofanie z obrotu mięsa z kurczaka o łącznej wadze 6327,7 kg wprowadzonego do obrotu w dniach 2 i 3.02.2017 r. Jednocześnie organ upoważnił skarżącą do wykorzystania towaru jako materiał kategorii 2 dla celów innych niż spożywcze, zobowiązując do poinformowania o miejscu, sposobie i czasie przekazania. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja została wydana na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1077), art. 54 ust. 1 i ust. 2 lit. b, c, d Rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt oraz art. 4 ust. 1 lit. a i b, ust. 2 oraz ust. 3 Rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego, art. 9 lit. h Rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002. Uzasadniając rozstrzygnięcie, organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 14 ust. 1, 2, 4, 5, i 6 Rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności żaden niebezpieczny towar nie może być wprowadzany na rynek. Środek spożywczy uznawany jest za niebezpieczny, jeżeli jest szkodliwy dla zdrowia, nie nadaje się spożycia przez ludzi. Przedmiotowe mięso może być uznane za niebezpieczne z uwagi na niemożność ustalenia pochodzenia mięsa, czy pochodzi od zwierząt wyhodowanych zgodnie z obowiązującymi przepisami, czy zwierzęta zostały poddane badaniu przed i po uboju oraz brak możliwości ustalenia terminu przydatności do spożycia części mięsa, brak jakiegokolwiek oznakowania części mięsa a także mięsa w kontenerze. Stosownie zaś do art. 14 ust. 6 Rozporządzenia (WE) nr 178/2002, jeżeli niebezpieczny środek spożywczy stanowi część partii, transzy lub dostawy żywności należącej do tej samej klasy lub kategorii, należy założyć, że całość żywności w tej partii, transzy lub dostawie jest niebezpieczna, chyba że po dokonaniu szczegółowej oceny brak jest dowodów, że reszta partii, transzy lub dostawy jest niebezpieczna. W okolicznościach sprawy, w ocenie organu, brak było faktycznych możliwości wyodrębnienia partii mięsa, którą możnaby zaliczyć do pochodzącej z legalnego uboju ani poprzez analizę dokumentów, ani też poprzez czynności faktyczne. Również wyjaśnienia składane przez stronę w toku postępowania nie pozwalają na dokonanie takiego wyodrębnienia. Nadto organ stwierdził, że etykiety, którymi było oznakowane mięso nie podają wiarygodnej daty uboju, a tym samym daty przydatności do spożycia dla całej ilości mięsa, a co do mięsa w kontenerze jakiejkolwiek daty. Towar ten był natomiast magazynowany w celu wprowadzenia do obrotu. Uznanie mięsa drobiowego za środki spożywcze niebezpieczne powoduje, że zaliczyć je należy do produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego - materiału kategorii 2 stosownie do art. 9 lit. h Rozporządzenia (WE) nr 1069/2009. Z kolei zgodnie z art. 54 ust. 1 Rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt w razie wykrycia niezgodności, organ podejmuje działania zapewniające, że podmiot gospodarczy zastosuje środki zaradcze, uwzględniając rodzaj niezgodności. Z art. 54 ust. 2 lit. b, c, d tego Rozporządzenia wynika, że działanie takie zawiera, gdzie jest to stosowne, zakaz wprowadzania do obrotu żywności oraz w razie konieczności nakazanie wycofania i zniszczenia żywności lub upoważnienie do wykorzystania żywności do celów innych niż te, do których była początkowo przeznaczona. W tym stanie sprawy, wobec stwierdzonych niegodności, organ podjął działanie polegające na wycofaniu z obrotu mięsa już sprzedanego oraz zakazie wprowadzania do obrotu zakwestionowanego towaru. Zakwestionowany i zabezpieczony towar stanowi bowiem realne zagrożenie dla życia i zdrowia ludzkiego. W związku z tym organ na podstawie art. 10 § 2 kpa odstąpił od zady czynnego udziału strony, gdyż załatwienie spawy nie cierpiało zwłoki z uwagi na wprowadzenie do obrotu mięsa niewiadomego pochodzenia. Jednocześnie organ wyjaśnił, że przepisy będące podstawą decyzji ustanowione zostały w celu ochrony życia i zdrowia konsumentów. Ustawowym obowiązkiem inspekcji weterynaryjnej jest zaś zagwarantowanie, aby do obrotu trafiały takie produkty, co do których można z całkowitą pewnością ustalić, że są bezpieczne dla konsumenta. W odwołaniu skarżąca wniosła o uchylenie tej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 kpa, 75 § 1 kpa oraz art. 77 § 1 kpa, przez nieustalenie rzeczywistego stanu sprawy, niepodjęcie kroków niezbędnych do wyjaśnienia i załatwienia sprawy, brak wszechstronnego zgromadzenia materiału dowodowego, który stanowiłby podstawę do zweryfikowania podnoszonych przez skarżącą okoliczności dotyczących zawinionego zachowania pracowników, w tym brak przesłuchania jako świadków przykładowo kierownika produkcji czy pracowników chłodni i uwzględnienia procedur znaczenia towaru w zakładzie. Nadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa wspólnotowego, tj. art. 14 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r., przez niewłaściwe zastosowanie i uznanie produktów żywnościowych będących przedmiotem kontroli w dniu 3 lutego 2017 r. za niebezpieczny środek spożywczy i objęcie tym pojęciem także mięsa wprowadzonego do obrotu w dniach 2.02.2017 r. i 3.02.2017 r. bez uwzględnienia, że partia mięsa I/02.02.2017 - w zgodzie z protokołem kontroli z dnia 3.02.2017 r., pochodziła z udokumentowanego przez stronę źródła żywca - fermy drobiu. Po rozpoznaniu sprawy na skutek tego odwołania, Wojewódzki Lekarz Weterynarii zaskarżoną decyzją z dnia 30 marca 2017 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej, w celu realizacji ochrony zdrowia publicznego, organ realizuje zadania z zakresu bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego. Stwierdzona przez organ I instancji rozbieżność w ilości wyprodukowanego mięsa w stosunku do zakupionego żywca, uniemożliwiła ustalenie pochodzenia partii mięsa nr I/02.02.2017., skoro z uboju z dnia 2 lutego 2017 r. wyprodukowano więcej mięsa niż waga tuszek żywych z tej partii. Dodatkowo w kontenerze znaleziono w ogóle nieoznakowane mięso. W ocenie organu odwoławczego rozporządzenie (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające produkty w zakresie bezpieczeństwa żywności nie dopuszcza możliwości wprowadzenia na rynek żadnego niebezpiecznego produktu, tj. szkodliwego dla zdrowia ludzi, nie nadającego się do spożycia przez ludzi. Zakwestionowane przez organ I instancji mięso należało uznać za niebezpieczne. Organ odwoławczy stwierdził, że pismo skarżącej nie wyjaśniło pochodzenia mięsa z partii I/02.02.2017, natomiast organ I instancji ustalił dane dotyczące dostawy drobiu z fermy drobiu. Wydana przez organ I instancji decyzja stanowi reakcję na stwierdzone naruszenie wymogów sanitarno-weterynaryjnych, których niezachowanie mogłoby doprowadzić do nieodwracalnych skutków. Ustawodawstwo unijne, jak i uszczegółowiające je prawodawstwo krajowe za priorytet przyjęło zapewnienie wysokiego poziomu ochrony konsumentów. Uzasadnienie decyzji organu I instancji jest zgodne z art. 107 kpa. W sprawie wyczerpująco zebrano i rozpatrzono materiał dowodowy, nie naruszając art. 7, art. 75 i art. 77 kpa, a zebrane dowody dały podstawę do wydania decyzji. W skardze na powyższą decyzję skarżąca domagała się uchylenia decyzji organów obu instancji, powtarzając zawarte w odwołaniu zarzuty dotyczące naruszenie przepisów postępowania oraz prawa wspólnotowego. Jako dowód, który pominął organ I instancji, wskazano