II SA/Gd 402/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A. W. i S. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. A. W. i S. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 maja 2016 r., sygn. akt SKO [..], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 29 stycznia 2015 r., nr [..], określającą środowiskowe uwarunkowania na realizację przedsięwzięcia pod nazwą "Elektrownia Wiatrowa [..]" gmina K., powiat [..]. Zaskarżoną decyzję podjęto w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Decyzją z dnia 29 stycznia 2015 r. Wójt Gminy określił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie Elektrowni Wiatrowej [..]. W rozstrzygnięciu organ określił rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, w tym wskazał jego takie elementy jak budowa turbiny wiatrowej o maksymalnej mocy jednostkowej turbiny do 3,6 MW, wysokości wieży do 140 m, długości skrzydeł do 65 m, wysokości całkowitej do 205 m, maksymalnej liczbie 3 łopat, wykonanie fundamentu monolitycznego, żelbetowego pod wieżę siłowni wiatrowej, wykonanie technicznej infrastruktury towarzyszącej niezbędnej do prawidłowego funkcjonowania przedsięwzięcia. Określił również warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. W warunkach zagospodarowania terenu przed rozpoczęciem prac budowlanych określono między innymi zakaz zanieczyszczania wód powierzchniowych i podziemnych, zasady gospodarowania odpadami, w tym szkodliwymi. Szczegółowo określono warunki minimalizacji negatywnego oddziaływania na środowisko przyrodnicze w fazie realizacji przedsięwzięcia, w tym: zabezpieczenie terenu przed przedostaniem się drobnych zwierząt, nakaz prowadzenia prac budowlanych poza okresem lęgowym, rozwiązania w zakresie ochrony drzew, w tym korzeni, zasady ochrony gleby, zasady gospodarowania odpadami i nieczystościami ciekłymi, warunki zachowania zasad bhp. Co do wymagań na etapie eksploatacji przedsięwzięcia określono m.in. warunki dotyczące okresowych kontroli stanu technicznego urządzeń, zabezpieczeń przed substancjami niebezpiecznymi, gospodarowania odpadami, nakaz stosowania środków łagodzących oddziaływanie inwestycji, w tym czasowe wyłączenie turbin w przypadku stwierdzenia dużej śmiertelności ptaków i nietoperzy, zakaz przekroczenia dopuszczalnych wartości hałasu na granicy z zabudową mieszkaniową. W punkcie 3 sentencji określono wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym, w tym przyjęcie rozwiązań minimalizujących oddziaływanie inwestycji na środowisko, unikanie nasadzeń drzew i krzewów, oświetlenia powodującego koncentrację owadów - w celu zminimalizowania śmiertelności nietoperzy, nakazy co do uszczelnienia urządzeń przed wyciekiem płynów eksploatacyjnych i oleju oraz zanieczyszczonych wód, przyjęcie rozwiązań technologicznych wskazanych w Raporcie oddziaływania na środowisko, w szczególności co do zminimalizowania emisji hałasu. Nie określono wymogów w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczonych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii oraz stwierdzono, że eksploatacja elektrowni wiatrowej na terenie gminy K. nie spowoduje transgranicznego oddziaływania na środowisko i nie ma konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania w przypadku, o którym mowa w art. 135 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, bowiem przewidywane oddziaływanie przedsięwzięcia nie będzie powodować przekroczeń ustalonych wartości dopuszczalnych w środowisku. Stwierdzono, że przedsięwzięcie nie będzie wymagać ustanowienia strefy ograniczonego użytkowania. Nałożono na inwestora obowiązki w zakresie monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w tym w zakresie monitoringu chiropterologicznego, ornitologicznego i pomiarów hałasu. W decyzji określono również obowiązki w zakresie wykonania analizy porealizacyjnej. Stwierdzono brak konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. W obszernym uzasadnieniu decyzji Wójt Gminy wyjaśnił, że przedsięwzięcie, którego inwestorem jest A., zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko planowane przedsięwzięcie jako instalacje wykorzystujące do wytwarzania energii elektrycznej energię wiatru inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 5, o całkowitej wysokości nie niższej niż 30 m. Opisano przebieg postępowania związanego ze stwierdzeniem obowiązku przeprowadzenia oceny na środowisko, powołując się na opinie podjęte w tym przedmiocie przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2012 r. Wójt Gminy stwierdził potrzebę oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i nałożył na wnioskodawcę obowiązek sporządzenia raportu w zakresie wskazanym w art. 66 ust. 1 powołanej ustawy. W dniu 19 października 2012 r. inwestor złożył Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wraz z wypisami z ewidencji gruntów obejmującymi także teren, na który inwestycja ma oddziaływać. Organ wyjaśnił, że dokonał oceny wzajemnego oddziaływania pomiędzy poszczególnymi elementami środowiska wnioski opierając o metodę zintegrowanego podejścia. Organ wskazał, że zgodnie z wymogiem art. 79 ustawy zapewnił udział społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i podał do publicznej wiadomości, w formie obwieszczenia z dnia 5 listopada 2012 r., informacje określone w art. 33 ustawy, w szczególności o możliwości składania uwag i wniosków, wskazując miejsce i termin ich składania (okres od dnia 12 listopada 2012 r. do 3 grudnia 2012 r.). Ogłoszenie zostało zamieszczone na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy, w BIP organu, na tablicach ogłoszeń w miejscu planowanej inwestycji. Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2013 r. organ pierwszej instancji dopuścił B. do udziału w prowadzonym postępowaniu na prawach strony. Stowarzyszenie oraz inne strony postępowania zgłosiły uwagi i wnioski, które organ rozważył. Organ poddał również analizie warianty realizacji przedsięwzięcia. Wariant realizacyjny i alternatywny różnią się od siebie głownie ilością turbin - jednej w realizacyjnym i dwóch w alternatywnym. Po przeanalizowaniu możliwości realizacji inwestycji pod kątem wpływu na warunki akustyczne, walory krajobrazowe, a także po analizie materiałów z przeprowadzenia monitoringów ornitologicznego i chiropterologicznego oraz wizji lokalnej, określone zostały kryteria progowe, zgodnie z którymi ograniczono ilość projektowanych turbin wiatrowych. Efektem tych analiz było ograniczenie ilości turbin wiatrowych z dwu wnioskowanych do jednej. Organ pierwszej instancji pozyskał szczegółowe uzasadnienie inwestora dla wyboru wariantu realizacyjnego, z powołaniem się na wyniki analizy krajobrazowej M. M., wyniki badań dołączone do Raportu oddziaływania na środowisko, w tym wyniki monitoringu ptaków, jak również szczegółowe ustosunkowanie się do uwag i wniosków stron postępowania oraz działającego na prawach strony B. W uzasadnieniu organ przedstawił wyniki oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, w tym obszary Natura 2000, wpływ na środowisko przyrodnicze, w tym ptaki i nietoperze, wpływ na powietrze atmosferyczne, wpływ na klimat akustyczny, oddziaływanie związane z promieniowaniem elektromagnetycznym, wpływ na środowisko-gruntowo-wodne, gospodarowanie-odpadami, wpływ na krajobraz, możliwość wystąpienia oddziaływań transgranicznych. Wyjaśniono także powody nałożenia na inwestora obowiązków w zakresie pomiaru hałasu i monitoringów, które pozwolą na ocenę skutków realizacji inwestycji. Od decyzji odwołali się: A., A. W., S. W. oraz B. Inwestor w odwołaniu zarzucił niedokładne wyjaśnienie treści wniosku, wnosząc o uchylenie decyzji w punkcie I 1. Rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, podpunkt e - przewidziane do zastosowania typy turbin i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Odwołujący inwestor wskazał, że organ pierwszej instancji wydając decyzję ograniczył możliwość realizacji przedsięwzięcia tylko do dwóch typów turbin wskazanych jako przewidziane do zastosowania. Organ wadliwie ustalił stan faktyczny uznając, że turbiny wskazane we wniosku jako przykłady turbin mogących być zastosowanymi w realizacji przedsięwzięcia stanowią faktyczne zamierzenie inwestycyjne wnioskodawcy. Zamierzenie inwestycyjne zostało określone jako wybudowanie jednej turbiny wiatrowej, która spełniałaby określone we wniosku limity maksymalnej mocy nominalnej turbiny, wysokością wieży oraz długością śmigieł wirnika, a także emitowanym przez turbinę hałasem, wnioskodawca nie wskazywał natomiast jaki typ konkretnej turbiny zamierza zastosować. Przyjęcie kwestionowanego zapisu w swoje konsekwencji przyczyni się do ograniczenia wyboru typu turbiny do realizacji przedsięwzięcia wyłącznie do wskazanych w decyzji, ograniczeniem wyboru turbin do będących w produkcji w trakcie okresu obowiązywania decyzji, w ten sposób uniemożliwi zastosowanie nowszych i bardziej przyjaznych dla środowiska turbin wiatrowych. W przypadku zaprzestania produkcji wskazanych w decyzji typów turbin w okresie jej obowiązywania może uniemożliwić realizację przedsięwzięcia, konieczności zastosowania wskazanych modeli turbin wiatrowych o mocy nominalnej wyższej niż dostępna moc przyłączeniowa w Krajowym Systemie Elektroenergetycznym. A. W. i S. W. w odwołaniu zarzucili, że decyzja została wydana bez konsultacji i udziału lokalnej społeczności wsi T. W dniu 4 czerwca 2012 r. skarżący otrzymali zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia pod nazwą "Elektrownia Wiatrowa [..]", ponieważ są współwłaścicielami działki nr [..] w T., sąsiadującej z działką inwestora. W okresie od czerwca do dnia 5 listopada 2012 r. nie było żadnej informacji dotyczącej planowanej inwestycji tj. nie została ona zamieszczona na stronie internetowej Gminy oraz nie została wywieszona w gablocie wsi T. Wszelkie informacje lokalnej społeczności w/w sprawie skarżący przekazywali sami, na forum publicznym tj. na zebraniu wiejskim mieszkańców wsi T. w dniu 5 lutego 2013 r. Budowa turbiny wiatrowej w T. na działce nr [..] w odległości 417 metrów od zabudowań położonych na działce nr [..] w T. prowadzi do zagrożenia życia i zdrowia mieszkańców oraz utraty wartości nieruchomości. Z raportu o oddziaływaniu na środowisko elektrowni wiatrowej T. wynika, że w wypadku awarii skrzydła turbiny zagrożony jest teren w odległości od 400 m do 650 m od turbiny. Z raportu wynika, że w tym zakresie odległości od turbiny wiatrowej znajdują się 4 siedliska rozlokowane promieniowo, co daje duże prawdopodobieństwo zagrożenia dla życia i zdrowia mieszkańców oraz zniszczenia zabudowań. Dla proponowanej lokalizacji turbiny wiatrowej prognozowany poziom hałasu dla nieruchomości skarżących znajdującej się w odległości 417 m poziom hałasu wynosi 44,7 dB przy dopuszczalnym poziomie hałasu w porze nocnej 45 dB, a w porze dnia 55 