II SA/Gd 4/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 października 2010 r., którą nakazano Wspólnocie Mieszkaniowej w S. rozbiórkę miejsc postojowych – utwardzonego terenu o powierzchni 13,5 m x 16,5 m wybudowanych na działce nr [..] w S. przy ul. M., przy granicy z działką nr [...]. Skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożyła Wspólnota Mieszkaniowa w S. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 5 stycznia 2011 r. skarżąca wezwana została do usunięcia braków formalnych skargi – poprzez podpisanie skargi przez osoby upoważnione do reprezentowania Wspólnoty Mieszkaniowej, złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania Wspólnoty Mieszkaniowej oraz nadesłanie odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem wraz z załącznikami. Skarżąca wezwana została również do uiszczenie wpisu w wysokości 500 zł – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia został doręczony skarżącej w dniu 3 stycznia 2011 r.. Pomimo upływu siedmiodniowego terminu wskazanego przez Sąd, skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi. Ponadto z rejestru dochodów budżetowych oraz kwitariusza wynikało, że od dnia 16 listopada 2010 r. do dnia 9 lutego 2011 r. nie wpłynął wpis sądowy w kwocie 500 zł do przedmiotowej sprawy. Postanowieniem z 22 lutego 2011 r. skarga Wspólnoty Mieszkaniowej została odrzucona. Przedmiotowe postanowienie jest prawomocne od dnia 19 kwietnia 2011r. W dniu 15 marca 2016 r. Wspólnota Mieszkaniowa w S. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, składając egzemplarz skargi podpisany przez zarząd wspólnoty A. T. i B. K. oraz uiszczając wpis od skargi. We wniosku wskazano, że skarżąca nie otrzymywała korespondencji z Sądu w niniejszej sprawie, a o jej zakończeniu dowiedziała się 8 marca 2016 r. z pisma Urzędu Miasta. We wniosku adres do doręczeń został wskazany jako: Administracja Budynków [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 P.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Uzależnienie skuteczności czynności procesowych dokonywanych przez strony postępowania sądowoadministracyjnego od zachowania terminów procesowych podyktowane jest koniecznością zapewnienia szybkości i sprawności postępowania. Jednakże pozbawienie strony uprawnień procesowych, czy też w ogóle możliwości dochodzenia swych praw przed sądem, w sytuacji gdy naruszenie terminu wynika z przyczyn niezależnych od strony, kolidowałoby z zasadą demokratycznego państwa prawnego (por. art. 2 Konstytucji RP) oraz naruszałoby prawo do sądu (por. art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Stąd też, wprowadzając rygor określony w art. 85 P.p.s.a., ustawodawca uwzględnił jednocześnie możliwość wystąpienia sytuacji, w których uchybienie terminowi nastąpi bez winy strony. Uchyleniu negatywnych skutków uchybienia terminowi służy instytucja jego przywrócenia. Przywrócenie terminu może nastąpić wyłącznie na wniosek strony (por. art. 86 § 1 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 87 § 1 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu spoczywa na stronie (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Jak stanowi z kolei art. 88 P.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W przedmiotowej sprawie niewątpliwie niedokonanie przez skarżącą czynności w terminie powoduje dla niego ujemne skutki w postaci odrzucenia skargi. Wniosek został złożony w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia. Należy zatem ocenić uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu. Uzasadnieniem złożonego wniosku jest twierdzenie strony skarżącej, że nie otrzymywała korespondencji w sprawie. Zauważyć należy, że skargę w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej w sprawie wniosła H. J., którą poinformowano pismem z 7 stycznia 2011 r., że w niniejszej sprawie nie może być pełnomocnikiem Wspólnoty Mieszkaniowej w S. W dniu 27 stycznia 2011 r. skarga została podpisana przez dwóch członków zarządu: B. K. i A. T. Z powodu niewskazania innego adresu do doręczeń korespondencja z Sądu kierowana była nadal na adres "Wspólnota Nieruchomości [...]". Z powodu nieodebrania korespondencji została ona pozostawiona w aktach ze skutkiem doręczenia. W okolicznościach przedmiotowej sprawy nie można uznać, że brak po stronie skarżącej winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia skargi. Z wniosku o przywrócenie terminu wynika, że aktualnie adresem doręczeń przesyłek kierowanych do Wspólnoty jest adres H. J. prowadzącej usługi administrowania nieruchomościami i tej samej, która uprzednio złożyła skargę w imieniu Wspólnoty i którą poinformowano, że nie może reprezentować Wspólnoty przed Sądem. Brak poinformowania przez H. J. zarządu Wspólnoty o tej okoliczności skutkował brakiem możliwości skutecznego doręczenia korespondencji. Także brak zainteresowania sprawą przez tak długi sprawy przez zarząd Wspólnoty po podpisaniu skargi stanowi o zaniedbaniu po stronie skarżącej. To już powoduje, że nie jest możliwe przywrócenie uchybionego terminu. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z treścią art. 87 § 5 P.p.s.a. po upływie roku od uchybionego terminu jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych. Z treści tego przepisu wynika, że możliwość przywrócenia uchybionego terminu została, co do zasady ograniczona rocznym terminem liczonym od dnia uchybionego terminu. Oznacza to, że oprócz wymogu o którym mowa w art. 86 § 1 P.p.s.a. tj. złożenia wniosku w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu dodatkowo § 5 art. 87 P.p.s.a. zaostrza warunki przywrócenia terminu o złożenie go w terminie roku od dnia uchybienia terminu. Zatem w przypadku, gdy przyczyna uchybienia terminu ustała po roku, przywrócenie terminu możliwe jest tylko w wyjątkowych okolicznościach. Takich okoliczności w lakonicznym wniosku o przywrócenie terminu nie przywołano. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., mając na uwadze art. 87 § 5 P.p.s.a. orzekł jak w postanowienia.