II SA/Gd 390/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata M. A.-P. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi R. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 lutego 2011r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia przyznać wnioskodawczyni wynagrodzenie wraz z należnym podatkiem od towarów i usług za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w wysokości 221,40 zł ( dwieście dwadzieścia jeden złotych czterdzieści groszy) Wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę R. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 lutego 2011r. w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego. Postanowieniem z dnia 26 września 2011r. referendarz sądowy przyznał R. J. prawo pomocy przez ustanowienie adwokata. Pomorska Izba Adwokacka w Gdańsku wyznaczyła na pełnomocnika R. J. z urzędu adwokata M. A.-P. Pełnomocnik skarżącej sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wnosząc jednocześnie o zasądzenie kosztów za sporządzenie tej opinii oraz o zwrot opłaty od pełnomocnictwa. Wniosek zawiera oświadczenie, że koszty te nie zostały zapłacone w całości, ani w części. Zgodnie z brzmieniem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W myśl § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Ponieważ w niniejszej sprawie stawka minimalna określona w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia wynosi 240 zł, to należne wnioskodawcy wynagrodzenie za dokonaną czynność ze względu na to, że nie prowadził sprawy w pierwszej instancji przysługuje w wysokości 180 zł, co po podwyższeniu o 23% stawkę podatku od towarów i usług daje kwotę 221,40 zł. W zakresie wniosku o zwrot opłaty skarbowej od pełnomocnictwa to referendarz uznaje, że tego typu wydatek nie stanowi wydatku koniecznego w świetle § 19 pkt 2 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, gdyż art. 244 § 2 P.p.s.a. stanowi, iż ustanowienie adwokata w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa. Z tych względów na wskazanej wyżej podstawie prawnej, orzeczono jak w sentencji postanowienia.