II SA/Gd 396/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2009 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Pan W. D. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 10 kwietnia 2009 r., utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie ustalenia, na wniosek E. G., warunków zabudowy dla inwestycji zlokalizowanej na działkach nr [...], [...], [...] oraz [...], położonych w Ł. przy ul. [...]. Skarżący domagał się uchylenia wskazanych powyżej decyzji. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny: Pismem z dnia 27 czerwca 2007 r. E. G. wystąpił do Burmistrza Miasta z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo – handlowo – mieszkalnego przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. [...] na działkach nr [...], [...], [...] oraz [...]. W odpowiedzi organ pierwszej instancji decyzją z dnia 17 września 2007 r. ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Załącznik do decyzji stanowiła analiza funkcji i cech zabudowy oraz zagospodarowania terenu. W wyniku zaskarżenia przedmiotowej decyzji przez W. D. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło ją i przekazało sprawę Burmistrzowi Miasta do ponownego rozpoznania, wskazując jako przyczynę naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy. Organowi pierwszej instancji zarzucono przede wszystkim nie wyznaczenie linii zabudowy kondygnacji przyziemia, brak określenia szerokości elewacji frontowej, nie określenie wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki oraz zaniechanie przeprowadzenia analizy możliwości wykonania parkingów. Pismem z dnia 2 maja 2008 r. E. G. zmodyfikował wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy poprzez rezygnację z funkcji mieszkalnej, wnosząc o ustalenie warunków zabudowy dla wskazanych we wniosku działek jedynie dla funkcji usługowo – handlowej. W rezultacie ponownie przeprowadzonego postępowania organ pierwszej instancji decyzją z dnia 7 maja 2008 r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji budynku usługowo – handlowego w Ł. przy ul. [...] na działkach nr [...], [...], [...] oraz [...] jednakże w wyniku ponownego jej zaskarżenia, została ona uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. Kolegium ponownie zobowiązało organ pierwszej instancji do wyznaczenia "obszaru analizowanego" zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz do prawidłowego wyznaczenia linii zabudowy i ustalenia szerokości i wysokości elewacji frontowej projektowanego obiektu. Stosując się do wskazań Kolegium Burmistrz Miasta po raz kolejny przeprowadził postępowanie i decyzją z dnia 18 września 2008 r. ponownie ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Również ta decyzja została uchylona na skutek uwzględnienia odwołania wniesionego przez W. D. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uznało, iż nieprawidłowo określona została wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, gdyż w rzeczywistości wyżej zlokalizowane jest poddasze użytkowe. W przekonaniu Kolegium również "analizowany obszar" wyznaczony został nieprawidłowo, gdyż wyznacza się go, odmiennie niż to uczyniono w zaskarżonej decyzji, wokół działki stanowiącej przedmiot zainteresowania w odległości nie mniejszej niż 50 metrów. Sformułowanie "wokół działki" oznacza, że granica powinna być wyznaczona od każdego skrajnego punktu działki w odległości co najmniej trzykrotności frontu przedmiotowej działki. Przez front działki należy rozumieć część działki przylegającej do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Burmistrz Miasta decyzją z dnia 26 lutego 2009 r., działając na podstawie art.: 59 ust.1, 60 ust.1 i 4, 61 ust.1, 63 ust. 1-4, 64 ust.1, 65 ust.1-3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz.717 ze zm.) oraz na § 2-3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzjach o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 164, poz. 1589) i § 3-9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobów ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz.1588) ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji budynku usługowo-handlowego na działkach nr [...], [...] , [...] i [...] położonych w Ł. W pkt. 2 rozstrzygnięcia dotyczącym określenia warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego ustalono m.in. obowiązującą linię zabudowy, jako kontynuującą linię zabudowy na działce sąsiedniej ([...], [...], [...], [...]) oraz maksymalną wysokość zabudowy na 3 kondygnacje nadziemne: tj. parter, piętro z poddaszem użytkowym. Dalej określono szerokość elewacji frontowej, rzędne kalenicy dachu oraz wskazano, że budowa nie może spowodować braku możliwości naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w obiektach zlokalizowanych w sąsiedztwie tj. jest na działkach nr [..] i [...]