II SA/Gd 397/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Janina Guść Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Pazdykiewicz po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2016 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Wojewody z dnia 11 marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Z. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z dnia 11 marca 2015r., Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia 13 listopada 2014r., nr [....], uznającej, że ostateczna decyzja Starosty z dnia 28 lutego 2013r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia inwestorowi P. B. pozwolenia na budowę inwestycji– "3 szt. jednorodzinnych budynków mieszkalnych w zabudowie szeregowej wraz z zewnętrzną, podziemną instalacją gazu ziemnego i elektroenergetyczną, wewnętrzną linią zasilającą nn w S. przy ul. C. na trenie działki nr [...] (obręb [...]), wydana została z naruszeniem prawa w postaci uchybienia przepisom art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Starosty z dnia 28 lutego 2013r. z powodu określonego w art. 146 § 2 kpa. Zaskarżona decyzja podjęta została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia 28 lutego 2013 r. Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi P. B. pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na realizacji 3 szt. Jednorodzinnych budynków mieszkalnych w zabudowie szeregowej (kat. Obiektu I) wraz z zewnętrzną podziemną instalacją gazu ziemnego i elektroenergetyczną, wewnętrzna linią zasilającą nn w S. przy ul. C. na terenie działki nr [...] (obręb [...]), zgodnie z warunkami zawartymi w uzgodnieniach i zatwierdzonym projektem budowalnym przystosowanym do zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta S. nr [...] z dnia 28. 10. 2010r. (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego nr 161, poz. 3268). Z. B. złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem przez Starostę ostatecznej decyzji z dnia 28 lutego 2013r. r. udzielającej pozwolenia na budowę wskazanej inwestycji w trybie art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 k.p.a. Teren na którym planowana jest inwestycja graniczy bezpośrednio z działką nr [...], której skarżący jest właścicielem. Skarżący podniósł, że nikt go nie informował, że w bezpośrednim sąsiedztwie jego nieruchomości jest planowana tak duża inwestycja. Skarżący zarzucił że nie wykonano badań dotyczących oddziaływania tej inwestycji na środowisko, w tym na sąsiadów. W pierwszej kolejności skarżący wskazał, że zamierza wystąpić o pozwolenie na budowę domku jednorodzinnego ( po demontażu jednej z dwu linii energetycznych przechodzących nad jego działką). Dla planowanej przyszłej zabudowy jego działki, usytuowanie 3 budynków mieszkalnych na sąsiedniej działce oznacza życie w ciemności i pozbawienie przez większość dnia dostępu do światła dziennego. Skarżący wskazał również, że obecnie wykorzystuje energię słoneczną i w przyszłym domu również planował wykonanie mikroelektrowni słonecznej, ale z uwagi na postawienie wskazanych budynków określanych przez skarżącego jako ściana betonu będzie to niemożliwe. Według skarżącego oddziaływanie przedmiotowej inwestycji na nieruchomość skarżącego polega na znacznym jej zacienianiu przez planowaną inwestycję. Skarżący przedstawił wyniki pomiarów zacieniania jego działki przez sąsiednie budynki licząc od granicy działki nr [...] , które w dniach 10.11, 17.11, 25. 11, 29.11. 2013r. oraz w dniu 2. 12. 2013r. wynosiło od 13,1 mb do prawie 22 mb., przy czym wskazał, że jego działka nr [...] ma szerokość w części równoległej do działki nr [...] ok. 33,5mb, co oznacza w że np. w dniu 2.12 2013r. jest ona zasłaniana na 2/3 szerokości, a nadto strona południowa jego działki –najbardziej słoneczna przyszłego budynku będzie zawsze w cieniu tych obiektów. Nadto podniósł, że lokalizacja 9 stanowisk postojowych dla mieszkańców bloku na działce nr [...] zlokalizowana w bezpośrednim sąsiedztwie jego działki będzie niezgodna z przepisami zawartymi w Dz. U. nr 75 z 2002r., poz. 690. Starosta na wniosek skarżącego postanowieniem z dnia 21 stycznia 2014r. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ostateczną decyzją 28 lutego 2013r., jako podstawę podając art. 145 § 1 pkt 4 i 5 kpa. Decyzją z dnia 13 lutego 2014r. Starosta umorzył postępowanie administracyjne dotyczące ostatecznej decyzji z dnia 28 lutego 2013r., uznając, że skarżącemu nie przysługiwał status strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, a nadto brak zabudowy na działce skarżącego uniemożliwia przeprowadzenie analizy zacienienia dla nieruchomości nr [...]