II SA/Gd 404/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Janina Guść Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 24 października 2012 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego po wznowieniu postępowania oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez M. K. jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 maja 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji podjętą po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego od decyzji Starosty Powiatowego w L. z dnia 30 kwietnia 2003 r. o udzieleniu A. W. pozwolenia na użytkowanie garażu. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało podjęte w następującym stanie sprawy administracyjnej: W wyniku pisma skarżącego z dnia 6 stycznia 2003 r. informującego Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. o samowoli budowlanej na działce nr [...] położonej w L. przy ul. J. [...] organ ten wszczął postępowanie administracyjne. Na podstawie przeprowadzonych w dniu 13 stycznia 2003 r. oględzin nieruchomości i na podstawie złożonego w trakcie tej czynności oświadczenia jej właściciela – A. W. organ ustalił, że do znajdującego się na działce budynku gospodarczego (rozbudowanego na podstawie pozwolenia na budowę) A. W. dobudował samowolnie taras wraz z garażem oraz że miało to miejsce w latach 1989-1990. Sporządzone w trakcie tej czynności fotografie przedstawiające m. in. dobudowany taras wraz z garażem załączono do protokołu. Po zasięgnięciu informacji o zgodności zrealizowanej inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w L. nr [...] z dnia 1 października 1999 r. (Dz. Urz. Woj. Pom. Nr [...], poz. 1119) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. powołując art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane decyzją z dnia 4 lutego 2003 r. nakazał inwestorowi wykonanie i przedłożenie inwentaryzacji dobudowanego garażu z orzeczeniem technicznym co do zgodności wykonanych robót z przepisami oraz inwentaryzacji geodezyjnej nieruchomości – w celu, jak stwierdził w rozstrzygnięciu, doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Po przedstawieniu przez inwestora żądanych dokumentów organ nadzoru budowlanego przekazał je organowi administracji architektoniczno-budowlanej tj. Staroście L., który decyzją z dnia 30 kwietnia 2003 r. podjętą na podstawie art. 55 ust. 2 pkt. 1 w związku z art.49 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. -Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r., nr 106, poz.1126) orzekł o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie (legalizacji) garażu zlokalizowanego na działce nr [...]. W uzasadnieniu tej decyzji organ wyjaśnił, że podczas wizji przeprowadzonej przez pracownika Starostwa w dniu 29 kwietnia 2003 r. stwierdzono, że dobudowany garaż został zrealizowany zgodnie z przedstawioną przez inwestora inwentaryzacją budowlaną, a załączona do tej inwentaryzacji opinia osoby uprawnionej potwierdza, że dobudowę wykonano zgodnie ze sztuką budowlaną i Polskimi Normami. Opisane wyżej postępowania organy przeprowadziły wyłącznie z udziałem inwestora. Decyzję o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie organ doręczył stronie w dniu 20 maja 2003 r. i na skutek nie wniesienia odwołania stała się ona ostateczna. Jak wynika z akt sprawy w 2006 roku skarżący działający przez pełnomocnika podjął w organach starania o uzyskanie informacji czy wybudowany przez sąsiada garaż wraz z tarasem został zrealizowany zgodnie z prawem. Jak wyjaśnił w dalszym toku sprawy pełnomocnik informację o wydanej decyzji wraz z jej kopią skarżący otrzymał wraz z pismem Starostwa z dnia 12 marca 2007 r. (por. pismo pełnomocnika z 28 czerwca 2011 r. k. 42 akt administracyjnych). W dniu 30 marca 2007r. skarżący wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty L. z dnia 30 kwietnia 2003 r. (pismo skarżącego