. Ustalono również formę i kąty nachylenia dachu, rodzaj jego pokrycia (dachówka w odcieniach czerwieni) oraz wskazano, że zewnętrzne wykończenie budynku nie może być wykonane z materiałów pochodzenia nienaturalnego (siding, onduline) tylko z materiałów pochodzenia naturalnego -. kamienia, ceramiki, drewna i metalu. W uzasadnieniu wskazano jeszcze, że wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki winna być dostosowana do warunków technicznych wynikających z przepisów odrębnych. Ponadto planowana inwestycja winna zapewniać miejsca postojowe dla użytkowników stałych i przebywających okresowo oraz miejsce gromadzenia odpadów stałych niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania zabudowy i bilansować się na terenie przedmiotowych działek. W dalszej części uzasadnienia nakazano zabezpieczenie parkingów dla samochodów osobowych. W uzasadnieniu organ wskazał, że każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Działki przeznaczone pod zabudowę posiadają dostęp do drogi publicznej oraz wystarczające uzbrojenie. Ponadto planowaną inwestycję ustala się na terenie, który nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne w obszarze gruntów oznaczonych na mapie ewidencyjnej jako tereny budowlane "Bp" i "B". Organ pierwszej instancji wyjaśnił również, że ze względu na charakter planowanego przedsięwzięcia wykonano analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (przeprowadzonej w granicach obszaru analizowanego wyznaczonego wokół działki budowlanej), która stanowiła podstawę do sformułowania określonych wyżej warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego. Ponadto sporządzenie projektu decyzji powierzono osobie posiadającej odpowiednie kwalifikacje, która to analiza stanowiła załącznik do decyzji. Odwołanie od tej decyzji wniósł W. D., zarzucając organowi pierwszej instancji naruszenie art. 61 ustawy z dnia 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) zgodnie z którym "wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jeżeli co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej strony drogi publicznej, zabudowana jest w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuowania funkcji". Tymczasem organ pierwszej instancji ustalił warunki zabudowy dla inwestycji na działkach nr [....], [...], [...] i [....] używając nieprecyzyjnego i szerokiego pojęcia "budynek handlowo – usługowy", co zdaniem skarżącego w istocie nie określa funkcji planowanego obiektu, stanowi pole do nadużyć i narusza art. 61 ustawy. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., decyzją z dnia 10 kwietnia 2009 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W przekonaniu Kolegium, w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania organ pierwszej wydał w końcu decyzję spełniającą wymogi formalne. Również analiza funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu została przeprowadzona prawidłowo i w zgodzie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobów ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz.1588). Organ odwoławczy uznał za bezzasadny zarzut niezgodności projektowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż dla działek nr [...], [...], [...] i [...] położonych w Łebie brak takiego planu. Stąd w przedmiotowej sprawie zasadne było wydanie decyzji o warunkach zabudowy, po sprawdzeniu czy zachodzą przesłanki wymienione w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dodatkowo wskazał, że ocena czy realizacja budynku usługowo – handlowego na przedmiotowych nieruchomościach jest możliwa, dokonywana jest wyłącznie na podstawie wykonanej w tym celu analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, która następnie stanowi podstawę do wydania stosowanej decyzji. W rozpatrywanej sprawie przeprowadzona analiza dowiodła, że projektowana inwestycja spełnia wymagania określone przepisami prawa. W. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, zarzucając organom: 1) naruszenie zasady prawdy obiektywnej uregulowanej w przepisach art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o domniemania, 2) obrazę art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez orzeczenie, że spełnione zostały przesłanki potwierdzające, że na sąsiednich i pozostałych działkach w obszarze analizowanym występują budynki usługowe i budynki mieszkalne, 3) oparcie się przy wydawaniu decyzji na legalizacji samowoli budowlanej dokonanej na analizowanym terenie, na którym niedopuszczalne było wprowadzanie zabudowy mieszkaniowej, 4) niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, 5) nierzetelną analizę funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu, 6) nieuwględnienie w trakcie postępowania wytycznych oraz rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zawartych w wyrokach z dnia 2 sierpnia 2007 r. w sprawie II SA/Gd 410/07 oraz z dnia 10 lipca 2008 r. w sprawie II SA/Gd 256/08. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach, stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. W przedmiotowej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Organy obu instancji w sposób wyczerpujący zebrały materiał dowodowy, prawidłowo ustaliły stan faktyczny oraz właściwie zastosowały przepisy prawa, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji obu instancji. W sprawie niniejszej jest bezsporne, że dla terenu na którym planowana jest inwestycja polegająca na budowie budynku usługowo – handlowego na działkach nr [...], [...], [...] i [...] położonych w Ł. przy ulicy N. brak było w czasie wydania decyzji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. dalej jako U.p.z.p.) w przypadku braku planu miejscowego zmiana zagospodarowania takiego terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego wymagała ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Organem właściwym do wydania stosownej decyzji o warunkach zabudowy jest Wójt, Burmistrz albo Prezydent Miasta, po uzgodnieniu z organami o których mowa w art. 53 ust. 4 U.p.z.p. i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Natomiast w myśl art. 61 ust. 1 U.