dB, ten poziom hałasu jest zagrożeniem dla zdrowia i życia. Praca turbin wiatrowych wywiera negatywny wpływ na środowisko i zdrowie ludzi. Do odwołania dołączono kopię pisma Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego do Urzędu Gminy dotyczące szkodliwego oddziaływania turbin wiatrowych na ludzkie zdrowie. B. zarzuciło wydanie decyzji z naruszeniem prawa, tj. bez zapewnienia udziału społeczeństwa zgodnie z dyspozycją art. 33 ust. 1 w zw. z art. 79 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Obwieszczenia umieszczane na stronie internetowej Urzędu Gminy były w praktyce niedostępne dla społeczeństwa z uwagi na konstrukcję BIP Gminy niezgodną z przepisami prawa w tym zakresie. Znalezienie jakiejkolwiek informacji na temat przedmiotowej inwestycji jest dla mieszkańców i zainteresowanych stron postępowania niemożliwe. Obwieszczenia nie wypełniają obowiązku wynikającego z przepisów art. 3 ust. 1 pkt 11 lit. c) i d) ustawy, nie zostały wywieszone nawet na terenie gminy, bowiem siedziba Urzędu Gminy mieści się w K. Zwyczajowym sposobem zamieszczania obwieszczeń na terenie Gminy jest ich umieszczanie w tablicach ogłoszeń w sołectwach tj. miejscu planowanego przedsięwzięcia oraz w prasie lokalnej właściwej do skutecznego zamieszczenia obwieszczenia. Nie zawiadomiono o wszczęciu postępowania oraz kolejnych jego etapach. Skutkiem tego społeczeństwo, jak również potencjalne strony postępowania nie zostały zawiadomione w sposób zapewniający powzięcie informacji o wszczęciu postępowania, jego zakończeniu z możliwością zapoznania się z aktami sprawy, składania uwag i wniosków. Skutkować to może również naruszeniem praw stron postępowania do czynnego udziału w postępowaniu. Naruszono również art. 80 k.p.a. poprzez nie rozpatrzenie wniosków Stowarzyszenia oraz błędne obliczenia dotyczące propagacji hałasu. Według stowarzyszenia alternatywna metoda obliczania dźwięku A nie może być w opisywanym przypadku zastosowana, ponieważ w warunkach zimowych (okrywa śnieżna, zlodowacenie, zmrożenie) nie jest spełniony podstawowy warunek stosowania tej metody tj. dźwięk rozchodzi się nad gruntem porowatym lub mieszanym z przewagą porowatego. Poziom hałasu i jego rozprzestrzeniania powinien być wyliczony zgodnie z normą ISO 9613-2 dla współczynnika G=0, co jest zgodne z najnowszymi publikacjami naukowymi w tych kwestiach, a także ze stanowiskiem GDOŚ. Podkreślono, że w takim przypadku dźwięk nie będzie stale rozchodził się nad gruntem porowatym lub mieszanym z przewagą porowatego wskazując, że w piśmie GDOŚ z 31 lipca 2013 r. i w opiniach ekspertów stwierdzono, że dla zamrożonej ziemi należy stosować G=0. Zastosowanie dopuszczonych prawem metod obliczeniowych z zastosowaniem odpowiednich wskaźników leży w interesie mieszkańców terenów w sąsiedztwie turbiny wiatrowej i Wójt Gminy wypełniając swoje obowiązki powinien zrobić wszystko, aby chronić mieszkańców i ich zdrowie przed negatywnym wpływem tej inwestycji. Autor raportu potwierdza wpływ zamrożenia ziemi na propagację hałasu w środowisku. Zasada przezorności wymusza stosowanie założeń, w których mamy do czynienia z sytuacją najbardziej niekorzystną (choć być może jedynie teoretyczną), która może wystąpić w czasie oceny (tj. ekstremalnie nawet 1 godzina w nocy). Inwestor nie przedstawił rozwiązań technicznych, jakie zastosuje w celu automatycznego wyłączania turbin w sytuacji zamrożenia ziemi. Stowarzyszenie zarzuciło także naruszenie zasady przezorności wyrażonej w art. 6 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Na płaszczyźnie ocen środowiskowych praktycznym wymiarem zastosowania zasady przezorności powinno być odmowa wyrażenia zgody na realizację działań, których skutki są niepewne, niejasne, wątpliwe lub ryzykowne. Kierując się zasadą przezorności wątpliwość, czy dane negatywne oddziaływanie należy uznać za znaczące, czy nieznaczące, rozstrzygnąć należy na korzyść środowiska przyjmując, że będzie ono znaczące, natomiast wątpliwość, czy dane działania pogorszą integralność obszaru Natura 2000, czy nie odniosą takiego skutku - rozstrzygnąć przez przyjęcie, że pogorszą integralność, itd. Zasada wymaga, aby wszelkie prawdopodobieństwo wystąpienia negatywnych skutków traktować tak, jak pewność ich wystąpienia. Nadto stowarzyszenie zarzuciło błędne ustalenia co do prognozowanych wyników propagacji hałasu, które zostały w Raporcie przedstawione dla znacznie mniejszych turbin, niż stanowiące przedmiot wniosku. Ustalenie uwarunkowań dopuszczających budowę elektrowni o mocy wyższej niż elektrownie o parametrach ujętych w Raporcie w sytuacji, gdy do przekroczenia norm hałasu brakuje 0,3 lub 0,7 dB jest niedopuszczalne. Po rozpatrzeniu odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 30 maja 2016 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium wyjaśniło, że wszystkie inwestycje szkodliwe dla środowiska, wymienione w rozporządzeniu, wymagają ustalenia uwarunkowań środowiskowych, co oznacza, że nie można odmówić wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ze względu na to, że przedsięwzięcie zalicza się do inwestycji szkodliwych dla środowiska naturalnego. Zasada przezorności wyrażona w art. 6 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska nie może prowadzić do odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż taka interpretacja tego przepisu powodowałaby, że przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko regulujące wydawanie decyzji środowiskowych, byłyby martwe. Istotą decyzji środowiskowej jest wskazanie uwarunkowań, jakie musi spełnić inwestycja na etapie jej budowy i eksploatacji, aby szkodliwy wpływ na środowisko został jak najbardziej zminimalizowany lub ograniczony. Nie można w świetle ustawy z dnia 3 października 2008 r. odmówić wydania decyzji środowiskowej ze względu na to, że inwestycja jest szkodliwa dla środowiska. Kolegium wyjaśniło, że w myśl art. 73 ust. 1 ustawy związane było treścią wniosku inwestora, z którego wynikał zamiar realizacji inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej przy zastosowaniu turbin typu Vestas V-112 o mocy 3,0 MW: wysokość wieży: 119 m, długość śmigła: 56 m lub turbina typu Siemens SWT-3.0-113: wysokość wieży: 122,5 m, długość śmigła: 56,5 m. Opisane typy turbin zostały wykorzystane do przedstawienia prognozowanych oddziaływań w zakresie chociażby hałasu. Wyniki badań były podstawą do sporządzenia opinii przez organy wymienione w art. 77 ust. 1 ustawy, co ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Także w toku postępowania w pierwszej instancji inwestor wyraził wolę zastosowania w/w typów turbin, wskazując wprost w piśmie procesowym z dnia 8 sierpnia 2014 r., że "wybór turbin do obliczeń został podyktowany zamierzeniami inwestorskimi. Na stan wiedzy podczas opracowywania raportu inwestor zgłosił chęć realizacji w przedmiotowej lokalizacji turbinę Vestas V-112-3. lub Siemens SWT-3.0-113. Dla takich typów turbin zostały wykonane analizy akustyczne. Informacje o parametrach turbin przyjętych do obliczeń zostaną uwzględnione w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w związku z tym inwestor jest zobowiązany do zrealizowania jednej z wymienionych typów turbin lub turbiny o zbliżonych parametrach w zakresie mocy akustycznej (równej lub mniejszej od przyjętej w obliczeniach) i wysokości". Podkreślił organ odwoławczy, że treść raportu oddziaływania na środowisko jest wiążąca dla organów, nie tylko prowadzącego postępowanie w sprawie uwarunkowań środowiskowych, lecz także dla organów wydających opinie i uzgodnienia, a treść decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych musi odzwierciedlać wskazany w raporcie zakres inwestycji i jej szczegółowy opis (art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy). Wobec powyższego zarzuty inwestora organ uznał za niezasadne, a przy tym przyjął, że inwestor nie wyraził woli zmiany wniosku w toku postępowania odwoławczego. W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji prawidłowo odczytał treść wniosku uszczegółowionego treścią "Raportu i o oddziaływaniu na środowisko". Podkreślono, że przed wydaniem decyzji organ pierwszej instancji uzyskał opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 14 grudnia 2012 r., w której zawarto uwarunkowania zmierzające do zapewnienia odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska na etapie realizacji i eksploatacji inwestycji, wymagania konieczne do uwzględnia w projekcie budowlanym oraz propozycje monitoringu hałasu. W uzasadnieniu opinii organ wskazał na podstawie raportu, że planowana inwestycja nie będzie stanowić zagrożenia dla życia i zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi. Wykonane obliczenia pod kątem oddziaływania hałasu dowodzą, że zastosowanie zaproponowanych przez inwestora turbin umożliwia zachowanie normatywnych wartości hałasu dla pobliskiej zabudowy, zarówno w porze dziennej jak i nocnej, jednak organ opiniodawczy zalecił wykonanie badań porealizacyjnych w oparciu o pomiary środowiskowe. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia 16 czerwca 2014 r. pozytywnie uzgodnił realizację przedsięwzięcia, określając jednocześnie warunki jego realizacji. Treść tych warunków oraz obszerne uzasadnienie postanowienia zostały uwzględnione i przytoczone w treści zaskarżonej decyzji. Kolegium oceniło złożony przez inwestora "Raport o oddziaływaniu na środowisko" jako odpowiadający wymogom określonym w art. 66 ustawy, którego organy współdziałające nie kwestionowały, w tym zastosowanych metod obliczeń oddziaływań akustycznych, i w oparciu o który dokonały pozytywnych uzgodnień i opinii przed wydaniem decyzji środowiskowej. Kolegium wyjaśniło, że żadna z przesłanek negatywnych wydania decyzji środowiskowej nie wystąpiła, wobec czego organ pierwszej instancji był zobowiązany do wydania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia "Elektrownia Wiatrowa [..]". Kolegium uznało pozostałe zarzuty odwołań za niezasadne. Organ pierwszej instancji przy wydaniu zaskarżonej decyzji dochował obowiązków informacyjnych, uregulowanych w przepisach działu III rozdz. 2, podając do publicznej wiadomości (art. 33): informacje o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wszczęciu postępowania, przedmiocie decyzji, która ma być wydana w sprawie, organie właściwym do wydania decyzji oraz organach właściwych do wydania opinii i dokonania uzgodnień, możliwościach zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz o miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu, możliwości składania uwag i wniosków, sposobie i miejscu składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie 21-dniowy termin ich składania. Organ ten rozpatrzył zgłoszone w toku postępowania uwagi i wnioski stron, a w uzasadnieniu decyzji podał informacje o udziale społeczeństwa w postępowaniu oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa (art. 37). Organ podał do publicznej wiadomości informację o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią (art. 38). Wszelkie obwieszczenia zostały wywieszone w Urzędzie Gminy, na tablicy ogłoszeń w miejscowości T. (co potwierdził sołtys pisemnie), a także umieszczone w Biuletynie Informacji Publicznej gminy K. W BIP po stronie lewej znajduje się dział pn. "Aktualności i ogłoszenia" z zakładką "Ochrona środowiska'' http[..]