. Powyższa decyzja została uchylona przez Wojewodę decyzją z dnia 15 maja 2014r. a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, w celu ustalenia czy działka skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, a więc czy możliwa jest jej zabudowa przy spełnieniu warunków technicznych pod kątem jej przesłaniania i zacieniania, nadto Wojewoda wskazał, że organ nie ustosunkował się do podstawy wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, przywołanej przez skarżącego. Kolejną decyzją z dnia 18 lipca 2014r. Starosta odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 28 lutego 2013r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi P. B. pozwolenia na budowę, podając że skarżący nie wskazał konkretnego dowodu ani okoliczności, w wyniku których miałby zostać uznany za stronę w postępowaniu poprzedzającym wydanie ww. decyzji, nadto organ wskazał, że analizę zacieniania /nasłonecznienia przeprowadza projektant nowoprojektowanego obiektu względem pomieszczeń w budynkach stojących w pobliżu i to tylko w określonych sytuacjach, a działka skarżącego jest niezabudowana. Na skutek odwołania skarżącego Wojewoda decyzją z dnia 28 sierpnia 2014r. ponownie uchylił zaskarżoną decyzję Starosty uznając, że organ I instancji w sposób niedostateczny wyjaśnił kwestię sporną jaką jest zacienianie niezabudowanej działki skarżącego. Organ odwoławczy wskazał, że należy rozpatrzeć zakres praw obu właścicieli sąsiadujących działek wynikający z ustaleń obowiązującego planu miejscowego i z ustawy Prawo budowlane, nadto ponownie wskazał, że wniosek o wznowienie postępowania powinien być uzupełniony w zakresie podania przez skarżącego nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a nieznanych organowi- brak ten powoduje że wniosek o wznowienie postępowania nie spełnia wymogów formalnych. Ponownie rozpoznając sprawę Starosta decyzją z dnia 13 listopada 2014r. stwierdził, że 1. ostateczna decyzja Starosty z dnia 28 lutego 2013r. o pozwoleniu na budowę wydana dla P. B. wydana została z naruszeniem prawa w postaci uchybienia przepisom art. 145 § 1 pkt 4 kpa oraz 2. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 28 lutego 2013r., gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia organ powołał przepisy art. 80 ust. 1 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2013r. , poz. 267) oraz art. 104 § 1 i § 2, art. 146 § 2, 149 § 1 i art. 151 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że skarżący posiada nieruchomość niezabudowaną (dz. nr [...]), która leży w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...], na której inwestor na podstawie zatwierdzonego projektu budowlanego realizuje 3 jednorodzinne budynki mieszkalne w zabudowie szeregowej. Dokonując analizy okoliczności przywołanych przez skarżącego, które w jego ocenie uniemożliwią mu zagospodarowanie jego działki, organ uznał, że nie istnieją przesłanki uzasadniające twierdzenie o wprowadzeniu ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącego- prawidłowo ustalono odległości budynków od sąsiednich nieruchomości, nie naruszając przepisów § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., brak jest ograniczeń w dojeździe do nieruchomości skarżącego, lokalizacja miejsc parkingowych została zaprojektowana od strony wschodniej działki nr [...], tj. przy drodze dojazdowej, nie zaś od strony działki skarżącego. W zakresie dotyczącym zacienienia działki skarżącego przez nową zabudowę organ stwierdził, że wykonanie analizy nie było możliwe z uwagi na brak zabudowy na działce skarżącego. W zakresie dotyczącym możliwości zabudowy działki skarżącego organ I instancji ustalił także, że teren tej działki jest możliwy do zabudowy, o ile wcześniej zostanie dokonana przebudowa napowietrznej linii energetycznej będącej w kolizji z przyszła zabudową i przy spełnieniu wymogów obowiązującego planu miejscowego Odnosząc się do powoływanej przez skarżącego podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 kpa organ I instancji stwierdził, że nie dopatrzył się występowania żadnych nowych okoliczności lub faktów nieznanych organowi wydającemu decyzję o pozwoleniu na budowę w dacie jej wydania. Organ I instancji uznał, że skarżący posiada jedynie interes faktyczny w stosunku do planowanego zamierzenia, natomiast inwestor spełnił wszystkie (wymienione przez organ I instancji) wymogi dla uzyskania pozwolenia na budowę. Od powyższej decyzji odwołanie złożył Z. B. wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zarzucił, że przy wydawaniu pozwolenia na budowę organ nie dokonał sprawdzenia czy nie zostały naruszone interesy osób trzecich poprzez zakłócenie korzystania z nieruchomości stosownie do wymogów art. 5 ust.1 pkt 8 i 9 , art. 3 pkt 20, 22, art. 35 ust. 1 pkt 2 prawa budowalnego oraz art. 140,143 i 144 kodeksu cywilnego. Skarżący zakwestionował twierdzenia organu dotyczące zacieniania jego działki i braku możliwości wykonania analizy zacieniania, podnosząc, że jego działka będzie zacieniana całkowicie na którą to okoliczność przedłożył dowody (zdjęcia z podaną granicą między działkami), z których wynika, że na działkę skarżącego pada cień budynków usytuowanych na działce sąsiedniej, oddziaływanie obiektów z działki nr [...] będzie polegać na zasłonięciu dopływu światła słonecznego, widoku, fal radiowych itp., a ograniczenie dostępu do słońca jest równoznaczne z działaniem na szkodę ochrony środowiska, tym bardziej, że skarżący wykorzystuje energię słoneczną, którą zamierza również wykorzystywać w obiektach, które powstaną na działce nr [...]