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W art. 61 ust. 6 U.p.z.p. ustawodawca zawarł delegację ustawową dla ministra właściwego do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej do określenia w drodze rozporządzenia, sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego. Wykonując tę delegację Minister Infrastruktury Rozporządzeniem z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 zwane dalej Rozporządzeniem MI) określił sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania: 1) linii zabudowy; 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3) szerokości elewacji frontowej; 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). W § 3 ust. 1 Rozporządzenia MI wskazano, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków o których mowa w art. 61 ust. 1 – 5 U.p.z.p. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 U.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Z prawidłowych ustaleń poczynionych przez organy administracji wynika, że w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki wymienione w U.p.z.p. oraz Rozporządzeniu MI. W szczególności istnieją działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej, zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Zatem prawidłowe są ustalenia organu wskazujące na to, że w okolicznościach niniejszej sprawy istnieje ciągłość funkcji zabudowy. Do ustalenia ciągłości funkcji zabudowy wystarczające jest bowiem stwierdzenie, że przynajmniej jedna nieruchomość posiada taką funkcję, jaka wynika z wniosku inwestora i taka okoliczność ma miejsce w niniejszej sprawie. Zachowanie tych parametrów w świetle obowiązującego prawa jest wystarczające do uznania, że zamierzony sposób wykorzystania nieruchomości nie narusza zasady dobrego sąsiedztwa i ładu przestrzennego, lecz stanowi kontynuację funkcji i parametrów zabudowy. Organ pierwszej instancji zasadnie przyjął, iż działkami takimi są działki sąsiednie nr [...], [...], jak również [...] oraz [...]. Stanowisko takie potwierdza m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2007 r. (sygn. akt IV SA/Wa 1060/07, LEX nr 372443). Skarżący w sposób ogólnikowy zarzuca organom naruszenie przepisów postępowania (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.) przez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz rozstrzygnięcie sprawy na domniemaniach okoliczności faktycznych oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 U.p.z.p. poprzez orzeczenie, że spełnione zostały przesłanki potwierdzające, że na sąsiednich i pozostałych działkach w obszarze analizowanym występują budynki usługowe i budynki mieszkalne. Jak wyjaśniono wyżej art. 61 ust. 1 U.p.z.p. wskazuje jedynie jakie czynniki (wymagania) należy określić w decyzji o warunkach zabudowy, nie wskazując sposobu ustalania tych wymagań. Konkretyzacja wymagań nastąpiła dopiero w Rozporządzeniu MI. Pomimo iż w skardze nie wskazano na żaden konkretny przepis Rozporządzenia MI, który miałby zostać naruszony przez organy orzekające w niniejszej sprawie Sąd nie będąc związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.) z urzędu dokonał kontroli wydanych w sprawie rozstrzygnięć i nie stwierdził naruszenia przepisów powołanego rozporządzenia ani U.p.z.p. Również pozostałe zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. W tym miejscu wskazać należy, iż wbrew twierdzeniu Skarżącego organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia 26 lutego 2009 r. szczegółowo odniósł do treści wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 sierpnia 2007 r. w sprawie II SA/Gd 410/07 oraz z dnia 10 lipca 2008 r. w sprawie II SA/Gd 256/08. Pomimo iż okoliczności związane z decyzjami oraz wyrokami wydanymi w innej, nie związanej w niniejszym wnioskiem sprawie, nie mogą mieć znaczenia dla oceny zaskarżonej decyzji to ustalenia sądów mogły być pomocne w rozpoznanym przypadku, gdyż wydane zostały w podobnym stanie faktycznym i prawnym oraz dlatego, że dotyczą nieruchomości położonych w Ł. przy ul. [...] oznaczonych działkami nr [...] i [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 10 lipca 2008 r. w sprawie II SA/Gd 256/08 rozstrzygnął spór sprowadzający się do możliwości realizacji przez wnioskodawców obiektu o funkcji usługowo – mieszkalnej na sąsiednich działkach nr [...] i [...] położonych w Ł. przy ulicy [...]