- prowadzącą do spisu wszelkich obwieszczeń i informacji, o których mowa ustawie z dnia 3 października 2008 r. Na stronie umożliwiono pobranie obwieszczenia w pliku pdf z możliwością zapisu na dysku twardym. Jak ustaliło SKO w aktach sprawy znajdują się wszelkie obwieszczenia wraz z informacjami o miejscu i czasie ich umieszczenia w wykazach publicznych, w tym także wydruk ze strony BIP. Zarzuty stron i stowarzyszenia w zakresie niedochowania obowiązków informowania społeczeństwa uznano za niezasadne i nieznajdujące oparcia w materiale dowodowym znajdującym się w aktach sprawy. Wyjaśniono przy tym, że ogłoszenie informacji we wsi T. odpowiadało warunkom wskazanym w przepisach art. 3 pkt 11 lit. cl i d/ ustawy, ogłoszenie w prasie jest wymagane bezwzględnie tylko w przypadku projektu dokumentu wymagającego udziału społeczeństwa (lit. c), natomiast w sytuacji opisanej w lit. d/ ogłoszenie w prasie jest alternatywne względem sposobu ogłaszania zwyczajowo przyjętym, który został wybrany przez organ pierwszej instancji (wywieszenie obwieszczenia na tablicy ogłoszeń w T.). Pierwsze obwieszczenie podano do publicznej wiadomości wraz z przystąpieniem przez organ pierwszej instancji do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (5 listopada 2012 r.), zgodnie z art. 33 ustawy. Zagadnienie dotyczące propagacji hałasu zostało w sposób wyczerpujący i wnikliwy przeanalizowane zarówno przez organy inspekcji sanitarnej i ochrony środowiska, jak i organ pierwszej instancji w oparciu o obszerne opracowanie zagadnienia ujęte w Raporcie. Przyjęta w tym dokumencie metoda alternatywna do obliczenia hałasu, dotycząca określenia parametrów tłumienia przez grunt, bez określania wskaźnika tłumienia gruntu G, wykonana została na podstawie zapisów normy PN-ISO 9613-2 - rozdział 7.3.2 Alternatywna metoda obliczania poziomu dźwięku A. Analizowany przypadek spełnia warunki wymienione w normie dla obliczeń alternatywnej metody obliczania poziomu dźwięku A, co oznacza, że analiza hałasu została przeprowadzona zgodnie z obowiązującym prawem. W raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko analiza hałasu została przeprowadzona zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody. Zgodnie z zał. nr 6 do tego rozporządzenia metody obliczeniowe hałasu muszą być oparte o model rozprzestrzeniania się hałasu w środowisku zawarty w normie PN-ISO 9613-2. Tej regulacji odpowiada analiza hałasu - przyjęta w nim metoda alternatywna, w której nie określa się wskaźnika tłumienia gruntu G, jest w pełni dopuszczalna. Uzasadnienie wyboru metody alternatywnej zostało obszernie przedstawione w zaskarżonej decyzji. Skoro przepisy prawa dopuszczają stosowanie metod alternatywnych, to oznacza, że obie metody są równoważne prawnie, a zarzut odnoszący się do rzekomej wady obliczeń propagacji hałasu nie znajduje uzasadnienia. Wyspecjalizowane organy inspekcji sanitarnej i ochrony środowiska nie zakwestionowały metodologii obliczeń hałasu, nakazały jedynie wprowadzenie obowiązku wykonania analiz porealizacyjnych w zakresie pomiarów hałasu. SKO uznało, że zarzuty odwołania A. W. i S. W. o zagrożeniu życia i zdrowia mieszkańców na skutek realizacji planowanej inwestycji nie znajdują oparcia w materiale dowodowym. Powołał się organ odwoławczy na opinie wyspecjalizowanych organów inspekcji sanitarnej oraz ochrony środowiska, według których zagrożenie takie nie istnieje w przypadku inwestycji objętej niniejszym postępowaniem. Dołączone do odwołań stron pismo Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego nie dotyczy przedmiotowej inwestycji, dotyczy ono ogólnie wskazanych elektrowni wiatrowych (farm wiatrowych) i przedstawia wyniki wybranych badań co do negatywnego wpływu hałasu niskich częstotliwości na zdrowie ludzkie oraz postulaty co do pożądanej odległości farm wiatrowych od zabudowy mieszkaniowej. Pismo to nie może wywołać skutków w postaci odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w sytuacji jak w niniejszej sprawie, gdzie spełnione są przesłanki wydania decyzji pozytywnej. W skardze na powyższą decyzję skarżący podtrzymali swoje dotychczasowe zastrzeżenia wobec inwestycji, która według nich stanowi zagrożenie dla ich praw obywatelskich dotyczących zdrowia i życia. Konstytucja RP gwarantuje prawo każdego do ochrony zdrowia, a brak uregulowania minimalnej odległości farm wiatrowych od budynków może skutkować naruszeniem Konstytucji RP. Według skarżących pracujące turbiny będą miały negatywny wpływ na zdrowie i życie ludzi poprzez emitowanie hałasu o niskiej częstotliwości dźwięków, infradźwięki, efekty akustyczne i optyczne oraz pulsacje. Skarżący wyrażają obawę, że powstanie w odległości 417 m od ich zabudowań turbiny wiatrowej uniemożliwi im normalne funkcjonowanie i realizację planów inwestycyjnych na swojej działce. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do argumentów skargi wyjaśniło, że miejsce usytuowania turbiny wiatrowej w odniesieniu do sąsiadujących z zainwestowaną działką zabudowań siedliskowych będzie przedmiotem rozważań w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę ze względu na konieczność spełnienia wymogów określonych w ustawie z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Wyjaśniło również, że kwestia oddziaływania planowanej inwestycji na zabudowania zagrodowe z funkcją mieszkalną była przedmiotem analizy zarówno organu procedującego w postępowaniu głównym, jak i organów współdziałających, które nie zgłaszały zastrzeżeń do ustaleń Raportu, w tym do obliczeń oddziaływania akustycznego. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z prawem. Zakres kontroli sądowej wyznacza art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (dotyczącego skargi na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego). Zaskarżona decyzja podjęta została na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 71 ust. 2 pkt 2 i art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz.250), zwaną dalej ustawą ocenową oraz § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71). Jak trafnie wykazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedmiotowe przedsięwzięcie, prawidłowo zakwalifikowane jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., pozwalało na wydanie decyzji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Ustawa ocenowa zawiera zamknięty katalog przesłanek, warunkujących wydanie decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań, a mianowicie: – niezgodność lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2); – odmowa uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający (art. 80 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 77 ust. 1); – brak zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie niż proponowany przez wnioskodawcę w sytuacji, gdy organ skorzysta z możliwości przewidzianej w art. 81 ust. 1 ustawy (art. 81 ust. 1); – wykazanie znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (art. 81 ust. 2); – wykazanie, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 38j ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (art. 81 ust. 3). Stosownie do treści art. 80 ust. 1 ustawy ocenowej właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko, biorąc pod uwagę : wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, ustalenia zawarte w raporcie oddziaływania na środowisko, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa, wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Taka konstrukcja przepisu art. 80 ust. 1 ustawy ocenowej nakazuje zatem wydanie decyzji pozytywnej, o ile nie zostaną spełnione przesłanki negatywne. Mając zatem na uwadze, że w sprawie niniejszej organy nie stwierdziły spełnienia którejkolwiek z wymienionych przesłanek negatywnych, czego też nie zdołały podważyć strony, wydanie zaskarżonej decyzji z punktu widzenia prawa materialnego było zasadne. Jednocześnie podzielić należy pogląd wyrażony przez SKO, zgodnie z którym zaliczenie inwestycji do mogących znacząco czy potencjalnie znacząco (w potocznym rozumieniu szkodliwie) dla środowiska nie pozwala na niejako automatyczną odmowę wydania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania, ale wymaga wdrożenia procedury zmierzającej do zminimalizowania negatywnego wpływu przedsięwzięcia na środowisko. Zasada przezorności określona w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2016 r., poz. 672) w tym konkretnym postępowaniu administracyjnym będzie się wyrażała przede wszystkim w nałożeniu obowiązków odnośnie do minimalizacji oddziaływań, na podstawie zebranego materiału dowodowego obejmującego szczególności raport oddziaływania na środowisko jak i pozyskane w toku postępowania wiążące organ uzgodnienie z RDOŚ (postanowienie z dnia 16 czerwca 2014 r.) i opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. – postanowienie z dnia 14 grudnia 2012 r. Zasada ta wymaga również odniesienia się do twierdzeń i dowodów powoływanych przez strony postępowania, stosownie do treści art. 80 k.p.a., poprzez ocenę ich wiarygodność również w kontekście zaakceptowanych jako prawidłowe rozwiązań przyjętych w raporcie. Te obowiązki w ocenie sądu spełnia decyzja organu pierwszej instancji, nakładająca na inwestora szereg powinności i warunków związanych z fazą realizacji i eksploatacji, a także monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w tym pomiarów hałasu, jak również obowiązki w zakresie wykonania analizy porealizacyjnej w oparciu o pomiary środowiskowe. Ponieważ przedmiotem zastrzeżeń skarżących jak również B. w toku postępowania przed organem pierwszej instancji (powtórzonych następnie w odwołaniu) były kwestie związane z propagacją hałasu, w tym zarzut niewłaściwej metody obliczania dźwięku A, Kolegium w ślad za decyzją wójta przedstawiło sposób dokonywania obliczeń akustycznych dla turbin wskazanych przez inwestora -typu Vestas V-l 12 lub typu Siemens SWT-3.0-113. Wyjaśniono w decyzji, że obliczeń dokonano metodą opartą o model rozprzestrzeniania się hałasu w środowisku zawarty w normie PN-ISO 9613-2, zgodnie z zał. nr 6 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. z 2008 r., nr 206, poz. 1291, w aktualnym stanie prawnym Załącznika nr 6 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r., Dz. U. z 2014 r., poz. 1542). Przyjętą metodę alternatywną do obliczenia hałasu, dotyczącą określenia parametrów