również zwrócenie się do dostawcy żywca celem weryfikacji dostaw mięsa przez okres przynajmniej 5 dni przed kontrolą, a także dokumentację zakładu określającą m.in. proces przyjęcia żywca czy jego znaczenia. Nadto zarzuciła naruszenie przez organ odwoławczy art. 138 § 1 pkt 1 kpa przez błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji zamiast jej uchylenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach oceny, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.). Oznacza to, że kontrola sądowa sprawowana jest w granicach sprawy administracyjnej zakończonej zaskarżonym orzeczeniem, a sąd administracyjny ma obowiązek uwzględnić każde dostrzeżone naruszenia prawa, o ile miało lub mogło mieć wpływ na jego treść. Mając na uwadze tak zakreślony zakres kognicji, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Kompetencja powiatowego lekarza weterynarii do decyzyjnego działania w sprawie oraz Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii jako organu wyższego stopnia zawarta została w art. 15 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1077) oraz § 2 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 18 grudnia 2006 r. w sprawie określenia spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych przez powiatowego lekarza weterynarii. W myśl tego ostatniego paragrafu, powiatowy lekarz weterynarii w celu realizacji zadań wynikających z przepisów Rozporządzenia WE nr 882/2004 wydaje decyzje administracyjne dotyczące zastosowania środków, o których mowa w art. 54 ust. 2 Rozporządzenia WE nr 882/2004. Stosownie zaś do art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, w postępowaniu administracyjnym organem wyższego stopnia w stosunku do powiatowego lekarza weterynarii, jest wojewódzki lekarz weterynarii. Powiatowy lekarz weterynarii, w zakresie zadań określonych w przepisach rozporządzenia nr [..] oraz w przepisach wydanych w trybie tego rozporządzenia, wydaje zatem decyzje administracyjne i wykonuje inne czynności związane m. in. z urzędową kontrolą i innymi zadaniami określonymi w rozporządzeniu nr 882/2004 oraz w przepisach wydanych w trybie tego rozporządzenia, w tym stosowaniem środków, o których mowa w art. 54 tego rozporządzenia. Decyzje administracyjne w tym zakresie wydaje się z urzędu, chyba że przepisy rozporządzenia nr 882/2004, lub przepisy wydane w trybie tego rozporządzenia lub ustawa stanowią inaczej. Z dniem 1 maja 2004 r. prawo wspólnotowe stało się w Polsce częścią krajowego porządku prawnego i stosowane być musi zgodnie z zasadami bezpośredniego skutku, pierwszeństwa i efektywności, a jego regulacje mają pierwszeństwo przed normami krajowymi. Przepisy rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady mają bezpośrednie zastosowanie, a sądy krajowe nie mogą samodzielnie stwierdzać ich niezgodności z prawem traktatowym. Przy prowspólnotowej wykładni przepisów unijnych należy kierować się celami wprowadzenia określonych norm, obostrzeń procedur, nakazów czy zakazów. Lektura preambuły do zastosowanego w sprawie Rozporządzenia nr 882/2004 nie pozostawia wątpliwości, że ww. reguły prawodawstwa wspólnotowego mają na celu zapewnienie bezpiecznych i zdrowych pasz i żywności oraz ochronę zdrowia publicznego a sankcje przewidziane za naruszenia norm prawa paszowego i żywnościowego mają być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 54 ust. 1 Rozporządzenia WE nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz.U.UE L z 2004 r. nr 165 ze zm., s. 1 - 141). Zgodnie z tym przepisem w sytuacji, gdy właściwy organ wykryje niezgodności, podejmuje on działanie zapewniające, że podmiot gospodarczy zastosuje środki zaradcze. Podczas