z dnia 28 marca 2007 r. k. 19 akt administracyjnych ). Jako podstawy wznowienia skarżący powołał art. 145 § 1 pkt 4, 5 i 6 kpa. Podniósł, że wnioskodawca winien być stroną postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją i bez własnej winy nie brał w nim udziału. Zarzucił również, że rozpoznając sprawę organ "nie dysponował wiedzą odnośnie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji" oraz "nie uzyskano informacji o planach zagospodarowania przestrzennego, a także kwalifikacjach podmiotów wykonujących przedmiotową budowę". W piśmie z dnia 28 czerwca 2011 r. precyzując powołaną podstawę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 5 kpa pełnomocnik wyjaśnił, że nową okolicznością faktyczną, o której mowa w tym przepisie jest okoliczność "iż przy budowie obiektu nie zachowano wymaganych prawem odległości od granicy jego nieruchomości" Po wznowieniu postępowania w sprawie postanowieniem z dnia 8 września 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. decyzją z dnia 5 kwietnia 2012 r. stwierdził, że decyzja Starosty Powiatowego w L. z dnia 30 kwietnia 2003 r. (...) została wydana z naruszeniem art. 10 k.p.a. i odmówił jej uchylenia nie znajdując potwierdzenia dla przesłanek wznowieniowych z art. 145 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a. W uzasadnieniu organ przedstawił tok postępowania. Wyjaśnił kwestie odnoszące się do jego właściwości w sprawie ze wskazaniem na podjęte przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowienie z 5 maja 2010 r. (k. 25 akt administracyjnych). W opisie stanu sprawy organ wskazał na przeprowadzone w dniu 12 stycznia 2011 r. z udziałem stron oględziny w trakcie których ustalono, że kontrolowany obiekt jest zgodny z przedłożoną przed siedmioma laty inwentaryzacją budowlaną i znajduje się w odległości 1,5 metra od granicy z działką nr [...] stanowiącą własność skarżącego oraz że od tego czasu inwestor nie wykonywał żadnych robót poza pracami konserwacyjnymi. Analizując sprawę pod kątem wskazanych we wniosku podstaw wznowieniowych organ stwierdził, że istotnie skarżący będąc właścicielem sąsiedniej nieruchomości powinien był uczestniczyć w postępowaniu legalizacyjnym na prawach strony, a zatem "przesłanka pominięcia go w prowadzonym postępowaniu jest zasadna". Przytaczając treść art. 10 § 1 kpa organ wyjaśnił, że uniemożliwienie przez Starostę czynnego udziału skarżącego w sprawie świadczy o wadliwości kwestionowanego rozstrzygnięcia. Dalej wskazał na przekroczenie 5-letniego terminu z art. 146 kpa umożliwiającego mu uchylenie decyzji Starosty L. i treść art. 151 § 2 kpa. Organ przyjął natomiast, że pozostałe podstawy wymienione w art. 145 § 1 pkt 5 i 6 kpa nie zaistniały w sprawie. Utrzymując w mocy -na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa -decyzję organu I instancji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia podzielił stanowisko organu I instancji. Wyjaśnił, że we wniosku o wznowienie postępowania, uzupełnionym pismem z dnia 28 czerwca 2011 r. strona poinformowała, że nie brała udziału w postępowaniu legalizacyjnym, uzasadniając przesłankę wymienioną w art.145 § 1 pkt 4 kpa. Jako okoliczność do wznowienia postępowania wymienioną w art.145 § 1 pkt 5 kpa strona wskazała, że organ I instancji wydający pozwolenie na użytkowanie nie znał faktu, że garaż z tarasem wybudowany został w odległości 1,53 m od granicy z działką skarżącego i w związku z tym nie zostały zachowane wymagane odległości od granicy działki. Okoliczność ta zdaniem strony wyszła na jaw dopiero w trakcie postępowania wznowieniowego po oględzinach obiektu. Natomiast jako okoliczność do wznowienia postępowania z przesłanki wymienionej w art.145 § 1 pkt 6 kpa strona wskazała, że organ nie posiadał informacji o planach zagospodarowania i kwalifikacjach podmiotów wykonujących przedmiotową budowę. