II SA/Gd 404/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch Protokolant Sekretarz sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 3 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi B. D. i J. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 kwietnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. B. D. oraz J. A. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 kwietnia 2008 r. Nr [...] umarzającą postępowanie odwoławcze w przedmiocie odwołania skarżących od decyzji Burmistrza Gminy z dnia 11 grudnia 2007 r. Nr [...] w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej z przyłączem energetycznym na terenie działki nr ew. [...] położonej w miejscowości T.. Podstawą wydania decyzji Kolegium był art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 28 i art. 105 par. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1078 ze zm.) w związku z art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717). Skarżący domagają się uchylenia opisanej decyzji SKO. Zaskarżona decyzja została wydana po ustaleniu następującego stanu faktycznego. Decyzją z dnia 11 grudnia 2007 r. Burmistrz Gminy ustalił warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej z przyłączem energetycznym na terenie działki nr ew. [...] położonej w miejscowości T.. Odwołanie od przedmiotowej decyzji wnieśli J. A. i B. D.. Odwołujący nie wyrazili zgody na lokalizację przedmiotowej inwestycji na działce położonej w bezpośrednim sąsiedztwie ich miejsca zamieszkania. Wskazali na szkodliwy wpływ planowanej inwestycji (promieniowanie elektromagnetyczne, hałas, zagrożenia wynikające z ewentualnej awarii) oraz jej ujemny wpływ na walory kulturowe i środowiskowe. Odwołując się do ustaleń raportu, sporządzonego w postępowaniu mającym na celu wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzili, że wydana decyzja narusza ich interes faktyczny i prawny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując sprawę w związku z wniesionym odwołaniem podało, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji stronie służy odwołanie. Stanowi o tym przepis art. 127 kpa. Natomiast z art. 28 kpa wynika, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Ustawodawca definiując pojęcie strony postępowania administracyjnego wskazał na powiązanie określonego podmiotu z interesem prawnym. Chodzi przy tym nie o interes faktyczny, dający się nawet racjonalnie uzasadnić, ale o interes prawny, to jest taki, który wynika z określonego przepisu prawnego, odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu. Interes prawny oznacza sprawę administracyjną, w której taka konkretyzacja uprawnień lub obowiązków ma nastąpić, i w konsekwencji decyzją administracyjną, stanowiącą rozstrzygnięcie sprawy czyli autorytatywne ustalenie tych uprawnień lub obowiązków. W sprawie, której przedmiotem jest ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego przymiot strony przysługuje osobom uprawnionym w stosunku do nieruchomości, na której ma być lokalizowana inwestycja oraz nieruchomości na które rozciąga się wpływ planowanej inwestycji, przy czym wpływ ten należy rozumieć jako oddziaływanie, o którym mowa wart. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy (wyrok z dnia 22 czerwca 2006 r. WSA w Gdańsku II SA/Gd 536/2005). Z analizy, stanowiącej załącznik nr 2 do decyzji oraz załącznika graficznego do decyzji, wynika, że inwestycja celu publicznego, jaką jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest zlokalizowana na działce nr ew. [...] w miejscowości T., a wpływ planowanej inwestycji (obszar jej oddziaływania) ogranicza się do wymienionej działki. Właścicielem działki nr ew. [...] jest M. K.. Ze wskazanych dowodów Kolegium wyprowadziło wniosek, że wnoszącym odwołanie nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu mającym na celu ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej w miejscowości T.. Możliwe utrudnienia związane z lokalizacją masztu, stanowiącego element planowanej inwestycji, w bezpośrednim sąsiedztwie działki użytkowanej przez odwołujących wskazują wyłącznie na interes faktyczny strony, który nie skutkuje jednak uznania jej za stronę tego postępowania. Ustalenie, że wnoszącym odwołanie nie przysługuje przymiot strony wypełnia przesłankę bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego (art. 105 § 1 kpa), które w tym stanie rzeczy należało umorzyć na zasadach określonych przepisami art. 138 § 1 pkt 3 kpa. B. D. oraz J. A. we wniesionej skardze podnieśli, iż rozstrzygnięcie Kolegium w przedmiotowej sprawie jest niedopuszczalne. Wnioski dowodowe oraz twierdzenia skarżących nie zostały uwzględnione. Ponadto w sprawie nie został zebrany cały materiał dowodowy. Podali, że wniosek A Sp. z.o.o. nie zawierał wymaganych danych umożliwiających ustalenie stron w przedmiotowym postępowaniu. Podali, że