II SA/Gd 394/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia NSA Jan Jędrkowiak Sędzia NSA Andrzej Przybielski (spr.) Protokolant Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 lutego 2005 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia 6 stycznia 2005 r. nr [...]. Wójt Gminy decyzją z dnia 6 stycznia 2005 r., powołując się na przepisy art. 149 § 2 i 151 § 2 k.p.a., po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego na wniosek W. M.: 1. stwierdził, że decyzja Wójta Gminy z dnia 21 marca 2000 r. wydana została z naruszeniem prawa 2. odmówił jej uchylenia z tej przyczyny, że w wyniku postępowania wznowieniowego mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że W. M., właścicielka działki nr [...] w C., przylegającej bezpośrednio do działki nr [...] położonej w C., wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wójta Gminy z dnia 21 marca 2000 r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego na działce nr [...]". Postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 października 2004 r. wznowiono postępowanie w sprawie zakończonej opisaną wyżej decyzją oraz wyznaczono Wójta Gminy do przeprowadzenia postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W toku postępowania wznowieniowego ustalono, że od udziału w tym postępowaniu pominięto właścicieli sąsiednich nieruchomości, w tym W. M., co stanowiło przesłankę wznowieniową określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Oceniając natomiast ponownie wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy Wójt Gminy wskazał, że przedmiotowa decyzja z 21 marca 2000 r. "nie narusza interesu prawnego właścicieli działek sąsiednich, a w szczególności właścicieli działki nr [...], gdyż lokalizacja planowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego jest od granicy z działką W. M. o 55 metrów, wobec czego oddziaływanie planowanej funkcji inwestycji nie wykracza poza granice działki inwestora nr [...]". Odwołanie od tej decyzji wniosła W. M., wskazując, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy Wójta Gminy z 21 marca 2000 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa z tej przyczyn, że w decyzji pierwotnej pominięto fakt, ze jej nieruchomość jest zabudowana stacją benzynową, a w konsekwencji inwestycję dotyczącą realizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego ustalono z naruszeniem planu. Nie uwzględniając tego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 146 § 2 i 151 § 2 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając w całości faktyczne i prawne podstawy jej rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy wskazał, że z przepisów działu II rozdziału 12 k.p.a. (art. 145-153) wynika, że jeżeli wystąpią przesłanki wznowieniowe, to organ administracji jest zobowiązany do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania. Przesłanką wznowieniową w tej sprawie był fakt, że W. M., z naruszeniem art. 145 § 1 k.p.a. nie brała udziału w tym postępowaniu. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że przepis art. 151 § 1 k.p.a. w związku z art. 149 § 2 k.p.a. nakazuje ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy w postępowaniu wznowieniowym, łącznie z przesłankami o jakich mowa w art. 146 § 2 k.p.a. Po przeprowadzeniu postępowania, co do istoty sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że przepisy obowiązującego w dacie wydania decyzji o ustaleniu warunków miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy C. z dnia 19 lipca 1993 r. nie mogły przesądzić o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż z zapisów obowiązującego wówczas planu miejscowego, przewidującego dla tego terenu funkcje uciążliwe (przemysł, bazy i składy), "nie wynikał wprost zakaz realizacji zabudowy towarzyszącej, jaką w tym przypadku była budowa budynku mieszkalnego inwestora, wykonującego określoną produkcję." W konkluzji organ odwoławczy uznał, ze w ponownym postępowaniu mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca decyzji dotychczasowej o ustaleniu warunków dla tej inwestycji. W. M. wniosła skargę do Sądu, w której zarzuciła rażące naruszenie prawa przez przyjęcie, że na terenie oznaczonym symbolem [...] - teren istniejących i rezerwowanych funkcji uciążliwych (przemysł, bazy składy) dopuszczalna była realizacja budynku mieszkalnego. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wywodząc, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca decyzji dotychczasowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, zważył, co następuje: Istota niniejszej sprawy polega na tym, jaki jest zakres kompetencji właściwego organu po wydaniu opartego na przepisie art. 149 § 1 k.p.a. postanowienia o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją administracyjną. Kwestię tą wyjaśnia art. 149 § 2 k.p.a., stanowiący, że postanowienie to stanowi podstawę do: • przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia a następnie • rozstrzygnięcia istoty sprawy W niniejszej sprawie przesłanka wznowieniowa wynikająca z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. jest bezsporna, a zatem właściwy organ winien ponownie zbadać wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, czyli merytorycznie rozpatrzyć sprawę dopuszczalności realizacji na działce nr [...] w C. opisanej wyżej inwestycji w świetle obowiązującego wówczas prawa. Przypomnieć należy Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, że w dacie wydania opisanej wyżej decyzji Wójta Gminy o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 21 marca 2000 r. obowiązywały przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.), które jednoznacznie przewidywały, że ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane było w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach (por. art. 2 ust. 1). Ustalanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dokonywane było w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a decyzja określała przede wszystkim rodzaj inwestycji i warunki wynikające z ustaleń tego planu (por. art. 42 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy). Plan ten był prawem miejscowym (art. 7 ustawy). Zgodnie z art. 16 pkt 1 ustawy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu sprzeczna z ustaleniami tego planu była nieważna. Oczywiste jest zatem, że podstawową czynnością organów administracji w niniejszej sprawie, zobowiązanych do ponownej oceny wniosku inwestora o ustalenie warunków zabudowy, było badanie zgodności projektowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego wówczas planu. Porównanie zapisów planu z treścią decyzji daje prostą odpowiedź na to pytanie. W dacie wydania decyzji dotychczasowej obowiązywał miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego Gminy C. z dnia 19 lipca 1993 r. (Dziennik Urzędowy [...].), który dla działki nr [...], oznaczonej symbolem [...] przewidywał "teren istniejących i rezerwowanych funkcji uciążliwych (przemysł, bazy składy)", a zatem nie mógł być przeznaczony również pod budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego. Oczywiste jest zatem, że pierwotna decyzja Wójta Gminy o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 21 marca 2000 r. dla opisanej wyżej inwestycji, dopuszczająca realizacje na terenie przeznaczonym w planie dla funkcji uciążliwych budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego była sprzeczna z planem, a w konsekwencji nieważna. Nie było zatem żadnych podstaw do odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej. Oczywiście błędne są wywody SKO koncentrujące się na tym, czy przedmiotowa decyzja naruszała interes prawny skarżącej. Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił decyzje organów obydwu instancji.