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do uchylenia w trybie wznowieniowym decyzji Starosty L. z dnia 30 kwietnia 2003 r. udzielającej pozwolenia na użytkowanie z przedstawionych powyżej przesłanek. Z akt sprawy wynika, że wskazana we wniosku okoliczność odległości garażu do granicy z działką nr [...] była znana organowi przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, gdyż wynikała z inwentaryzacji budowlanej i geodezyjnej, oraz z protokołu oględzin przeprowadzonych przez organ nadzoru budowlanego w dniu 29 kwietnia 2003 r. W związku z powyższym nie można uznać, że okoliczność ta stanowi nowy dowód nieznany organowi w dacie wydania decyzji. Wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, którego lokalizacja była zgodna z obowiązującym wówczas miejscowym ogólnym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w L. nr [...] z dnia 1 października 1999r. (Dz. Urz. Woj.. nr [...] poz.1119 z dnia 6 grudnia 1999r.) nie wymagała uzyskania stanowiska innego organu. Przytaczając treść art.146 § 1 K.p.a. organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie bezsporne jest, że od dnia doręczenia stronie decyzji ostatecznej Starosty L. z dnia 30 kwietnia 2003 r. do chwili rozpatrzenia wniosku z dnia 28 marca 2007 r. upłynęło ponad pięć lat, w związku z czym, zgodnie z powyżej wskazanym przepisem decyzji tej nie można uchylić. W związku z czym zasadnie organ I instancji zastosował w przedmiotowej sprawie przepis art. 146 § 2 K.p.a. Organ odwoławczy w odniesieniu do zarzutów odwołania wskazał, że zgodnie z treścią art.103 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm.) do obiektów, których (samowolna) budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy, tj. przed dniem 1 stycznia 1995 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. Tymi przepisami są uregulowania wynikające z art.37 i art.40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane oraz rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17 poz.62). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. K. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. Rozstrzygnięciom tym zarzucił naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 103 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez przyjęcie, iż w okolicznościach faktycznych sprawy znajduje zastosowanie rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki podczas, gdy zastosowanie w niniejszej sprawie ma rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zarzucił nadto rażące naruszenie §12 ust. 1, ust. 3 pkt 1 lit a, b i pkt 2, ust. 4, ust 5, ust. 6 pkt 1 i 2 lit. a, b, ust. 7 pkt 1 i 2 lit. a, b, ust. 9, ust. 10 i w rezultacie §13 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania przez Starostę Powiatowego w L. decyzji udzielającej A. W. pozwolenia na użytkowanie z dnia 30 kwietnia 2003 r. poprzez przyjęcie, iż wymogi przewidziane w w/w przepisach zostały zachowane w okolicznościach sprawy, mimo ustaleń, że garaż objęty pozwoleniem na użytkowaniem wybudowany został w odległości 1,53 m od granicy z nieruchomością skarżącego. Przy czym, w razie uznania, że w sprawie znajduje zastosowanie rozporządzenie z 1980 r. – zarzucił naruszenie § 12 ust 1 i 2, § 13 ust. 1 i 2 § 14 rozporządzenia z 1980 r.- które skutkowało błędnym uznaniem, iż decyzja o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie została wydana zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami technicznymi. Zarzucił nadto naruszenie przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. polegające na niedokonaniu ustaleń w zakresie zachowania odległości garażu objętego pozwoleniem na użytkowanie od granicy z nieruchomością skarżącego w świetle mających zastosowanie przepisów technicznych oraz naruszenie art. 107 §3 kodeksu postępowania administracyjnego wskutek niezawarcia uzasadnienia w tym zakresie w zaskarżonej