decydowania, jakie podjąć działanie, właściwy organ uwzględnia rodzaj niezgodności oraz poprzednie dane podmiotu gospodarczego w zakresie niezgodności. Wśród środków zaradczych, jakie podejmuje właściwy organ w przypadku wykrycia niezgodności art. 54 ust. 2 Rozporządzenia przewiduje: a) nałożenie procedur sanitarnych lub podjęcie wszelkich innych działań uważanych za niezbędne do zapewnienia bezpieczeństwa paszy lub żywności lub zgodności z prawem paszowym i żywnościowym, zasadami dotyczącymi zdrowia zwierząt lub dobrostanem zwierząt; b) ograniczenie lub zakaz wprowadzania do obrotu, przywozu lub wywozu paszy, żywności lub zwierząt; c) monitorowanie, oraz w razie konieczności, nakazanie wycofania i/lub zniszczenia paszy lub żywności; d) upoważnienie do wykorzystania paszy lub żywności do celów innych niż te, do których były początkowo przeznaczone; e) zawieszenie działania lub zamknięcie całego lub części danego przedsiębiorstwa na właściwy okres czasu; f) zawieszenie lub wycofanie zatwierdzenia zakładu; g) środki określone w art. 19 dotyczące przesyłek z państw trzecich; h) wszelkie inne środki jakie właściwy organ uznaje za właściwe. W przedmiotowej sprawie organ, jako podstawę nakazanych czynności, wskazał środki wymienione pod literą b, c oraz d cytowanego przepisu, a więc zarządził zakaz wprowadzania do obrotu, wycofanie żywności z upoważnieniem do wykorzystania żywności do celów innych. Zdaniem Sądu organ administracji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, stwierdzając nieprawidłowe dokumentowanie prowadzonej produkcji. Powyższe ustalenia dokonane zostały w oparciu przeprowadzona kontrolę i dostarczone przez skarżąca dokumenty. Dokonana przez organy ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego była prawidłowa i zgodna z wymogami art. 80 kpa. Podkreślić należy, że z punktu widzenia rygorystycznych reguł dotyczących produkcji żywności, każdy jednorazowy fakt stwierdzenia nieprawidłowości, obliguje do zastosowania względem producenta właściwych środków zaradczych, prowadzących do zapobieżenia niepożądanym skutkom produktów przeznaczonych do spożycia. Rozporządzenie (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z 28 stycznia 2002 roku, ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające produkty w zakresie bezpieczeństwa żywności, nakłada na podmiot działający na rynku spożywczym obowiązek zapewnienia, ażeby na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą występowała zgodność żywności z wymaganiami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowania przetwarzania tych wymogów. Oznacza to, że to na podmiocie działającym na rynku spoczywa obowiązek zapewnienia zgodności żywności z wymaganiami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności. Potwierdzenie tej zgodności powinno, w ocenie Sądu, wynikać z prowadzonej przez podmiot działający na tym rynku dokumentacji. Zdaniem Sądu nie mogą odnieść skutku zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania ani też prawa materialnego. W zakładzie skarżącej stwierdzono z całą pewnością nieprawidłowości dotyczące partii towaru oznaczonej nr I/02.02.2017, których to nie wyjaśnia prowadzona w tym zakładzie dokumentacja, szczegółowo zbadana przez organ I instancji. Skarżąca ustaleń wynikających z tych dokumentów nie kwestionowała, wskazując jedynie na winę pracowników, którzy błędnie znakowali kurczaki, które pozostawały w chłodni z dnia poprzedniego, skutkiem czego miała powstać nadwyżka towaru. Z kolei w odwołaniu zarzuciła, że organ nie przesłuchał pracowników, z winy których powstała we wcześniejszym okresie faktyczna nadwyżka towaru. Organ I instancji zbadał