II SA/Gd 3984/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Nowakowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Asesor WSA Krzysztof Retyk Protokolant: Małgorzata Kuba po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Wojewody z dnia 12 listopada 2001 r., nr [[...]] w przedmiocie pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy z dnia 24 września 2001 r. nr [[...]] oraz stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Wójt Gminy na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 106 z 2000r poz. 1126 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 Kodeksu Postępowania Administracyjnego i zawartym porozumieniem Kierownika Urzędu Rejonowego oraz Rady Gminy z dnia 20 sierpnia 1993r jak i zmian wprowadzonych Uchwałą Rady Gminy z dnia 15 lutego 1995r w sprawie powierzenia organom Gminy prowadzenia niektórych spraw z zakresu administracji rządowej należących do właściwości Kierownika Urzędu Rejonowego, po rozpatrzeniu wniosku inwestora K. K. zam. K., ul. Ł. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla K. i K. K. w stosunku do zamierzenia inwestycyjnego obejmującego: rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr [[...]] w K. przy ul. Ł. Zezwolenie obejmuje nadbudowę budynku dachem dwuspadowym z poddaszem mieszkalnym oraz rozbudowę o klatkę schodową i pomieszczenia mieszkalne na podstawie projektu budowlanego sporządzonego przez uprawnionego inżyniera. W odwołaniu od decyzji skarżący Z. K. podnosi, że projektowana budowa narusza przepisy prawa budowlanego, gdyż rozbudowa spowoduje usadowienie drzwi na odległość mniejszą niż 4 m. Nowa weranda zaś będzie większa niż dotychczasowa a jej długość z 2,90 m zwiększy się do 4,70 m. Zaskarżoną decyzją Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art.28, 33 ust. 1, 34 ust. 4, 35 i 36 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U z 2000 r. Nr 106 poz. 1126 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania skarżącego Z. K. zam. w K. ul. Ł. od decyzji Wójta Gminy Nr [[...]] z dnia 24 września 2001 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu K. i K. K. pozwolenia na nadbudowę budynku orzekł utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję nie znajdując podstaw do jej zmiany lub uchylenia. Organ odwoławczy podniósł w uzasadnieniu, że w aktach sprawy znajduje się dokument potwierdzający prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy K. zatwierdzonym uchwałą Nr [[...]] z dnia 28 września 1992 r. (Dz. Urz. Woj. Gd. Nr 23 poz. 130) przedmiotowy teren przeznaczony jest pod adaptację istniejącej zabudowy jednorodzinnej z możliwością realizacji usług nieuciążliwych (symbol w planie - 6.29 MN), nadto inwestor spełnił wszystkie wymagania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Nr [[...]] z dnia 27 sierpnia 2001 r. Podniesiono także, że projekt budowlany wykonany został przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane. Odnosząc się do zarzutów skarżącego Wojewoda stwierdza: Zgodnie z projektem budowlanym stanowiącym załącznik do udzielonego pozwolenia na budowę, rozbudowywany budynek zlokalizowany jest pełnymi ścianami w odległościach 3 m. i 1,5 m. od granic nieruchomości. Odległości te są - zdaniem organu drugiej instancji - zgodne z wymogami § 12 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 r. Nr 10, poz. 46 ze zm.). Wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 r. sygn. akt P.11/200 (Dz. U. Nr 17 poz. 207) orzekającym o niezgodności § 12 ust. 6 wyżej cytowanego rozporządzenia z ustawą Prawo budowlane w zakresie wymogu uzyskiwania zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki, zniesiony został wymóg uzyskiwania tej zgody, czyli, jak twierdzi organ, zgodnie z § 12 ust. 6 rozporządzenia organ administracyjny po dokonaniu analizy sprawy w decyzji kończącej postępowanie rozstrzyga o lokalizacji budynku w odległości mniejszej niż 3 m od granicy, co w tym przypadku miało miejsce. Ponadto bezsporny jest fakt, że projektowana klatka schodowa jest większa od dotychczasowej werandy, lecz lokalizacja jej nie narusza obowiązujących przepisów. Podnoszona natomiast przez skarżącego lokalizacja drzwi wejściowych do rozbudowywanej klatki schodowej również jest zgodna z przepisami, gdyż drzwi te zlokalizowane są w ścianie prostopadłej do granicy, przez co przepisy § 12 ust. 4 pkt. 2 powołanego rozporządzenia nie mają zastosowania. Dla przedmiotowej inwestycji wykonano opracowanie dotyczące dostępu światła dziennego i nasłonecznienia budynków sąsiednich (skarżący zapoznał się z tym opracowaniem), z której wynika, że inwestycja ta nie narusza przepisów techniczno-budowlanych oraz jest zgodna z wymogami art. 5 ustawy Prawo budowlane dotyczącego ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Jak wynika z przedłożonego opracowania w związku z faktem, że odległości pomiędzy budynkami nie spełniają wymogu § 13 ust. 1 rozporządzenia, dokonano