decyzji. Skarżący podniósł nadto zarzut naruszenia przepisu art. 156 §1 pkt 2 kpa polegającego na niestwierdzeniu nieważności wydanej przez Starostę L. decyzji z dnia 30 kwietnia 2003 r., mimo że decyzja ta wydana została w oparciu o przepisy art. 55 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, które nie miały zastosowania w niniejszej sprawie. Zarzucił również naruszenie art. 156 §1 pkt 2 w zw. z art. 6, 7 i 157 §2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie i niestwierdzenie nieważności decyzji Starosty Powiatowego w L. z dnia 30 kwietnia 2003 r. udzielającej pozwolenia na użytkowanie z uwagi na jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa, tj. przepisów technicznych w zakresie zachowania odległości garażu od granicy z działką sąsiednią oraz niemających zastosowania przepisów art. 55 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 49 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Końcowo zarzucił naruszenie art. 151 § 2 K.p.a. poprzez ograniczenie się do stwierdzenia, iż decyzja Starosty Powiatowego w L. z dnia 30 kwietnia 2003 r. została wydana wyłącznie z naruszeniem art. 10 K.p.a. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację i stanowisko jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Przedmiotem niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej była ocena legalności decyzji podjętych przez organy administracji w postępowaniu nadzwyczajnym -wznowieniowym od decyzji Starosty L. z dnia 30 kwietnia 2003 r. o pozwoleniu na użytkowanie. Z uwagi na treść podniesionych w sprawie zarzutów koniecznym wydaje się wyjaśnienie, że kodeks postępowania administracyjnego wśród nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji rozróżnia postępowanie wznowieniowe i postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji. W postępowaniu wznowieniowym przedmiotem sprawy jest zbadanie czy w postępowaniu zwyczajnym zakończonym kwestionowaną decyzją wystąpiły wady procesowe wymienione w art. 145 § 1 kpa i jaki wpływ wywarły one na treść rozstrzygnięcia. Wady te mogą skutkować wzruszeniem ostatecznej decyzji. Zasadniczo wznowienie polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy w celu sprawdzenia czy któraś z kwalifikowanych wad postępowania nie wpłynęła na treść rozstrzygnięcia. Z kolei w postępowaniu o stwierdzenie nieważności przedmiotem postępowania są wady materialne tkwiące w samej decyzji. Podkreślenia wymaga, że postępowanie wznowieniowe nie służy weryfikacji decyzji pod kątem wad nieważnościowych i odwrotnie. W każdym z tych postępowań nadzwyczajnych jest inny przedmiot i inne rozstrzygnięcie wywołujące odmienny skutek. Zasadą jest też, że każde zainicjowane, czy to z urzędu, czy z wniosku strony postępowanie administracyjne, tak zwykłe, jak i nadzwyczajne musi zostać zakończone decyzją przewidzianą dla właściwego trybu postępowania. Nie jest możliwe, aby w postępowaniu nadzwyczajnym wznowieniowym organ podjął decyzję w oparciu o przepisy art. 156 i 157 kpa i odwrotnie, aby w postępowaniu nieważnościowym rozstrzygnięcie oparto na treści art. 151 kpa. Powyższe oznacza, że zarzuty skarżącego sprowadzające się do naruszenia przez organy w niniejszej sprawie art. 156 i 157 kpa nie mogły odnieść skutku. Ocenie organów obu instancji w niniejszej sprawie nie mogła podlegać prawidłowość decyzji o pozwoleniu na użytkowanie także pod kątem prawidłowości zastosowania art. 55 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r., czy też zastosowanych wówczas przepisów techniczno- budowlanych i to niezależnie od ustalenia które z nich w istocie zastosowano przy wydawaniu tej decyzji. Organy stwierdziły bowiem zaistnienie przeszkody umożliwiającej "wydanie nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy"( o której mowa w art. 151 § 1 pkt 2 kpa), co w rezultacie uniemożliwiło badanie sprawy pod kątem