II SA/Gd 393/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia NSA Jan Jędrkowiak Sędzia NSA Andrzej Przybielski (spr.) Protokolant Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 lutego 2005 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę. Wójt Gminy decyzją z dnia 20 stycznia 1999 r., powołując się na przepisy art. 39, 40 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 89, poz. 415) ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej BTS telefonii komórkowej GSM na działce nr [...] w C. W decyzji tej wskazano, że teren, na którym ma być realizowana przedmiotowa inwestycja przewidziany jest, w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy z dnia 19 lipca 1993 r. (Dz. Urz. Woj. Nr [...], poz. [...] ze zm.) pod istniejące i rezerwowane zagospodarowanie funkcjami uciążliwymi (przemysł, bazy, składy) symbol Ce6P. W rozstrzygnięciu organ zobowiązał inwestora do uzgodnienia projektu inwestycji z: • Powiatowym Inspektorem Sanitarnym • Wojewódzkim Inspektorem Ochrony Środowiska • Wojewodą w zakresie uzyskania pozwolenia na zainstalowanie urządzeń emitujących promieniowanie niejonizujące. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu. W dniu 25 września 2004 r. W. M., właścicielka sąsiedniej nieruchomości wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego opisaną wyżej decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, wskazując, że jako strona tego postępowania nie brała w nim udziału. Po rozpatrzeniu tego wniosku Wójt Gminy decyzją z dnia 6 stycznia 2005 r., na podstawie art. 149 § 2 i 151 § 2 k.p.a., po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego: 1. stwierdził, że decyzja Wójta Gminy z dnia 20 stycznia 1999 r. wydana została z naruszeniem prawa 2. odmówił jej uchylenia z tej przyczyny, że w dalszym postępowaniu mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca decyzji dotychczasowej W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że w sprawie niniejszej wystąpiła przesłanka wznowieniowa określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż W. M., jako właścicielka sąsiedniej nieruchomości, nie brała udziału w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej BTS telefonii komórkowej GSM na działce nr [...] w C. Odnosząc się natomiast do meritum sprawy Wójt Gminy wskazał, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z 20 stycznia 1999 r. wydana została zgodnie z prawem, na podstawie ustaleń obowiązującego planu, który przewidywał realizację na działce nr [...] w C. funkcji uciążliwych. W postępowaniu wznowieniowym zapewniono udział wszystkich jego stron oraz ustalono, że lokalizacja planowanej wieży GSM była oddalona od granicy działki skarżącej 112 m, a od pozostałych granic o minimum 8 m. Dla inwestycji tej opracowano ocenę oddziaływania na środowisko i zdrowie ludzi wytwarzanego pola elektromagnetycznego, której wnioski zostały uwzględnione w projekcie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, który następnie został zaopiniowany przez Inspektora Sanitarnego. Zakresy oddziaływania obszarów przekroczenia dopuszczalnego poziomu pola elektromagnetycznego wykraczają poza działkę nr [...], jest to jednak oddziaływanie na poziomie minimum 23,5 m nad powierzchnią terenu, gdzie nie przebywają ludzie i nie są przewidywane do realizacji budowle. W tej sytuacji oddziaływanie planowanej inwestycji nie narusza interesu prawnego właścicieli sąsiednich nieruchomości, a w szczególności właścicielki działki nr [...]. W. M. wniosła odwołanie od tej decyzji, w którym zarzuciła, że w pierwotnej decyzji nie podano informacji o tym, że jej działka nr [...] graniczy z działką, na której miała być posadowiona stacja bazowa GSM, oraz że na jej działce znajduje się stacja benzynowa. Gdyby prawidłowo ustalono stan faktyczny, to niedopuszczalne byłoby posadowienie na tym terenie opisanej wyżej inwestycji. Nie uwzględniając tego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w dniu 17 lutego 2005 r., podzielając w całości faktyczne i prawne podstawy jej rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy wskazał, przede wszystkim, że realizacja stacji bazowej GSM planowana była na terenie, który zgodnie z ustaleniami przytoczonego planu