także analizy w zakresie spełnienia wymogu § 13 ust. 3 rozporządzenia. W budynku przy ul. Ł. w K. dla całej ściany od granicy nieruchomości jest zapewnione pole widzenia o kącie 60°, w którym nie znajduje się żaden obiekt przesłaniający. Również dla budynku przy ul. Ł. w K. jest zapewnione pole widzenia o kącie 60° w płaszczyźnie poziomej. Garaż na działce przy ul. Ł. (znajdujący się w polu widzenia od strony ogrodu) ma wysokość 2,7 m. ponad teren. Garaż ten zlokalizowany jest w odległości 4,15 m. od budynku Nr [[...]], a więc w odległości większej niż jego całkowita wysokość, co zadość czyni wymogom § 13 ust. 3 rozporządzenia. Podkreślenia wymaga fakt, że dla sprawy nie ma znaczenia lokalizacja okna w ścianie budynku Nr [[...]], gdyż dla całej ściany od granicy nieruchomości jest zapewnione pole widzenia spełniające warunek określony § 13 ust. 3 rozporządzenia. Przedmiotowa inwestycja nie narusza także przepisów § 60 rozporządzenia, gdyż jak wynika z analizy nasłonecznienia elewacja południowo-zachodnia będzie nasłoneczniona co najmniej 3 godziny w okresach równonocny. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący wnosi o zmianę zaskarżonej decyzji i wskazuje, że nie został spełniony wymóg z § 13 ust. 3 rozporządzenia. Nie wykonano bowiem wykresu pola widzenia od okna z domu przy Ł. nr [[...]] lecz od strony ulicy patrząc w kierunku budynku. Skarżący podnosi, że faktyczne pole widzenia z okna domu patrząc w lewo wynosi 44° a patrząc w prawo 33°. W konkluzji skarżący twierdzi, że planowana rozbudowa spowoduje "zasłonięcie okna na piętrze". Zdaniem skarżącego nastąpi także zacienienie budynku i działki i wyrażą wątpliwość w obiektywizm wykonującego wykres dostępu światła słonecznego. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wnosi o jej oddalenie podnosząc, że ekspertyza przedstawiona przez inwestora nie budzi zastrzeżeń organu a odległość odpowiada wymogom § 13 ust. 1 warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1271 ze. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. Nr 153, poz. 1270 zwane dalej P.p.s.a.). W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. o ustroju sądów administracyjnych (D.U. 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W wyniku tej kontroli stwierdzono, że zaskarżona decyzja prawo narusza. Doszło bowiem do wadliwej wykładni przepisu § 13 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. (Dz. U. z 1995 r. Nr 10, poz. 46 ze zm.) Przepis ten w ust. 1 i 3 ma następujące brzmienie: "1. Odległość budynku mającego pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, z zachowaniem przepisów § 57 i 60. Warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli odległość od obiektu przesłaniającego jest: 1) nie mniejsza niż jego wysokość - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 55 m włącznie, 2) nie mniejsza niż 55 m - dla obiektów przesłaniających wyższych niż 55 m. 3. Odległości, o których mowa w ust. 1, mogą być mniejsze, jeżeli będą spełnione inne warunki określone w rozporządzeniu oraz będzie zapewnione, z okna budynku przesłanianego, pole widzenia o kącie 60° w płaszczyźnie poziomej, a obiekt przesłaniający, znajdujący się w tym polu, jest usytuowany w odległości nie mniejszej niż jego wysokość". Organ administracyjny pierwszej instancji jak i odwoławczy przyjmuje, że odległości są zachowane, ponieważ jest zapewnione pole widzenia o kącie 60° w płaszczyźnie poziomej, a dla całej ściany od granicy nieruchomości jest zapewnione pole widzenia spełniające warunek określony § 13 ust. 3 rozporządzenia. Otóż ten warunek nie można odczytać bez zwrócenie uwagi w jakim miejscu znajduje się obiekt przesłaniający. Jeżeli jest on posadowiony, tak jak w tym przypadku, w polu widzenia o kącie 60° to konieczne jest by był usytuowany w odległości nie mniejszej niż jego wysokość, a tak w niniejszej sprawie nie jest. Wysokość obiektu przesłaniającego, o której mowa w ust. 1 § 13, liczy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego (ust.2). Przyjmując wymiary według opinii przedstawionej przez zainteresowanego inwestora wysokość budynku przesłaniającego liczona od kalenicy wynosi 10,51 m a zlokalizowany on jest od budynku przesłanianego w odległości 7,15 m. Nie są więc spełnione wymogi § 13 ust. 3 warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki, ponieważ odległość między budynkami jest mniejsza aniżeli wysokość budynku przesłaniającego znajdującego się w polu widzenia o kącie 60°. Skoro tak, to zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja organu pierwszej instancji są niezgodne z prawem a naruszenie prawa ma wpływ na wynik sprawy. Sąd na podstawie art. 152 P.p.s.a. stwierdził, że decyzja nie może być wykonana, a to stwierdzenie konieczne jest z tego względu, iż wyrok sądu nie jest prawomocny. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 w związku z art. 135 P.p.s.a. orzekł jak w wyroku.