prawidłowości zastosowanych przepisów materialnych. Nawet gdyby przyjąć, że decyzja z 30 kwietnia 2003 r. jest nieważna z powodu rażącego naruszenia przepisów Prawa budowlanego i przepisów techniczno-budowlanych to okoliczność ta w niniejszym postępowaniu nie mogła doprowadzić do jej wyeliminowania. W rozpatrywanej sprawie prawidłowo w ocenie Sądu organ I instancji na skutek wniosku skarżącego wznowił postępowanie. Prawidłowo też wyjaśnił okoliczności sprawy w kontekście wskazanych we wniosku podstaw wznowieniowych i w zakresie niezbędnym do jej załatwienia. Zasadnie uznał, że zachodzi podstawa wymieniona w 145 § 1 pkt 4 kpa na którą wskazywał skarżący. Na przeszkodzie ewentualnemu uchyleniu kwestionowanej decyzji z tej przyczyny stał jednak upływ terminu, o którym mowa w art. 146 § 1 kpa. Zgodnie z tym przepisem uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Jest bezsporne, że organ prawidłowo ustalił upływ pięcioletniego terminu uniemożliwiającego mu podjęcie innego rozstrzygnięcia. Z treści skargi oraz złożonego w toku postępowania administracyjnego odwołania wynika, że w ocenie skarżącego rozstrzygnięcie organu powinno w rozpatrywanej sprawie stwierdzać wydanie kwestionowanej decyzji z naruszeniem odpowiednich (mających w sprawie zastosowanie) przepisów techniczno- budowlanych w zakresie odległości usytuowania garażu od granicy z działką skarżącego. Zdaniem Sądu nie było podstaw do podjęcia takiego rozstrzygnięcia, a to z tego względu że kwestie te w istocie – z powodu upływu pięcioletniego terminu- nie mogły, a raczej nie powinny być przedmiotem badania organów. Istotą postępowania wznowieniowego było przesądzenie o zaistnieniu jednej z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 145 § 1 kpa, a wada wymieniona w punkcie 4 tego przepisu powinna (gdyby nie upływ 5-letniego terminu z art. 146 § 1 kpa) przesądzić dopiero o uchyleniu kwestionowanego pozwolenia na użytkowanie i wydaniu nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy z art. 151 § 1 pkt 2 kpa. Dopiero wówczas – z uwagi na konieczność jej wydania ("nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy") organ miałby podstawy do badania prawidłowości zastosowanych przy jej wydaniu przepisów materialnych (czyli art. 55 ust. 2 pkt 1 i 49 ust. 1 Prawa budowlanego i właściwych w tym przypadku przepisów techniczno-budowlanych). Ten etap postępowania okazał się zbędny z racji zaistnienia negatywnej przesłanki z art. 146 § 1 kpa, co determinowało konieczność rozstrzygnięcia w oparciu o art. 151 § 2 kpa. Art. 151 § 1 pkt 1 i 2 wskazuje, że o uchyleniu bądź odmowie uchylenia kwestionowanej decyzji przesądzają wyłącznie podstawy określone w art. 145 § 1 kpa, a nie inne naruszenia, jakich dopuścił się organ w toku postępowania zwykłego zakończonego kwestionowaną decyzją. Stąd żądanie skarżącego, aby w treści rozstrzygnięcia organ przesądził o nieprawidłowości zastosowanych przy wydaniu decyzji z 30 kwietnia 2003 r. przepisów materialnych nie znajduje uzasadnienia. Kwestie te, co najwyżej, mogą być przedmiotem postępowania nieważnościowego. W rozpatrywanej sprawie upływ wskazanego w art. 146 § 1 kpa pięcioletniego terminu obligował organ do podjęcia decyzji, o której mowa w art. 151 § 2 kpa. Wyjaśnić można, że termin z art. 146 § 1 kpa ma charakter materialny, a jego upływ- jak przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie- pozbawia organ kompetencji do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Upływ terminu przedawnienia jest jedną z negatywnych przesłanek, uniemożliwiającą uchylenie zaskarżonej decyzji. Wprowadzenie tej przesłanki to wyraz kompromisu pomiędzy zasadą praworządności, a zasadą trwałości decyzji administracyjnej na rzecz tej ostatniej. Zasada trwałości decyzji administracyjnych wyrażona w art. 16 § 1 kpa wymaga, aby możliwość ich wzruszenia była ograniczona określonymi