w pismach z dnia 29 września 2007 r. jak i 19 grudnia 2008 r. wnosili istotne dla sprawy dowody, iż przy tak przyjętej lokalizacji inwestycji oddziaływanie, wskazane na mapie stanowiącej załącznik do prowadzonego postępowania o środowiskowych uwarunkowaniach dla tej inwestycji ewidentnie wskazywało naruszenie ich interesu prawnego - oddziaływania promieniowania przekraczającego wartość 0,1 W/m2 . W piśmie z dnia 29 września 2008 r. domagali się, aby obszar ten mieścił się w całości na terenie wnioskodawcy i nie wykraczał na teren ich działki, gdyż nakładające się pasma promieniowania z azymutu 240 stopni i 30 stopni występują w całości na terenie obejmującym budynek mieszkalny nr 16 zlokalizowany na działce nr [...] w T., który należy do skarżących. Podali, że z uwagi na to, iż nie podano mocy nadajników można domniemać, że oddziaływanie na ich budynek może być jeszcze wyższe. Wniosek A, na podstawie którego wydano decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie zawierał wymaganych danych, wynikających z art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003r.: nie określono we wniosku obszaru na który ta inwestycja będzie oddziaływać (podano wyłącznie granicę działki objętej wnioskiem i zakreskowano lokalizację inwestycji w bezpośrednim sąsiedztwie do granicy naszej działki nr [...] ) co stanowi uchybienie wymogom przewidzianym w art. 52 ust. 1 ustawy uniemożliwiające określenie stron postępowania administracyjnego i właściwej analizy inwestycji; brak charakterystyki inwestycji wymaganej art. 52 ust. 2 pkt c ustawy - brak danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko (we wniosku podano: stacja emituje pole elektromagnetyczne niejonizujące - nie dookreślono obszaru oddziaływania pola ani też nie podano planowanej jego wartości - brak możliwości obiektywnej oceny inwestycji; brak innych danych charakteryzujących inwestycję wymaganych w art.52 ust.2 pkt a) i b); organ I jak i II instancji nie miał możliwości (wobec braku wymaganych informacji) z urzędu ustalić, kto ma w danej sprawie interes prawny lub obowiązek, zatem obowiązany był ustalić czy w danej sprawie mają prawnie chronione interesy również inne jednostki. Organ I instancji nie wezwał wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku, a organ II instancji nie zwrócił uwagi na ważne, wymagane prawem aspekty, które mają decydujący wpływa na wydanie przedmiotowej decyzji jak i ustalenie stron w postępowaniu administracyjnym. Zdaniem strony skarżącej decyzja nie zawiera także uzasadnienia prawnego i faktycznego. Nie odniesiono się do ich uwag i nie wskazano okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy podejmowaniu przedmiotowej decyzji. Uzasadnienie decyzji ma szczególne znaczenie przy ocenie prawidłowości decyzji przez organ wyższego stopnia, zwłaszcza decyzji uznaniowej, jaką jest przedmiotowa decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jeśli w sprawie występują sprzeczne interesy stron, obowiązkiem organów administracji i sądu jest przeprowadzenie analizy tych interesów. Organ odwoławczy obowiązany był rozpatrzeć odwołanie i wydać decyzję zgodnie z treścią art. 138 kpa, tzn. dokonując merytorycznej i prawnej oceny zasadności zaskarżonej decyzji. Zasada ta obowiązuje również w przypadku rozpatrywania odwołania o charakterze uznaniowym. Kolegium naruszyło zasadę dwuinstancyjności (art. 15 kpa) oraz przepisy o właściwości organów (art. 156 kpa). W ocenie skarżących decyzja Burmistrza Gminy nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa i winna być stwierdzona jej nieważność. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jako zasadna podlegała uwzględnieniu. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Przy rozpoznaniu skargi Sąd ma również na względzie treść art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), według którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zatem legalność zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że narusza ona prawo. Z ustalonego stanu faktycznego i okoliczności sprawy wynika, że inwestor A Spółka z o. o. w Warszawie wystąpił do Burmistrza Gminy w dniu 25 lipca 2007 r. z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego – budowy stacji bazowej telefonii komórkowej A wraz z przyłączem energetycznym w miejscowości T. działka nr [...]