natomiast dokumenty dotyczące wcześniejszych dostaw i nie stwierdził żadnych nadwyżek pozostałego towaru, jako że wszystkie wyprodukowane w grudniu i styczniu ilości mięsa zostały zbyte a zatem w tamtym okresie ilość sprzedawanego mięsa była zgodna z wyprodukowanym oraz ilością zakupionego żywca. W ocenie Sądu nieprawidłowe prowadzenie dokumentacji przez pracowników obciąża skarżącą i nie może zwolnić jej od odpowiedzialności za naruszenie wymogów wynikających we wskazanych przepisów. Każda partia towaru powinna być precyzyjnie oznakowana, aby można stwierdzić jej pochodzenie. Wymóg ten dotyczy wszystkich etapów produkcji. Zupełną ignorancję w tym zakresie obrazuje towar znaleziony w kontenerze, który nie był w ogóle oznakowany, a z tego powodu w całości musiał zostać uznany za niebezpieczny. Z kolei towar oznaczonym etykietami z nr partii I/02/02/2017 znajdujący się w chłodni tuszek oraz towar sprzedany w dniach 2 i 3.02.2017 r. z całą pewnością pochodził w części z legalnego uboju żywca zakupionego w dniu 2.02.2017 r. we wskazywanej przez skarżącą fermie drobiu. Jednakże, jak słusznie stwierdziły organy obu instancji, w tej sytuacji nie było możliwe wskazanie i wyodrębnienie części towaru pochodzącej z legalnego uboju. Stąd też, stosownie do treści art. 14 ust. 6 Rozporządzenia (WE) nr 178/2002, należało uznać, że całość żywności w tej partii oraz dostawie jest niebezpieczna. Brak przeprowadzenia dowodów wskazanych w odwołaniu i skardze w tej sytuacji - w ocenie Sądu - nie stanowi uchybienia w wyjaśnieniu sprawy, które mogłoby mieć istotny wpływ na jej wynik, jako że organy podjęły rozstrzygnięcie po analizie dokumentów przedsiębiorstwa skarżącej, której nie kwestionowała skarżąca, a jedynie usprawiedliwiała stwierdzony stan rzeczy błędami pracowników. W ocenie Sądu stwierdzone nieprawidłowości w pełni upoważniały organ administracji do nałożenia obowiązków, wynikających z decyzji organu I instancji. Sąd nie dostrzega przekroczenia granic proporcjonalności w zakresie nałożonych na skarżącą zakazu wprowadzania do obrotu oraz nakazu wycofania towaru. Orzeczone w niniejszej sprawie środki zaradcze są adekwatne do stwierdzonych niezgodności i gwarantują skuteczne ich wyeliminowanie, czyli osiągnięcie celu wyznaczonego w art. 54 ust. 1 Rozporządzenia WE nr 882/2004. Wreszcie nie jest zasadny zarzut dotyczący nieustosunkowania się przez organ odwoławczy do zarzutów odwołania. Przeciwnie, organ II instancji odniósł się do sformułowanych w odwołaniu zarzutów. Twierdzenia skargi w tym zakresie uznać należy za polemikę ze stanowiskiem organu administracji, którego strona nie podziela. Z powyższych również względów Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez orzekające w sprawie organy w toku przeprowadzonych postępowań przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Orzekające organy w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa) a w toku postępowania podejmowały wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 kpa). Wydane w sprawie przez organy obu instancji decyzje zostały również prawidłowo uzasadnione. Zgodnie z treścią art. 107 § 3 Kpa uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Obowiązek uzasadniania decyzji jest związany jest z zasadą przekonywania (art. 11 Kpa) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 Kpa). W ocenie Sądu wszystkie wskazane powyżej wymogi spełniają uzasadnienia decyzji organów obu instancji, które są szczegółowe i wyczerpujące. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, nie dopatrując się jakiegokolwiek naruszenia prawa, skargę jako niezasadną oddalił na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.