miejscowego przeznaczony był wyłącznie dla funkcji uciążliwych (przemysł, składy, bazy). Ponadto inwestycja ta oddalona była od granicy działki skarżącej o 112 m i nie oddziaływała negatywnie na możliwość zagospodarowania działki skarżących, która również była wykorzystywana pod usługi uciążliwe, tj. stację benzynową. W. M. wniosła skargę do Sądu, w której zarzucając rażące naruszenie jej interesu prawnego domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz pierwotnej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla stacji bazowej GSM. Skarżąca wywodziła, że jej działka nr [...] przeznaczona jest pod działalność uciążliwą i niedopuszczalne było realizowanie na tym terenie stacji bazowej GSM. Wskazywała, że pominięto ją od udziału w tym postępowaniu, oraz że inną decyzją Wójta Gminy dopuszczono budowę a tym terenie lokalu mieszkalnego oraz powoływała się na to, że jest prześladowana niezgodnymi z prawem rozstrzygnięciami organów administracji, co potwierdzają wyroku Sądów. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie mogła być uwzględniona, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Istota niniejszej sprawy polega na tym, jaki jest zakres kompetencji właściwego organu po wydaniu opartego na przepisie art. 149 § 1 k.p.a. postanowienia o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją administracyjną. Kwestię tą wyjaśnia art. 149 § 2 k.p.a., stanowiący, że postanowienie to stanowi podstawę do: • przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia a następnie • rozstrzygnięcia istoty sprawy W niniejszej sprawie przesłanka wznowieniowa wynikająca z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. jest bezsporna, a zatem właściwy organ winien ponownie zbadać wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, czyli merytorycznie rozpatrzyć sprawę dopuszczalności realizacji na działce nr [...] w C. opisanej wyżej inwestycji w świetle obowiązującego wówczas prawa. W dacie wydania opisanej wyżej decyzji Wójta Gminy o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 20 stycznia 1999 r. obowiązywały przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.), które jednoznacznie przewidywały, że ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane było w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach (por. art. 2 ust. 1). Ustalanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dokonywane było w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a decyzja określała przede wszystkim rodzaj inwestycji i warunki wynikające z ustaleń tego planu (por. art. 42 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy). Plan ten był prawem miejscowym (art. 7 ustawy). Zgodnie z art. 16 pkt 1 ustawy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu sprzeczna z ustaleniami tego planu była nieważna. Oczywiste jest zatem, że podstawową czynnością organów administracji w niniejszej sprawie, zobowiązanych do ponownej oceny wniosku inwestora o ustalenie warunków zabudowy, było badanie zgodności projektowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego wówczas planu. Porównanie zapisów planu z treścią decyzji daje prostą odpowiedź na to pytanie. W dacie wydania decyzji dotychczasowej obowiązywał miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego Gminy z dnia 19 lipca 1993 r. (Dziennik Urzędowy Woj. Nr [...], poz. [...] ze zm.), który dla działki nr [...], oznaczonej symbolem Ce6P przewidywał "teren istniejących i rezerwowanych funkcji uciążliwych (przemysł, bazy składy)", a zatem mógł on być przeznaczony pod budowę stacji telefonii komórkowej GSM. Oczywiste jest zatem, że pierwotna decyzja Wójta Gminy o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 20 stycznia 1999 r. dla opisanej wyżej inwestycji, dopuszczająca realizacje na terenie, przeznaczonym w planie dla funkcji uciążliwych, stacji telefonii komórkowej GSM, była zgodna z planem. Z niekwestionowanych w skardze ustaleń organów administracji wynika, że inwestycja ta realizowana była 112 m od działki skarżącej oraz, że uzyskała wymagane prawem uzgodnienia innych organów. Nie było zatem żadnych podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej. Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.