. Określono charakterystykę inwestycji wskazując: "budowa masztu 45 m n.p.t., budowa typowego kontenera technologicznego u podstawy masztu na postumencie, stacja nie emituje zanieczyszczeń i nie ma zapotrzebowania na media poza energią elektryczną, stacja emituje pole elektromagnetyczne niejonizujące". Do wniosku dołączono między innymi mapę w skali 1:1000 z zaznaczonymi granicami działki nr [...] oraz zakreskowanym obszarem usytuowania projektowanego masztu, z którego wynika, że inwestycja zostanie zlokalizowana przy granicy z zabudowaną działką nr [...] (vide: wniosek z załącznikami k. 54-59 akt administracyjnych I instancji). W toku postępowania, w związku z uzgodnieniami, organ I instancji wezwał wnioskodawcę do usunięcia braku formalnego wniosku, polegającego na dostarczeniu załącznika graficznego umożliwiającego określenie rzędnej posadowienia obiektu, co zostało przez inwestora wykonane, a rzędna terenu określona na 161,5 m n.p.m. (vide: pisma k. 14-19 akt administracyjnych I instancji). Decyzją Burmistrza Gminy Nr [...] z dnia 11 grudnia 2007 r. ustalono lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającą na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej z przyłączem energetycznym na działce nr ew. [...] w miejscowości T.. Z uzasadnienia opisanej decyzji nie wynika, na jaki obszar przedmiotowa decyzja będzie oddziaływać. Natomiast załącznik nr 2 do decyzji Burmistrza – Wyniki analizy urbanistycznej i formalnoprawnej - wskazuje w punkcie A.3 (Analiza stanu faktycznego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji): "obszar oddziaływania inwestycji: działka nr [...] położona w miejscowości T.". Załącznik graficzny do decyzji (mapka w skali 1:1000) zawiera, według legendy, zaznaczoną granicę działki nr [...] oraz zakreślony teren obejmujący lokalizację inwestycji (vide: decyzja z załącznikami k. 14-19 akt administracyjnych I instancji). Jest w sprawie niesporne, że skarżący B. D. i J. A. są właścicielami nieruchomości sąsiedniej, działki nr [...] w T., zabudowanej budynkiem mieszkalnym usytuowanym w niewielkiej, ok. 13 m, odległości od granicy działek i miejsca lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego (por. mapka i wypis z rejestru gruntów działki nr [...] k. 4 i 47 akt administracyjnych I instancji). Skarżący nie byli adresatami decyzji organu I instancji, nie otrzymywali zapadłych w sprawie postanowień uzgadniających, złożyli natomiast odwołanie od tej decyzji, w dniu 19 grudnia 2008 r., nazwane "uwagami i sprzeciwem na wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego", w związku z obwieszczeniem Burmistrza z dnia 12 grudnia 2007 r. o wydaniu decyzji z dnia 11 grudnia 2008 r. Nr [...] (vide: pismo k. 3 akt administracyjnych II instancji, obwieszczenie k. 9 akt administracyjnych I instancji). Samorządowe Kolegium Odwoławcze słusznie rozpatrzyło wniesione pismo jako odwołanie. Ustaliło jednak przy tym, że skarżący nie są stroną niniejszego postępowania administracyjnego, ponieważ wpływ planowanej inwestycji (obszar jej oddziaływania) ogranicza się do działki nr [...], a dokonało takiej oceny odwołując się do załącznika nr 2 (Analizy) oraz załącznika graficznego do decyzji organu I instancji. Zaskarżona decyzja podjęta została na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa, który spośród zamkniętego katalogu decyzji wydawanych przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 kpa przewiduje możliwość wydania przez ten organ decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze. Przepis ten nie stanowi samodzielnej podstawy umorzenia postępowania (odwoławczego), przesłanek bezprzedmiotowości tego postępowania upatrywać należy na gruncie art. 105 kpa i stanowią je: cofnięcie odwołania (art. 137 kpa) oraz ustalenie w toku postępowania odwoławczego, że skarżący nie jest stroną (art. 127 § 1 kpa). Z treści uzasadnienia i wywodów organu odnoszących się do art. 28 kpa w powiązaniu z art. 105 kpa wynika, że umorzenie postępowania odwoławczego nastąpiło wskutek ustalenia przez organ II instancji, że skarżący nie jest stroną przedmiotowego postępowania. Ponieważ zdaniem Sądu ocena ta jest wadliwa, stanowisko organu odwoławczego nieuprawnione, wobec tego zaskarżona decyzja wydana została w warunkach naruszenia przepisów postępowania: art. 138 § 1 pkt 3, art. 105 i art. 127 § 1 kpa w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem przyznanie skarżącym statusu strony i rozpatrzenie ich odwołania musiałoby doprowadzić do wydania jednej z decyzji określonych przepisem art. 138 § 1 pkt 1, 2 lub § 3 kpa. Zatem zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia wskazanego wyżej przepisu należy uznać za trafne. Z przytoczonych wyżej okoliczności sprawy, również treści odwołania wynika fakt, że skarżący są właścicielami sąsiedniej nieruchomości zabudowanej, a planowana zabudowa dotyczy obiektu (masztu antenowego o wysokości 45 m) usytuowanego w odległości 13 m od zabudowania skarżącej, wysoce wątpliwa, nazbyt pochopna i nienależycie uzasadniona, co pozostaje w sprzeczności z przepisem art. 107 § 3 kpa, jest ocena braku oddziaływania inwestycji na stanowiącą własność skarżących, sąsiednią nieruchomość. W ocenie Sądu decyzja SKO narusza także przepisy postępowania, art. 7, art. 77 i art. 80 kpa, w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez brak wszechstronnych wyjaśnień kwestii oddziaływania planowanej inwestycji celu publicznego oraz błędną ocenę znajdującego się w aktach materiału dowodowego. Oddziaływanie planowanej inwestycji, jak ustalił organ II instancji, obejmuje nieruchomość o numerze ew. [...], położoną w miejscowości T., której właścicielem jest M. K., stanowiącą działkę, na której planuje się usytuowanie inwestycji celu publicznego. Przyjmując bezkrytycznie taki obszar oddziaływania inwestycji w ślad za organem I instancji, odwołuje się SKO wyłącznie do załączników do decyzji tego organu, nie badając nawet treści wniosku inwestora oraz dołączonych do niego załączników. SKO nie przeprowadziło tym samym rzetelnej oceny analizy ani nie ustaliło stanu faktycznego pozwalającego na jednoznaczne zajęcie stanowiska w przedmiotowej kwestii. Stosownie do treści art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w datach rozstrzygnięć przez oba organy administracji, ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Zgodnie z ust. 2 wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać: 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Organ administracji wszczynając przedmiotowe postępowanie na wniosek inwestora winien w pierwszej kolejności zbadać treści wniosku pod kątem warunków formalnych, określonych w przytoczonym przepisie. Odnosi się do nich przepis art. 64 § 2 kpa przewidujący, że jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Tak więc wniosek inwestora musi zawierać elementy określone w przytoczonym wyżej przepisie, w szczególności określać obszar, na który inwestycja będzie oddziaływać (negatywnie), natomiast organ jest zobowiązany do badania wskazanego zasięgu oddziaływania. Pojęcie "oddziaływania" trzeba rozumieć szeroko, jako oddziaływanie faktyczne na wszystkie elementy środowiska, a także na nieruchomości sąsiednie, w szerokim rozumieniu tego sąsiedztwa (por. Z. Niewiadomski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2004, str. 407-409). Na gruncie niniejszej sprawy wskazać należy, że we wniosku A w części opisowej nie została określona charakterystyka obejmująca charakterystyczne parametry techniczne inwestycji (wynikające z norm techniczno-budowlanych) oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko (art. 52 ust. 2 pkt c). W części graficznej wniosku, na dołączonej kopii mapy zasadniczej, co wynika jednoznacznie z treści legendy, zakreślono jedynie granice terenu objętego wnioskiem, z zaznaczonym miejscem lokalizacji inwestycji, nie określając granic obszaru, na które inwestycja będzie oddziaływać. Wniosek zatem, jak trafnie wywodzą skarżący, zawierał braki uniemożliwiające jego rozpoznanie bez uzupełnienia, o którym mowa w art. 64 § 2 kpa. Mimo powyższych braków przedmiotowy wniosek stał się przedmiotem rozstrzygnięcia oraz oceny, skutkiem której organ I instancji w sposób nieuzasadniony uznał, że obszar oddziaływania zamyka się w granicach działki [...]. Organ II instancji nie mógł żądać uzupełnienia wniosku w trybie art. 136 kpa, gdyż naruszyłoby to zakres dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie określony tym przepisem, jak i zasadę dwuinstancyjności wynikającą z art. 15 kpa. Jednakże w takiej sytuacji powinna była zapaść inna decyzja, uwzględniająca konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co najmniej w znacznej części, bowiem na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy nie można ustalić jednoznacznie kręgu stron niniejszego postępowania, poza inwestorem i właścicielem działki nr [...]. Ponieważ z przytoczonych wyżej okoliczności sprawy, również treści odwołania wynika fakt, że skarżący są właścicielami nieruchomości sąsiedniej, a planowane przedsięwzięcie może mieć wpływ na ich nieruchomość, w tym także na możliwość jej zabudowy, a w każdym wobec braku jakichkolwiek dowodów dla oceny, że działka nr [...] nie pozostaje w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, istniały przesłanki do uznania ich za stronę przedmiotowego postępowania administracyjnego. Tym samym nie było podstaw do wydania decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze, lecz należało rozpatrzyć odwołanie na zasadach określonych w art. 127 § 1 w związku z art. 138 kpa. Ponownie rozpatrujące sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględni ocenę prawną dokonaną przez Sąd, zwracając przy tym uwagę, że przyjęcie, iż skarżącym przysługuje w niniejszej sprawie przymiot strony, wskazuje na wadliwość postępowania zakończonego decyzją Burmistrza Gminy, poprzez pozbawienie skarżących prawa do uczestniczenia w tym postępowaniu, również w postępowaniu przed organami uzgadniającym, w tym prawa do wniesienia zażaleń na wydane postanowienia. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję i stosownie do art. 152 tej ustawy orzekł o wstrzymaniu jej wykonalności.