tłumienia przez grunt, bez określania wskaźnika tłumienia gruntu G, wykonano na podstawie treści Normy PN-ISO 9613-2 - rozdział 7.3.2 Alternatywna metoda obliczania poziomu dźwięku A. Zagadnienie dotyczące propagacji hałasu zostało wyczerpująco przeanalizowane w toku postępowania przez organy inspekcji sanitarnej i ochrony środowiska, jak również organ pierwszej instancji. Przyjęta w Raporcie metoda alternatywna do obliczenia hałasu, dotycząca określenia parametrów tłumienia przez grunt, bez określania wskaźnika tłumienia gruntu G, wykonana na podstawie normy PN-ISO 9613-2 - rozdział 7.3.2 spełnia warunki wymienione w normie dla obliczeń alternatywnej metody obliczania poziomu dźwięku A, w której nie określa się wskaźnika tłumienia gruntu G. To oznacza, jak trafnie uznało SKO, że analiza hałasu została przeprowadzona zgodnie z prawem. Uzasadnienie wyboru metody alternatywnej zostało przedstawione w decyzji organu pierwszej instancji i zaaprobowane przez drugą instancję. Trafnie organ odwoławczy uznał, że prawna dopuszczalność metody alternatywnej nie może świadczyć o wadliwości obliczeń propagacji hałasu przez to, że nie uwzględnia ona wskaźnika tłumienia gruntu G. Istotne jest też w sprawie, że wyspecjalizowane organy inspekcji sanitarnej i ochrony środowiska nie zakwestionowały metodologii obliczeń hałasu, nakazały natomiast co do pomiarów hałasu wprowadzenie obowiązku wykonania analiz porealizacyjnych, co też w decyzji organu pierwszej instancji zostało uwzględnione. Z tych też powodów nieuwzględniono wniosków stron i stowarzyszenia ani zarzutów odwołania, sąd zaś akceptuje przedstawione stanowisko, będące przedmiotem ustaleń i wyczerpującej oceny obu organów procedujących w niniejszej sprawie. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do dwóch kwestii: jedna dotyczy odległości projektowanej elektrowni wiatrowej od nieruchomości skarżących – działki nr [..] z zabudową zagrodową, przy czym odległość ta według skargi wynosi 417 m, a skarżący powołują się na emisje, infradźwięki, pulsacje i efekty akustyczne turbiny wiatrowej, które ich zdaniem zagrażają życiu i zdrowiu; druga obejmuje zarzuty odnoszące się do naruszeń polegających na braku zapewnienia udziału społeczeństwa w podejmowaniu decyzji środowiskowej. W ocenie sądu prawidłowo zebrany materiał dowodowy oraz jego ocena dokonana przez oba organy, w sposób odpowiadający przepisom art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz przepisom ustawy ocenowej pozwolił na przyjęcie braku zasadności zarzutów sformułowanych przed sądem, a też wcześniej wyrażonych w odwołaniach przez skarżących oraz uczestniczące na prawach strony B. Ustalenia dotyczące prognozowanej emisji hałasu w odniesieniu do nieruchomości skarżących wskazują na zachowanie normy odnoszącej się do zabudowy zagrodowej przy odległości około 417 m, zarówno dla pory dnia i nocy (na granicy zabudowy - 44,3 dB, Raport str. 139-142). Jako kryterium prawidłowo przyjęto wartości normatywne 45 dB (w porze nocnej) i 55 dB (w porze dnia), stosownie do treści rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2007 r., nr 120, poz. 826 ze zm.). W stanie prawnym obowiązującym w dniu wydania skarżonej decyzji uciążliwym czynnikiem emisyjnym, który powinien być brany pod uwagę w toku postępowania, był właśnie poziom emisji hałasu, z uwagi na odległość planowanej elektrowni wiatrowej od najbliższej zabudowy na nieruchomości skarżących. Zakaz naruszania standardów jakości środowiska, o których mowa w art. 144 ustawy Prawo ochrony środowiska, w zakresie elektrowni wiatrowych dotyczy głównie emisji hałasu i wytwarzania pola elektromagnetycznego. To zaś było również przedmiotem analizy w toku postępowania w niniejszej sprawie (zob. też Raport str. 150-153). Organ w sposób prawidłowy odniósł się do zarzutu przekroczenia norm natężenia hałasu ustalając na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego – Raportu oddziaływania na środowisko, opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, że poziom emisji mieści się w granicach ustawowej normy, przez co nie będzie stanowić zagrożenia dla życia i zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi. Zarzut skargi ogólnie wskazujący na zagrożenie życia i zdrowia ludzi przez planowaną elektrownię wiatrową był również przedmiotem rozważań w zaskarżonej decyzji. Trafnie wskazało SKO, że według opinii organu inspekcji sanitarnej oraz postanowienia organu ochrony środowiska (RDOŚ) zagrożenie takie w przypadku przedmiotowej inwestycji nie istnieje. Odwołujący powołali się na pismo Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego dotyczące szkodliwego oddziaływania turbin wiatrowych, przy czym nie dotyczyło ono przedsięwzięcia objętego niniejszym postępowaniem. Jak trafnie ocenił organ pismo to ma charakter ogólny i przedstawia wyniki wybranych badań co do negatywnego wpływu hałasu niskich częstotliwości na zdrowie ludzkie oraz postulaty co do pożądanej odległości farm wiatrowych od zabudowy mieszkaniowej. Sąd też nie stwierdził, by w toku postępowania doszło do uchybienia przepisom proceduralnym, regulującym udział społeczeństwa w ochronie środowiska. Kolegium prawidłowo i wyczerpująco wyjaśniło zarzut dotyczący wadliwości obwieszczeń oraz sprzeczności z treścią art. 33 ustawy ocenowej. Należy zauważyć, że w celu zapewnienia udziału społeczeństwa w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na organ prowadzący postępowanie nałożono szereg obowiązków uregulowane w przepisach działu III rozdz. 