. Stąd rozważania w nim zawarte koncentrowały się na ustaleniu, czy planowana inwestycja spełnia wymóg kontynuacji funkcji usługowej i mieszkalnej, zaś wydanie wyroku uchylającego decyzje obu instancji spowodowane było właśnie brakiem przesłanek do uznania kontynuacji funkcji mieszkalnej inwestycji. W konsekwencji rozważania te mogły zostać wykorzystane w przedmiotowej sprawie przez organy administracyjne oraz sąd jedynie w ograniczonym zakresie. Jak wynika z akt sprawy inwestycja planowana na działkach nr [...], [...], [...] oraz [....] położonych w Ł. przy ul. [...], polegała pierwotnie na budowie budynku usługowo – handlowo – mieszkalnego. Jednakże pismem z dnia 2 maja 2008 r. E. G. zrezygnował z realizacji funkcji mieszkalnej wnosząc o ustalenie warunków zabudowy dla wskazanych we wniosku działek jedynie dla funkcji usługowo – handlowej. W wyroku z dnia 10 lipca 2008 r. w sprawie II SA/Gd 256/08 WSA w Gdańsku orzekł, iż realizacja obiektu o funkcji usługowo – mieszkalnej na działkach nr [...] i [...] położonych przy ul. [...] jest niedopuszczalna również z tego względu, iż zgoda na kolejną inwestycję z funkcją mieszkalną wydana została w oparciu o funkcję budynku położonego na sąsiedniej działce nr [...], który został wzniesiony w sposób sprzeczny z ustalonymi warunkami zabudowy i pozwoleniem na budowę. Inwestorzy uzyskali bowiem decyzję o warunkach zabudowy i pozwolenie na budowę wyłącznie budynku usługowo – gastronomicznego zaś funkcje mieszkaniową wprowadzono bezprawnie. W wyroku tym Sąd stwierdził również, że przy sporządzaniu analizy i ocenie spełnienia warunków z art. 61 ust. 1 U.p.z.p. organy nie powinny uwzględniać obiektów wzniesionych niezgodnie z prawem. Nowoprojektowane budynki i ich funkcja muszą nawiązywać do takich obiektów, które pozostaną na obszarze analizowanym i wobec których nie zostanie orzeczony nakaz rozbiórki bądź doprowadzenia do stanu zgodnego z przepisami. W decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 stycznia 2007 r. nr [...] wskazano, iż zabudowa tarasu i arkad budynku na działce nr [...] od strony ul. [...] jest zabudową tymczasową. W przypadku obiektów tymczasowych, organy administracji winny rozważyć okoliczność czy w związku z ich przyszłą likwidacją, wyznaczenia według nich linii zabudowy nowoprojektowanych budynków, spełniać będzie wymagania ładu przestrzennego. Skarżący stanął na stanowisku, że decyzje wydane w przedmiotowej sprawie naruszają prawo, gdyż podstawą do ich wydania była właśnie funkcja działki na której wzniesiono obiekt w sposób niezgodny z prawem. Zdaniem składu orzekającego jest to argument błędny i wynika z niezrozumienia treści art. 61 ust. 1 U.p.z.p. stanowiącego, iż co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Tymczasem w rozpatrywanym przypadku to nie zagospodarowanie działki nr [...] miało decydujący i ostateczny wpływ na wydanie decyzji o warunkach zabudowy odnośnie działek nr [...], [...], [...] oraz [...] ale cztery zabudowane działki których funkcje organ przeanalizował wydając decyzję z dnia 26 lutego 2009 r., nie tylko działkę nr [...] szeroko opisaną w wyroku WSA Gdańsku z dnia 10 lipca 2008 r. (sygn. akt II SA/Gd 256/08) ale też działkę nr [...], [...] oraz [...], na których wzniesiono obiekty zgodnie z obowiązującymi przepisami. Nadmienić również trzeba, że do zakresu obowiązków Burmistrz Miasta jak i architekta sporządzającego analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu niezbędną do wydania decyzji o warunkach zabudowy nie należy badanie legalności zabudowy na spornych działkach. Zadanie to należy bowiem do organów nadzoru budowlanego, które w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości może wstrzymać budowę lub nakazać rozbiórkę obiektu już istniejącego. Niemniej jednak w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w przedmiotowej sprawie architekt rozróżnił nieruchomości na te, których legalność zakwestionowano w związku z prowadzonym wobec nich postępowaniem nadzoru budowlanego oraz te, których legalność nie budzi wątpliwości. Przy czym, jak to wynika z treści analizy podstawą obliczenia wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu były jedynie nieruchomości, których legalność nie budzi wątpliwości. W świetle powyższych okoliczności argument skarżącego, iż decyzje wydane w przedmiotowej sprawie naruszają prawo, gdyż podstawą do ich wydania była funkcja działki na której wzniesiono obiekt w sposób niezgodny z prawem nie zasługiwał na uwzględnienie. Za bezzasadny należało uznać także zarzut dotyczący naruszenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z art. 59 ust. 1 U.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest gdy zachodzi potrzeba zagospodarowania terenu dla którego nie ustalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis art. 50 ust. 2 U.p.z.p. stosuje się odpowiednio. Taka sytuacja zachodzi w rozpatrywanym przypadku, gdyż dla terenu na którym planowana jest inwestycja polegająca na budowie budynku usługowo – handlowego na działkach nr [...], [...], [...] i [...] położonych w Ł. przy ulicy [...] brak było w czasie wydania decyzji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie mają przy tym znaczenia ustalenia planu wcześniej obowiązującego, który następnie wygasł. Dlatego zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia tego planu są bezpodstawne. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji są prawidłowe. Dlatego też skargę w niniejszej sprawie należało oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a.