prawnie ramami czasowymi. Ta ograniczona w czasie wzruszalność decyzji (z powodu kwalifikowanych wad procesowych) ma gwarantować równowagę między ochroną sytuacji prawnej podmiotu żądającego wzruszenia ostatecznej decyzji, a ochroną innych podmiotów, które działając w zaufaniu do tej samej ostateczności decyzji i w warunkach przez nią ukształtowanych nabyły na jej podstawie prawa lub obowiązki. Reasumując, zarzuty skargi nie są zasadne. Jak wyjaśniono wyżej organy nie stosowały w sprawie przepisów Prawa budowlanego i przepisów określanych jako techniczno- budowlane. W ocenie Sądu nie miały też ku temu żadnych podstaw. Stwierdzenie zawarte w decyzji organu II instancji dotyczące art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego i właściwych w ocenie tego organu przepisów techniczno- budowlanych nie determinowało treści rozstrzygnięcia i ewentualna jego wadliwość nie mogła mieć jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy. Jak wskazano wyżej kwestie te mogą być zweryfikowane, ale w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w innym trybie. Nawiązując do zarzutów skargi to, jak również wyjaśniono wyżej, organ prawidłowo zastosował art. 151 § 2 kpa. Wskazanie w tym przepisie, że "organ ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa" oznacza obowiązek wskazania takiego "naruszenia prawa", o którym mowa w art. 145 § 1 kpa, a nie każdego innego (wedle uznania lub wyboru organu, czy strony), jakiego dopuszczono się w postępowaniu zwykłym zakończonym kwestionowaną decyzją. Postępowanie wznowieniowe ma na celu w pierwszej kolejności po wznowieniu postępowania zbadanie podstaw wznowieniowych, a dopiero w dalszej kolejności rozstrzygnięcie o istocie sprawy, o ile nie nastąpił oczywiście upływ określonego terminu. W rozpatrywanej sprawie skarżący w ramach "naruszenia prawa", o którym mowa w art. 151 § 2 kpa żądał wskazania na przepisy techniczno – budowlane, co nie było możliwe. Niezależnie od zarzutów skargi Sąd nie stwierdził również z urzędu żadnych uchybień skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Prawidłowo organy uznały, że w sprawie nie zostały spełnione pozostałe podstawy wznowieniowe powołane we wniosku o wznowienie. W odniesieniu do podstawy przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 5 kpa należy stwierdzić, że fakt usytuowania garażu, który był przedmiotem udzielonego w 2003 r. pozwolenia na użytkowanie nie mógł stanowić "nowej okoliczności faktycznej". Oprócz argumentacji przywołanej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji można dodać, że okoliczność zbliżenia obiektu do granicy z działką skarżącego wynikała nie tylko z dokumentacji przedłożonej przez inwestora, ale również z innych materiałów sprawy m. in. z dokumentacji fotograficznej załączonej do protokołu oględzin z 13 stycznia 2003 r. (k. 3 akt organu I instancji), jak również z samego pisma skarżącego z dnia 6 stycznia 2003r. (k. 1 akt organu I instancji) inicjującego działania organu nadzoru budowlanego w sprawie samowoli budowlanej w którym wyraźnie wskazywano na realizację inwestycji przy granicy. Analiza dokumentacji sprawy wskazuje jednoznacznie, że fakt usytuowania obiektu w zbliżeniu do granicy z działką skarżącego nie mógł stanowić podstawy wznowienia przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Również prawidłowo organ uznał, że w okolicznościach sprawy nie zaistniała podstawa przewidziana w art. 145 § 1 pkt 6 kpa (decyzja wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu). Obowiązujące w dacie podjęcia kwestionowanej decyzji przepisy prawa materialnego, przywołane w jej podstawie prawnej (niezależnie od prawidłowości ich zastosowania) nie nakładały na organ obowiązku uzyskania uprzedniego "stanowiska innego organu" w jakiejkolwiek kwestii. Z powyższych względów, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270).