II SA/Gd 393/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 2 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. O. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 marca 2007r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych postanawia przyznać M. O. prawo pomocy przez ustanowienie adwokata. M. O. wnioskiem z dnia 17 września 2007r. zwrócił się do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W złożonym obecnie wniosku skarżący wskazał, iż jego sytuacja którą opisał w poprzednio złożonym wniosku się nie zmieniła. Ze złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jego dochodem jest emerytura w kwocie 1.290 zł brutto. Jest osobą w wieku 83 lat, od ponad 7 lat walczy o likwidację samowoli budowlanej przy budowie budynku wielomieszkaniowego w G. przy ul. Sienkiewicza 9-11. Wskazał, iż jest osobą schorowaną, słabo widzi, większość emerytury wydaje na niezbędne leki. Posiada dom o pow. 95 m2. W tej sytuacji skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów ustanowienia pełnomocnika z wyboru. Z uwagi na to, iż wnioskodawcy zostało już przyznane postanowieniem z dnia 28 czerwca 2007r. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych wniosek z 17 września 2007r. należy rozpoznać jako wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 cyt. ustawy, prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 ww. ustawy, adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań sąd przyznaje prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Biorąc pod uwagę okoliczności wskazane we wniosku Sąd uznał, iż wnioskodawca udowodnił, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Wobec powyższego Sąd na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.