. Skarżący podniósł, że inwestor działki nr [..] będąc niczym nie ograniczony ułożył plan jej zabudowy w sposób dla siebie najkorzystniejszy, nie licząc się z kimkolwiek i zasłaniając całkowicie działkę skarżącego. Było to możliwe tylko dlatego, że pierwszy przystąpił do zabudowy działki. Skarżący podniósł, że również jemu przysługuje prawo do jak najkorzystniejszego sposobu zabudowy działki będącej jego własnością i ma do tego takie samo prawo, które w jego ocenie zostało naruszone. Z tych przyczyn domaga się usunięcia przyczyny zacieniania i zakłócania korzystania z ze swojej własności. Rozpoznając odwołanie Wojewoda zaskarżoną decyzją z dnia 11 marca 2015 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji w pierwszej kolejności przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie a następnie przytoczył podstawy prawne regulujące wznowienie postępowania administracyjnego, w tym przesłanki wznowienia m.in. art. 145 § 1, 149§ 1 i 2 kpa, 151§ 1 kpa). Następnie organ II instancji na podstawie art. 136 kpa, z uwagi na fakt że organ I instancji odniósł się od oceny zaistnienia przesłanki z art. 145§ 1 pkt 5 kpa zbyt lakonicznie, przeprowadził postępowanie wyjaśniające w powyższym zakresie, wzywając skarżącego o wskazanie nowych okoliczności i dowodów. W odpowiedzi na powyższe skarżący złożył pismo wraz z kopiami dokumentacji fotograficznej przedstawiające ten sam stan faktyczny, który przedstawił we wniosku o wznowienie postępowania. Organ II instancji ustalił, że w sprawie nie zaistniała podstawa wznowienia określona w art. 145 §1 pkt 5 kpa. Fakt budowy napowietrznej linii energetycznej, jak również obliczenia długości cienia padającego na działkę skarżącego dokonane w naturze i dołączona dokumentacja zdjęciowa obrazująca zacienienie działki nie są okolicznościami faktycznymi ani dowodami nowo odkrytymi w sprawie, nie mogą stanowić dowodu w tej sprawie i są pozbawione znaczenia prawnego dla potwierdzenia istnienia podstawy wznowienia wskazanej w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, skoro w myśl tego przepisu przez nowy dowód istotny dla sprawy należy rozumieć taki dowód, który mógł mieć wpływ na odmienne rozstrzygniecie sprawy. Dokonując ustaleń w sprawie organ II instancji stwierdził, że nie znalazł obowiązującej normy prawa materialnego, która uniemożliwiałaby w bliżej nieokreślonym czasie zabudowę na działce skarżącego, jak również norm prawa uniemożliwiających powstanie przedmiotowej inwestycji. Odnosząc się do istnienia na działce skarżącego linii elektroenergetycznych wysokiego napięcia organ II instancji uznał, że kwestia ta nie ma znaczenia w sprawie. Organ powołał się na zapisy miejscowego planu zagospodarowania miasta S. uchwalonego uchwałą nr [...] rady Miasta z dnia 28 października 2010r.oraz późniejszą jego zmianę. Stosownie do planu miejscowego działki nr [...] i [...] znajdują się na obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem E.27.MN.2 przeznczonym dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Dla działek tych zgodnie z §22 ust. 7 w punkcie 8 karty terenu tego obszaru określono szczegółowe warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy do czasu przebudowy lub skablowania istniejących napowietrznych linii energetycznych SN w ich sąsiedztwie oraz podano, że obowiązują tu ustalenia zawarte w § 12 ust. 4 planu, tj. w sąsiedztwie istniejących linii napowietrznych energetycznych obowiązują ograniczenia dla wysokości zagospodarowania i lokalizacji obiektów na stały pobyt ludzi: dla linii energetycznych wysokiego napięcia 110kv-40m, po 20m na każdą stronę od osi słupów(...), ograniczenia obowiązują do czasu przebudowy –skablowania linii lub przełożenia w inną lokalizację; w strefie tej, wysokości obiektów i usytuowanie obiektów na stały pobyt ludzi należy uzgodnić z odpowiednim gestorem sieci energetycznej. Organ II instancji po analizie tych zapisów, a także przebiegu istniejącej w części południowej działki skarżącego nr [...] napowietrznej linii energetycznej (linia ta przebiega również przez północną część działki nr [...]) oraz istniejącej w części północnej działki skarżącego, drugiej linii wysokiego napięcia ustalił, że zapisy te ograniczają zabudowę działek znajdujących się w pasie wyznaczonym przez osie słupów lub obiektów podpierających tę linię energetyczną –po 20m na każdą stronę od osi linii energetycznej - czyli osi słupów lub obiektów podpierających. Obie działki znajdują się w tych strefach, przy czym ograniczenie to ma charakter przejściowy i obowiązuje do czasu przebudowy, czyli podpowierzchniowego skablowania linii; lub przełożenia jej w inną lokalizację. Powyższe oznacza, że potencjalny projekt budowalny planowanej przez skarżącego inwestycji należy uzgodnić z gestorem sieci energetycznej, będącej właścicielem linii. Odnosząc się do kwestii wykonania w trakcie opracowania projektu budowalnego zaskarżonej inwestycji analizy zacieniania dla niezabudowanej działki nr [...] organ II instancji wskazał, że kwestia przesłaniania obiektu przez inny obiekt została szczegółowo określona w rozdziale I, § 13 ust.1,2,3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 20002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r., nr 75, poz. 690 ze zm.).Organ stwierdził, że wykonanie takiej analizy dotyczy również sytuacji przesłaniania/zacieniania obiektu planowanego. Organ odwoławczy powołał się przepis § 12 ww. rozporządzenia, w którym w ust. 1 określono, że jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowali od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości 4m-w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 3m- w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Organ stwierdził, że realizację planowanego przedsięwzięcia, którą stanowią 3 budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie szeregowej usytuowano w odległości 11,09m od granicy z działką skarżącego, a budynek ten ma mieć wysokość 10,14m. Wojewoda ustalił, że takie usytuowanie powstającej zabudowy i jej parametry stanowią dowód, że inwestycja ta, nawet w przypadku gdyby skarżący wybudował swój obiekt bezpośrednio przy granicy z działką nr [...], a dolna krawędź okna tego obiektu znajdowałaby się na poziomie gruntu, to i tak spełniony byłby warunek z § 13. Zgodnie z jego treścią "odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń – co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60 stopni wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej: niż wysokość przesłaniania –dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35m. Wysokość przesłaniania jest to wartość mierzona od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego (czyli nieistniejącego, hipotetycznego obiektu skarżącego) do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części- czyli krawędzi budynku na wysokości 10,14m od poziomu terenu (§ 13 ust. 2 rozporządzenia). Tak więc przy wyżej opisanym hipotetycznym założeniu maksymalna wysokość przesłaniania wyniosłaby 10,14m, a więc jest to odległość mniejsza niż odległość inwestycji od granicy działki skarżącego. Wybudowanie więc przyszłej inwestycji w odległości wynikającej z przepisów § 12 ust. 1 pkt 1 lub 2 rozporządzenia nie zmienia faktu spełnienia wymogów określonych w przepisie § 13 rozporządzenia. Z dokumentacji projektowej wynika też, że realizacja inwestycji nie pozbawi nieruchomości skarżącego dostępu do drogi publicznej oraz do szeroko rozumianych mediów oraz nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej. Powołując się na powyższe organ II instancji uznał, że w zaskarżonej decyzji Starosty stan faktyczny nie został ustalony wadliwie, a okoliczności faktyczne i prawne wskazują, że działka skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji, skarżący ma nieograniczone możliwości jej zagospodarowania, po prawdopodobnej konieczności usunięcia linii energetycznej przebiegającej w północnej części tej działki i po spełnieniu zapisów obowiązującego planu miejscowego. W skardze na powyższą decyzję Z. B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji podtrzymując w całości zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Odnosząc się do decyzji Wojewody skarżący zarzucił, że nie jest prawdą aby zabudowa jego działki była możliwa dopiero po przestawieniu lub skablowaniu linii energetycznych oraz to, że przez jego działkę przebiegają linie o napięciu 110kv. Powyższe twierdzenie organu wynika z tego że zacytował on tylko pierwszą część zapisu § 12 ust. 4 planu miejscowego, nie dopisując że przy liniach o napięciu 15kv należy zachować odległości od osi słupa 7 m z każdej strony. W tym postanowieniu planu jest również zapis, że w strefie tej wysokość obiektów i usytuowanie obiektów na stały pobyt ludzi należy uzgodnić z odpowiednim gestorem sieci energetycznej. Skarżący powołał się na pismo A., w którym poświadcza ona, że przez działkę skarżącego przebiegają linie jedna o napięciu 15kv(północna część działki) natomiast w południowej części przebiega linia elektroenergetyczna o napięciu 30kv(w przebudowie) i wskazał, że po przebudowie linii w części południowej będzie wystarczająco dużo miejsca na budowę planowanej inwestycji bez ponoszenia zbędnych kosztów przestawiania lub skablowania linii. Skarżący podniósł, że została przekroczona dopuszczalna wysokość budynków, która również rzutuje na zacienianie, w planie miejscowym jest zapis, że wysokość budynku ma mieć 10m, a organ w swojej decyzji podaje, że wysokość budynków wynosi 10,14m, co w ocenie skarżącego jest naruszeniem prawa. Innych wartości takich jak dopuszczalny procent powierzchni zabudowy, czy minimalny procent powierzchni biologicznie czynnej, czy też nieprzekraczalnej linii zabudowy nie udało się porównać, gdyż skarżącemu odmówiono dostępu do dokumentacji na tej podstawie, że nie jest stroną postępowania. Skarżący podniósł, że niezrozumiałym jest dla niego kwestionowanie przesłanej dokumentacji fotograficznej potwierdzającej występowanie zacieniania na jego własności. Skarżący podniósł, że z tej przyczyny będzie pozbawiony dostępu do światła przez ok. 3 miesiące w roku i będzie ponosił zwiększone koszty ogrzewania, podniósł również, że przysługują mu takie same prawa jak inwestorowi na działce nr [...]. Powołując się na powyższe skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 140,143, 144k.c, art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9, art. 3 pkt 20, 22, art. 35 ust. 1 Prawa budowalnego oraz art. 64 ust. 1 , art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, Protokołu nr 1 o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności art. 1 Unii Europejskiej i Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2009/28/WE z 23 kwietnia 2009r. w sprawie promowania odnawialnych źródeł energii. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Przedmiotem kontroli w przedmiotowej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia 11 marca 2015r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia 13 listopada 2014 r. uznającą, że ostateczna decyzja Starosty z dnia 28 lutego 2013r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca P. B. pozwolenia na budowę 3 szt. Jednorodzinnych budynków mieszkalnych w zabudowie szeregowej wraz z zewnętrzną instalacją gazu ziemnego i elektroenergetyczną, wewnętrzną linią zasilającą nn w S. przy ul. C. na terenie działki nr [...] (obręb [...]) wydana została z naruszeniem prawa w postaci uchybienia przepisom art. 145 § 1 pkt 4 kpa oraz odmawiająca uchylenia decyzji ostatecznej Starosty z dnia 28 lutego 2013r. z powodu określonego w art. 146 § 2 kpa. Przepis ten stanowi, że nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Kwestionowana decyzja jest wynikiem postępowania wszczętego przez Z. B. wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia 28 lutego 2013r. o pozwoleniu na budowę dla opisanej wyżej inwestycji. Podstawę wniosku stanowiły przepisy art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 K.p.a., albowiem wnioskodawca jako właściciel nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] bezpośrednio sąsiadującą z nieruchomością objętą inwestycją nie brał udziału w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę dla P. B. oraz powoływanie się przez skarżącego na nowe okoliczności i dowody istotne dla sprawy, które wyszły na jaw, w szczególności znaczne zacienienie jego niezabudowanej działki przez realizowaną inwestycję, które skarżący dokumentował załączoną do akt postępowania administracyjnego dokumentacją fotograficzną. Postępowanie w kontrolowanej sprawie wznowione zostało postanowieniem Starosty z dnia 21 stycznia 2014r. na wniosek skarżącego Z. B. z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 kpa. W zaskarżonej decyzji po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego w trybie art. 136 kpa Wojewoda ustalił, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi przesłanka wznowienia określona w przepisie art. 145 § 1 pkt 5 kpa W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga istota instytucji wznowienia postępowania administracyjnego, które jako szczególny rodzaj procedury umożliwiającej, w przypadkach prawem przewidzianych (art. 145 § 1 i 145a § 1 k.p.a.), wzruszenie ostatecznych indywidualnych aktów z zakresu administracji publicznej składa się z dwóch etapów. W pierwszym, organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania bada przesłanki formalne niezbędne do uruchomienia nadzwyczajnego trybu weryfikacji ostatecznych rozstrzygnięć administracyjnych - co w przypadku wznowienia postępowania na żądanie strony - oznacza badanie, czy inicjatywa w sprawie wznowienia pochodzi od osoby mającej czynną legitymację procesową, czy wniosek złożono z zachowaniem terminów określonych w art. 148 i art. 145a § 2 k.p.a., a także czy wskazano przyczynę wznowienia postępowania z katalogu ujętego w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 k.p.a. Jeżeli wstępne postępowanie wyjaśniające wykaże, że żądanie wznowienia pochodzi bezspornie od osoby nie mającej (nie mogącej mieć) przymiotu strony w danym postępowaniu i okoliczność ta może być stwierdzona bez konieczności badania w tym zakresie przepisów prawa materialnego albo, że wniosek został złożony po upływie ustawowych terminów, albo wnioskodawca - mimo stosownego wezwania przez organ administracji - nie podał ustawowej przyczyny wznowienia postępowania, właściwy organ wydaje postanowienie odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego (art. 149 § 3 k.p.a.). Gdy nie zaistnieje żadna z wymienionych okoliczności, organ ten wznawia postępowanie administracyjne w drodze postanowienia (art. 149 § 1 k.p.a.), które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). W drugim etapie postępowania organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania przechodzi do badania przyczyn wznowienia, a po przeprowadzeniu postępowania w tym zakresie podejmuje jedno z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 151 § 1 k.p.a. tj. odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a k.p.a., albo uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a k.p.a. i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Postanowienie wznawiające postępowanie stanowi podstawę do przeprowadzania postępowania zarówno co do przyczyn wznowienia, jak i co do rozstrzygnięcia sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Ustalenia na podstawie przepisów prawa materialnego, czy sprawa dotyczy interesu prawnego wnioskodawcy mogą być przez organ czynione po wznowieniu postępowania. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, to jak wynika z akt administracyjnych, Z. B. jest właścicielem działki nr [...] aktualnie niezabudowanej, bezpośrednio sąsiadującej z działką inwestowaną a nadto, że nie był stroną postępowania zakończonego ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia 28 lutego 2013r. Krąg stron postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę wyznacza art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r., poz.1409 ze zm.) zgodnie, z którym stronami w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Pojęcie "oddziaływania obiektu" definiuje art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane i jest to "teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu". Przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane stanowi podstawę prawną do ustalania kręgu stron postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę i jest regulacją szczególną, o węższym zakresie w stosunku do art. 28 k.p.a., zawierającego "ogólną" definicję strony w postępowaniu administracyjnym. Do przepisów odrębnych, w rozumieniu cytowanego przepisu, należą m.in. przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawo wodne i przepisów wykonawczych do ustaw. Ograniczenia w zagospodarowaniu, o których mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, wynikające z konkretnych przepisów prawa, muszą godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów w zakresie zagospodarowania ich nieruchomości. Tylko takie ograniczenia dają właścicielom, użytkownikom wieczystym i zarządcom nieruchomości położonych w sąsiedztwie planowanej inwestycji podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym z zakresu Prawa budowlanego. Przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę nie przysługuje zatem według kryterium geograficznego, z samej racji bycia właścicielem nieruchomości położonej w sąsiedztwie działki, na której ma być prowadzona inwestycja, lecz dla uzyskania statusu strony tego postępowania, konieczne jest wykazanie, że planowana inwestycja będzie oddziaływać na ową nieruchomość w sposób ograniczający jej zagospodarowanie (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego). Na status strony postępowania wskazuje przykładowo niezachowanie w projekcie budowlanym minimalnych odległości dotyczących sytuowania budynków, przewidzianych w tym rozporządzeniu w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Obecnie nie można zatem przyjmować automatycznie, że każdy właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, jest stroną postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na jej budowę. Organy administracji przyjęły w sprawie, że wniosek strony skarżącej o wznowienie postępowania zasługuje na uwzględnienie z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Stosownie do treści art. 151 kpa (§1) organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 1 wydaje decyzję, w której: 1)odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2)uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 §1, art. 145a lub art. 145b i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy § 2. W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności , z powodu których nie uchylił tej decyzji. Nadto według zastosowanego w sprawie przez organy art. 146 § 2 kpa nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Tej treści decyzję organ wydaje się w sytuacji, gdy zaistniała przesłanka wznowieniowa ( w niniejszej sprawie polegająca na braku udziału strony w postępowaniu bez własnej winy), lecz jednocześnie wystąpiła jedna z przesłanek negatywnych z art. 146, w tym określona w § 2 tego przepisu. W uzasadnieniu takiej decyzji organ winien wykazać, że wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, a więc, że decyzja posiada jedynie wadliwości formalne, natomiast jest pozbawiona wadliwości materialnej. Tymczasem w zaskarżonej decyzji organ z jednej strony wskazuje, że skarżący ma jedynie interes faktyczny a działka skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, a skarżący nie jest ograniczony w możliwości zagospodarowania swojej nieruchomości co oznaczałoby, że nie przysługiwał mu status strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, a z drugiej strony dokonuje merytorycznej oceny decyzji o pozwoleniu na budowę akceptując we wznowionym postępowaniu projekt budowalny. Sąd w pierwszej kolejności odnosząc się do zarzutów skargi uznał je za niezasadne. Kluczową kwestią dla rozstrzygnięcia tej sprawy, było ustalenie na gruncie obowiązujących przepisów prawa, czy sporna inwestycja w postaci zespołu 3 budynków jednorodzinnych wraz z infrastrukturą będzie oddziaływać na nieruchomość wnioskodawcy w sposób ograniczający jej zagospodarowanie, a więc konieczne było wskazanie konkretnych norm prawa, które mogą stanowić źródło ewentualnych ograniczeń w zagospodarowaniu ich działek. Organy w przedmiotowej sprawie takich ograniczeń nie dostrzegły, a argumenty odwołującego uznały za nieuzasadnione. Stanowisko organów administracji podziela Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie. W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że kluczowe dla rozpoznania zarzutów skarżącego jest ustalenie rodzaju zabudowy realizowanej na działce sąsiedniej tj. nr [...] oraz na działce skarżącego oraz kwestia podnoszonego przez skarżącego zacienienia jego nieruchomości oraz naruszenia prawa własności w świetle powołanych przepisów kodeksu cywilnego. Skarżący wywodził swój interes prawny z naruszenia przepisów dotyczących nasłonecznienia swojej nieruchomości oraz ograniczeń z nieruchomości sąsiedniej, podnosząc, że udokumentowane fotografiami zacienienie jego działki narusza jego prawa własności, pozbawia go naturalnego ogrzewania słonecznego przez okna i możliwości produkcji energii elektrycznej, uniemożliwia mu korzystanie ze światła dziennego oraz korzystanie z energii słonecznej. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia prawa własności skarżącego, w tym m.in. poprzez nierówne traktowanie i uniemożliwienie skarżącemu takiej swobody w zagospodarowaniu działki jaką miał właściciel działki nr [...] Sąd uznał je za bezzasadne. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że zasady postępowania administracyjnego nakazują równe traktowanie stron, co wiąże się z możliwością prawidłowego korzystania z nieruchomości zarówno przez inwestorów, jak i właścicieli sąsiednich nieruchomości. Zadaniem organu jest zatem takie wyważenie interesów stron, aby inwestycja realizowana była w sposób nienaruszający uzasadnionych interesów właściciela działki sąsiedniej, ale z zachowaniem uprawnień inwestora. Wyważenie to następuje w oparciu o przepisy prawa, w tym m.in. warunki techniczne przewidziane w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych , jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.) i w oparciu o przepisy rozdziału 4 ustawy Prawo budowlane. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa w powoływanym przez skarżącego art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, obejmuje w szczególności ochronę przed pozbawieniem dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznczonych na pobyt ludzi. Nadto istotny dla prawa sąsiedzkiego jest art. 144 kc stanowiący, że właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które zakłócałyby korzystanie z nieruchomości ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Wykonywanie prawa własności zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, kształtują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które mają wpływ na stosunki sąsiedzkie W powyższym zakresie Sąd zważył, że stosunki miejscowe mają swoje oparcie w prawie sąsiedzkim, przez które rozumie się tradycyjnie zbiór przepisów prawa cywilnego, które regulują problematykę treści i wykonywania prawa własności w stosunkach sąsiedzkich. Zadaniem prawa sąsiedzkiego jest zapobieganie konfliktom rodzącym się na tle sąsiedztwa nieruchomości. Chodzi o takie korzystanie z nieruchomości, które ze względu na swój rodzaj nie stanowiło niedopuszczalnego oddziaływania bezpośredniego lub pośredniego na nieruchomości sąsiednie ponad przeciętną miarę. Pojęcie to zakłada obowiązek biernego znoszenia tego oddziaływania we wszelkiej postaci w określonym stopniu, jeżeli nie zmierza ono w sposób umyślny do szkodzenia i dokuczania. Przeciętna miara oddziaływań, o której mowa w art. 144kc w konkretnej sprawie jest oceniana po wyjaśnieniu jaki charakter ma nieruchomość, z której emitowana jest immisja i nieruchomości nią dotknięte. Przy ocenie czy "przeciętna miara" zakłócenia została przekroczona, należy mieć na uwadze sposób korzystania zarówno z nieruchomości sąsiedniej, jak i nieruchomości, na którą oddziaływanie jest skierowane. W rozpatrywanej sprawie obowiązujące prawo miejscowe, która stanowi powołana wyżej uchwała o planie miejscowym, dopuściło na terenie obejmującym sporną działkę nr [...] zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, na taki rodzaj zabudowy została również przeznaczona działka skarżącego. Taki rodzaj zabudowy (sposób korzystania z własności nieruchomości) został również zaprojektowany na działce sąsiedniej nr [...]. W konsekwencji więc zarówno właścicielowi działki nr [...], jak i skarżącemu jako właścicielowi działki nr [...] przysługuje prawo do zabudowy swojej działki w sposób określony prawem miejscowym, a więc do zabudowy budynkami jednorodzinnymi Tym samym wzajemne oddziaływanie budynków realizowanego i tego, który może w przyszłości powstać na działce skarżącego aktualnie niezabudowanej) podlegało badaniu pod kątem zachowania wymogów, o których mowa w § 12, § 13, § 57 i w § 60 rozporządzenia z dnia 2 kwietnia w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki mieszkalne, a więc z uwzględnieniem przepisów dotyczących odległości od granicy z działką skarżącego oraz przesłaniania i zacieniania budynków , a nie działki skarżącego . Niespornym jest, co jednoznacznie wynika z załączonego projektu budowlanego – projektu zagospodarowania działki, że odległość realizowanego na działce nr [...] zespołu 3 budynków jednorodzinnych od granicy z działką skarżącego wynosu 11,09m, co oznacza, że w pełni zostały zachowane wymogi dotyczące sytuowania budynków na działce budowlanej w zakresie dotyczącym odległości od granicy z działką budowlaną, która winna wynosić 4m lub 3m od granicy z działką sąsiednią, w zależności tego czy budynek jest zwrócony ścianą z otworami okiennymi, czy też ścianą bez otworów okiennych w stronę tej granicy. Sąd podziela też argumentację organu dotyczącą braku możliwości zacieniania budynku na działce skarżącego przez zabudowę na działce nr [...] i to niezależnie od jego przyszłej lokalizacji. Odnośnie zacieniania budynków to zgodnie z powołanym przez organ § 13 rozporządzenia odległość budynku mającego pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwić naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, z zastrzeżeniem przepisów § 12, 57 i 60 (ust. 1).Warunek określony w ust. 1 uznaje się za spełniony, jeżeli miedzy ramionami kąta 60 stopni, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: 1) wysokość przesłaniania –dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, 2) 35m-dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35m. Zgodnie z § 13 ust. 2 wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. Zgodnie z § 13 ust. 3 dopuszcza się sytuowanie obiektu przesłaniającego w odległości mniejszej niż 10m od okna pomieszczenia przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt budowlany, bez ograniczenia jego wysokości, lecz o szerokości nie większej niż 3m, mierząc ją równolegle do płaszczyzny okna. Zgodnie z ust. 4 odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej. Zgodnie natomiast z § 60 rozporządzenia, pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21marca i 21 września ) w godzinach 8-16, natomiast pokoje mieszkalne – w godzinach 7-17 (ust. 1). W mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia określonego w ust. 1, co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego, w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia (ust. 1). Sąd w całości podzielił ustalenia organu, że w świetle przytoczonych regulacji prawnych budynek usytuowany na działce nr [...] nie będzie zacieniał i przesłaniał budynku (pokoi) przyszłego budynku jednorodzinnego skarżącego i to niezależnie od jego usytuowania na działce nr [...]. Najwyższa krawędź budynku na działce nr [...] (budynku przesłaniającego) znajduje się na wysokości 10,14cm (§ 13 ust.2), a więc maksymalna wysokość przesłaniania wynosi właśnie 10,14m. Skoro odległość budynków na działce nr [...] od granicy z działką skarżącego wynosi 11,09 m, to realizacja przez skarżącego budynku na działce nr [...] nie jest ograniczona usytuowaniem zabudowy na działce nr [...], a jedynie wyżej powołanymi przepisami oraz treścią obowiązującego planu miejscowego ustalającymi warunki zabudowy, w tym wysokość budynków jednorodzinnych. Przedłożona przez skarżącego dokumentacja fotograficzna nie może w konsekwencji stanowić dowodu w sprawie naruszenia przez organ prawa przy wydawaniu pozwolenia na budowę poprzez spowodowanie zacieniania działki skarżącego. Z przytoczonych przepisów wynika bowiem, że kwestie zacieniania i przesłaniania dotyczą zabudowy, budynków usytuowanych w określony sposób na działce, nie dotyczą natomiast zacienienia samej działki ( nieruchomości) przeznaczonej pod zabudowę budynkami jednorodzinnymi, chyba żeby konsekwencję zacienienia powierzchni działki było zacienienie budynku i pozbawienie pokoi mieszkalnych dopływu światła słonecznego w sposób naruszający postanowienia § 13 rozporządzenia. Taka sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Sąd przytoczył również treść przepisu § 60 rozporządzenia, z którego wynika, że wymogi dotyczące zapewnienia czasu nasłonecznienia dotyczą pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, w tym pokoi mieszkalnych. Z cytowanego przepisu § 60 rozporządzenia wynika, jakie są wymogi dla uznania, że dostęp światła do tych pomieszczeń jest zapewniony. Brak w nim postanowień wskazujących na konieczność zapewnienia dopływu światła słonecznego na teren działki przeznaczonej pod zabudowę mieszkaniową. Nadto z przywołanych przepisów jednoznacznie wynika, że nie każde zacienienie, przesłonięcie budynku czy też ograniczenie dopływu światła słonecznego do pomieszczeń mieszkalnych narusza prawo. Powołane przepisy wskazują, przy spełnieniu jakich warunków takie zacienienie, czy ograniczenie w dostępie do dopływu światła słonecznego budynku jest zgodne z prawem. W konsekwencji stwierdzić należy, że zarzuty podnoszone przez skarżącego są niezasadne, albowiem przepisy regulujące warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z jednej strony stanowią o przesłanianiu (zacienianiu budynków) a z drugiej strony stanowią o konieczności zapewnienia czasu nasłonecznienia do pomieszczeń, pokoi mieszkalnych. Tym samym zarzuty skarżącego dotyczące zacieniania jego nieruchomości zostały prawidłowo rozpoznane przez organ w zaskarżonej decyzji. Podkreślić również należy, że z projektu zagospodarowania działki nr [...], co również trafnie ustaliły organy, wynika, ze dostęp do nieruchomości skarżącego nie został w żaden sposób naruszony realizacją zabudowy na sąsiedniej działce. W rozpoznawanej sprawie organy ustaliły, którą to ocenę Sąd podzielił, że nie stwierdziły, ażeby przyjęte w zatwierdzonym projekcie budowlanym rozwiązania w zakresie usytuowania budynków były sprzeczne z wymogami §12, § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a co więcej, ażeby w jakikolwiek sposób ograniczały zagospodarowanie działki wnioskodawcy. Mimo takich ustaleń organ podjął się oceny projektu budowlanego i uwzględnił brak udziału strony bez jej winy w postepowaniu zakończonym decyzją ostateczną jako przesłankę wznowieniową i ustalił, że mimo wadliwości formalnej (brak udziału w postepowaniu właściciela sąsiedniej nieruchomości) jest ona pozbawiona wadliwości materialnej. Konsekwencją ustalenia że brak było przesłanki wznowieniowej byłoby odmówienie uchylenia dotychczasowej decyzji ( art. 151 § 1 pkt 1 kpa), a więc wydanie rozstrzygnięcia mniej korzystnego dla skarżącego. Mając powyższe na uwadze oraz to, że zarzuty skargi są bezzasadne, a postępowanie w sprawie skutkuje odmową uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowalny i udzielającej pozwolenia na budowę dla opisanej inwestycji, sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W związku z tym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), oddalił skargę.