II SA/Gd 39/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Marek Gorski (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA: Arkadiusz Despot-Mładanowicz Asesor WSA: Krzysztof Retyk Protokolant: Jarosław Skopczyński po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia 12 grudnia 2001 r. nr [...] w przedmiocie prawa do zasiłku przedemerytalnego. Uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy [...] z dnia 19 listopada 2001 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy [...] z upoważnienia Starosty [...] z dnia 19 listopada 2001 r. Nr [...] odmawiającą W. P. prawa do zasiłku przedemerytalnego z dnia 4 października 2001 r. Jako podstawę prawną zaskarżonego orzeczenia powołano art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 37j ust. 1 i ust. 1a ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciw-działaniu bezrobociu (t. j. Dz. U. Nr 6, poz. 56 z 2001 r. z późn. zm.) w związku z § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8 poz. 43 z późn. zm.). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że W. P. udokumentował ponad 30 letni okres uprawniający do zasiłku jednakże przedłożył zaświadczenie potwierdzające wykonywanie pracy w szczególnych warunkach w Gospodarstwie Rolnym Skarbu Państwa [...] w okresie od 15 września 1977 r. do 31 stycznia 1994 r. wystawione nie przez tego pracodawcę a przez Agencje Własności Rolnej Skarbu Państwa OT [...] Centralna Składnica Akt [...]. Zdaniem organu II instancji skarżący mógłby ubiegać się o zasiłek przedemerytalny na podstawie art. 37j ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu – publ. jak wyżej, bowiem legitymując się okresem zatrudnienia wynoszącym 30 lat, 7 miesięcy i 6 dni gdyby przedstawił zaświadczenie o pracy wykonywanej w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze przez okres co najmniej 15 lat wystawione przez pracodawcę. Przepis § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze – publ. jak wyżej stanowi, iż okresy pracy w warunkach szczególnych lub szczególnym charakterze stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 tego rozporządzenia lub w świadectwie pracy. Ponieważ zaświadczenie o pracy w szczególnych warunkach wystawiła Agencja Własności Rolnej Skarbu Państwa a nie Gospodarstwo Rolne Skarbu Państwa [...]. Organ II instancji uznał, iż skarżący nie udokumentował 15 letniego okresu pracy w szczególnych warunkach. Decyzję tę zaskarżył W. P. Wnosząc o jej uchylenie skarżący zarzucał, iż oba organy bezpodstawnie odmówiły uznania za miarodajne świadectwo pracy wykonywanej w szczególnych warunkach wystawionego przez Agencję Własności Rolnej Skarbu Państwa. Gospodarstwo Rolne Skarbu Państwa [...] nie istnieje, a jego prawa i obowiązki przejęła Agencja Własności Rolnej Skarbu Państwa. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze – publ. jak wyżej wydane zostało przed zmianami systemu polityczno-gospodarczego Polski, kiedy to nieprawdopodobne było likwidowanie przedsiębiorstw państwowych Ustawa z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz. U. Nr 57 poz. 603) w art. 3 utworzyła Agencję Nieruchomości Rolnych. Agencja Własności Rolnej Skarbu Państwa jest sukcesorem byłych Państwowych Gospodarstw Rolnych a sukcesyjność ta ma charakter uniwersalny co oznacza, iż obejmuje także roszczenia pracowników wobec zlikwidowanych przedsiębiorstw. Z treści art. 5 ust. 2 ustawy stanowi, iż Agencja obejmując we władanie powierzone składniki mienia Skarbu Państwa wykonuje we własnym imieniu prawa i obowiązki z nimi związane w stosunku do osób trzecich. Zdaniem Sądu w składzie orzekającym zapis ten nie dotyczy jedynie roszczeń majątkowych, ale także innych obowiązków, które przejęte PGR miały względem osób trzecich w tym także swoich pracowników. Pogląd taki był już wyrażony w orzecznictwie NSA. W aktach sprawy znajduje się zaświadczenie wystawione przez Agencję Własności Rolnej Skarbu Państwa z dnia 23 kwietnia 2001 r. potwierdzające wykonywanie przez skarżącego pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w pełnym wymiarze czasu pracy w okresie od 15 września 1977 r. do 31 stycznia 1994 r. Treść tego Zaświadczenia koresponduje ze Świadectwem Pracy wystawionym przez Gospodarstwo Rolne Skarbu Państwa [...] z dnia 31 stycznia 1994 r. Z treści tego Zaświadczenia wynika, iż W. P. był zatrudniony w Zakładzie Rolnym [...], które przyjęło nazwę Gospodarstwo Rolne Skarbu Państwa [...]w okresie od 15 września 1977 r. do 31 stycznia 1994 r. jako traktorzysta. Zdaniem Sądu Zaświadczenie wystawione przez Agencję Własności Rolnej Skarbu Państwa czyni zadość wymogom rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. wyżej cytowanego. Z tych względów na mocy art. 145 § 1 ust. 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) uchylił zaskarżoną decyzję, a także poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.