2 ustawy ocenowej. Jak wynika z akt sprawy organ pierwszej instancji przy wydaniu zaskarżonej decyzji dochował tych obowiązków, podając zgodnie z art. 33 ustawy ocenowej do publicznej wiadomości informacje: o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wszczęciu postępowania, przedmiocie decyzji, która ma być wydana w sprawie, organie właściwym do wydania decyzji oraz organach właściwych do wydania opinii i dokonania uzgodnień, możliwościach zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz o miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu, możliwości składania uwag i wniosków, sposobie i miejscu składania uwag i wniosków z zaznaczeniem terminu 21-dni do ich składania (w stanie prawnym obowiązującym dla wydania decyzji). Ponadto, jak wynika z treści decyzji wójta, rozpatrzone zostały zgłoszone w toku postępowania uwagi i wnioski stron. Uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji zawiera informacje o udziale społeczeństwa w postępowaniu oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, stosownie do obowiązku wynikającego z art. 37 ustawy ocenowej. Podana została do publicznej wiadomości informacja o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią, zgodnie z art. 38 ustawy ocenowej. Obwieszczenia zostały wywieszone w Urzędzie Gminy, na tablicy ogłoszeń w miejscowości T., co wynika z pisma sołtysa, oraz umieszczone w Biuletynie Informacji Publicznej gminy K. SKO przeanalizowało dostępność informacji w BIP zawracając uwagę, że w dziale "Aktualności i ogłoszenia" znajduje się zakładka "Ochrona środowiska" prowadząca do spisu wszelkich obwieszczeń i informacji, o których mowa ustawie ocenowej. Strona internetowa umożliwia pobranie obwieszczenia w pliku pdf z możliwością zapisu na dysku twardym. Ponadto w aktach sprawy znajdują się obwieszczenia z informacjami o miejscu i czasie ich umieszczenia w wykazach publicznych, a także wydruk ze strony BIP. Zgodnie z art. 3 pkt 11 ustawy ocenowej przez podanie informacji do publicznej wiadomości - rozumie się: a) udostępnienie informacji na stronie Biuletynu Informacji Publicznej, organu właściwego w sprawie, b) ogłoszenie informacji, w sposób zwyczajowo przyjęty, w siedzibie organu właściwego w sprawie, c) ogłoszenie informacji przez obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia, a w przypadku projektu dokumentu wymagającego udziału społeczeństwa - w prasie o odpowiednim do rodzaju dokumentu zasięgu, d) w przypadku gdy siedziba organu właściwego w sprawie mieści się na terenie innej gminy niż gmina właściwa miejscowo ze względu na przedmiot postępowania - także przez ogłoszenie w prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscowości lub miejscowościach właściwych ze względu na przedmiot postępowania. Jak prawidłowo uznało Kolegium, ogłoszenie informacji we wsi T. odpowiadało warunkom wskazanym w przepisach art. 3 pkt 11 lit. c) i d) ustawy ocenowej. Ogłoszenie w prasie jest wymagane w przypadku projektu dokumentu wymagającego udziału społeczeństwa (lit. c)), natomiast w przypadku objętym lit. d) ogłoszenie w prasie jest zamiennie właściwe wobec sposobu ogłaszania zwyczajowo przyjętym. Organ pierwszej instancji jak wynika z akt dokonał wyboru poprzez wywieszenie obwieszczenia na tablicy ogłoszeń w T. Pierwsze obwieszczenie podano do publicznej wiadomości wraz z przystąpieniem do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w dniu 5 listopada 2012 r., zgodnie z art. 33 ustawy ocenowej. Sąd podziela stanowisko SKO, że dowody w postaci pisemnego oświadczenia sołtysa Gminy oraz wydruki z Biuletynu Informacji Publicznej przemawiają za wypełnieniem przez wójta obowiązków informacyjnych związanych z udziałem społeczeństwa w niniejszym postępowaniu. Wobec powyższego zgłaszane w tym względzie zarzuty są niezasadne, a twierdzenia stron stanowią jedynie gołosłowną polemikę z ustaleniami SKO. Wyjaśnienia w związku z aktualnym stanem prawnym na dzień orzekania przez sąd wymaga okoliczność, że do niniejszej sprawy zastosowania nie miały przepisy ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 961). Ustawa ta weszła w życie w dniu 16 lipca 2016 r., zaskarżona decyzja ostateczna wydana została w dniu 30 maja 2016 r., a sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego aktu z przepisami obowiązującymi w dniu jego wydania. Nadmienić jednak należy, że zgodnie z art. 3 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych lokalizacja elektrowni wiatrowej następuje wyłącznie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto art. 15 ust. 3 przywołanej ustawy przewiduje, że jeżeli w planie miejscowym, o którym mowa w ust. 2 lub ust. 7 pkt 1, przewiduje się lokalizację elektrowni wiatrowej, organ administracji architektoniczno-budowlanej odmawia wydania pozwolenia na budowę, a organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, jeżeli ta inwestycja nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 4, tj. o minimalnej odległości elektrowni wiatrowej od budynków. Niezależnie zatem od utrzymania w obrocie prawnym skarżonej decyzji niniejszym wyrokiem, przepisy ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych znajdą zastosowanie co do przedmiotowej inwestycji na etapie wydania pozwolenia na budowę. Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę jako bezzasadną oddalił.