II SA/Gd 3986/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Asesor WSA Krzysztof Retyk, Protokolant Kinga Czernis, po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2004 r. na rozprawie z udziałem Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej [...] sprawy ze skargi M. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia 18 października 2001 r. Nr [...] w przedmiocie zameldowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 24 września 2001 r., nr [...]; 2. zasadza od Wojewody [...] na rzecz M. J. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. określa, iż wyżej wymienione decyzje nie mogą być wykonane. Decyzją z dnia 18 października 2001 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 24 września 2001 r. nr [...] orzekającą o zameldowaniu P. W. na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] w G. W uzasadnieniu podał, że z wnioskiem o zameldowanie na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] w G. wystąpił w dniu 29 sierpnia 2001 r. pan P. W. podając, że zamieszkuje pod wskazanym adresem a zgody na jego zameldowanie nie wyraża współnajemca lokalu – M. J. Wojewoda [...] wskazał, że aby dokonać zameldowania w konkretnym lokalu trzeba spełniać łącznie dwie przesłanki wynikające z ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych - należy posiadać uprawnienie do przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie ( art. 9 ust. 2 wskazanej ustawy) oraz faktycznie w nim zamieszkiwać (art. 10 ust. 1). Najemcami lokalu są M. W. i M. J., mający samoistne uprawnienia do przebywania w lokalu, zaś P. W. ma uprawnienia o charakterze pochodnym, wynikające z małżeństwa z M. W. Spełniona wobec tego jest przesłanka posiadania przez P. W. uprawnień do przebywania w spornym lokalu. Spełniona została również przesłanka zamieszkiwania P. W. w przedmiotowym lokalu wskazał na to wnioskodawca zarówno we wniosku, jak i podczas przesłuchania do protokołu. Dowodem potwierdzającym zamieszkiwanie P. W. w lokalu jest też pismo z Komisariatu Policji w G. z przeprowadzonej kontroli meldunkowej, w którym wskazano, że wymieniony mieszka w spornym lokalu wraz z żona i dwójką dzieci. Organ odwoławczy uznając przeprowadzoną przez Policję kontrolę meldunkową za dowód obiektywny i rzeczowy na jej podstawie ustalił, że P. W. zamieszkuje w przedmiotowym lokalu. Udowodniona została przesłanka faktycznego zamieszkiwania P. W. w tym lokalu. Wobec łącznego spełnienia obu przesłanek niezbędnych do zameldowania w lokalu należało orzec o zameldowaniu P. W. w lokalu przy ul. [...] w G. Skargę na powyższą decyzję wniósł M. J. wnosząc o jej uchylenie. Stwierdził w uzasadnieniu, że M. J. nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu, a jedynie odwiedza rodzinę. Nie ma w tym mieszkaniu rzeczy osobistych, nie jest ono jego centrum życiowym. W lipcu 2001 r. nie wiadomo z jakiej przyczyny wymeldował się z lokalu położonym przy ul. [...]. Orzekając o zameldowaniu P. W. przy ul. [...] w G. organy administracji naruszyły prawo i niezgodnie ze stanem rzeczywistym orzekły o zameldowaniu P. W., mimo że skarżący wykazywał i wykazuje, że P. W. tam nie mieszka. Dołączył listę osób stwierdzających, że P. W. nie zamieszkuje przy ul. [...] w G. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty z zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 27 maja 2004 r. uczestnik postępowania P. W. wniósł o oddalenie skargi stwierdzając, że nie jest prawdą, iż nie zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu. Prokurator Prokuratury Apelacyjnej w G. poparł skargę stwierdzając, że postępowanie przed organami administracji nie było wyczerpujące, przesłuchanie stron było lakoniczne, nie przeprowadzono przesłuchania sąsiadów obu lokali. Wskazał, że odbiór korespondencji nie może być dowodem na zamieszkiwanie P. W. w przedmiotowym lokalu, bowiem odbiór kwitowano jedynie nazwiskiem "W." bez dokładnego oznaczenia osoby odbierającej lub korespondencję odbierała rodzina. Stwierdził, że naruszono przepisy ar. 7 i 77 kpa i wniósł o uchylenie decyzji obu instancji. Wojewódzki Sąd Adrninistracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. W czasie wydawania zaskarżonej decyzji obowiązywał przepis art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10.04.1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( Dz. U. z 1984 r. Nr 32, poz. 174), który stanowił, że przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące należy przedstawić potwierdzenie uprawnienia do przebywania w lokalu (pomieszczeniu), w którym ma nastąpić zameldowanie. Ponadto art. 10 ust. 1 tej ustawy stanowił, że osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia. Przepis art. 9 ust. 2 cytowanej ustawy został wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. sygn. akt K 20/01 (OTK-A 2002/3/34) uznany za sprzeczny z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, Wobec powyższego należy skoncentrować się jedynie na przesłance faktycznego zamieszkiwania P. W. w lokalu przy ul. [...] w G., która to kwestia w sprawie niniejszej była, w istocie rzeczy, sporna. Postępowanie administracyjne przed organem pierwszej instancji, mające na celu m.in. ustalenie faktycznego zamieszkiwania P. W. ograniczyło się jedynie do bardzo lakonicznego przesłuchania M. J. i P. W. oraz do informacji policji na ten temat. Skarżący w odwołaniu nie tylko podtrzymywał swoje stanowisko, ale i wskazywał, że fakt niezamieszkiwania P. W. mogą potwierdzić lokatorzy budynku przy ul. [...] w G. Kwestionował również rzetelność informacji policji. Mimo to Wojewoda [...] wydał zaskarżoną decyzję bez wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego - zaniechano choćby przesłuchania sąsiadów na okoliczność faktycznego miejsca zamieszkiwania P. W., nie zażądano dodatkowej informacji od policji, od kogo uzyskano informacje potwierdzające fakt zamieszkiwania P. W. w przedmiotowym lokalu. Nie wzięto też pod uwagę dokumentów - choćby pisma (bez daty) podpisanego przez M. W. (k. 20 akt administracyjnych). Wobec powyższego zostały naruszone przepisy art. 7, 8, 10§1, 77 kodeksu postępowania administracyjnego i to w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy administracji uzupełnią postępowanie dowodowe w celu ustalenia miejsca faktycznego zamieszkania P. W. z zamiarem stałego przebywania. Mając na uwadze powyższe Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c , art. 135 oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na mocy art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.