II SA/Gd 405/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. M. na decyzję Wojewody z dnia 7 kwietnia 2013r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego postanawia odrzucić skargę. Skarżąca E. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na wyżej opisaną decyzję Wojewody. Zarządzeniami z dnia 5 czerwca 2013r. Sąd wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 złotych oraz do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie 1 egzemplarza odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego - w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis powyższego zarządzenia został doręczony skarżącej w dniu 10 czerwca 2013r., co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru przesyłki przez skarżącą. Ustawowy termin na uiszczenie wpisu oraz uzupełnienie braku formalnego skargi upłynął zatem w dniu 17 czerwca 2013r. Mimo upływu terminu braki skargi nie zostały uzupełnione. Brak wpisu sądowego od skargi potwierdziła nadto księgowa tut. Sądu w notatce urzędowej z dnia 10 lipca 2013r. Termin do uiszczenia wpisu od skargi oraz na uzupełnienie braku formalnego minął zatem bezskutecznie w dniu 17 czerwca 2013r. Stosownie do treści art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd. Z kolei, zgodnie z treścią przepisu art. 58 § 1 pkt 3 cytowanej ustawy, Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w terminie braków formalnych skargi. W rozpatrywanej sprawie brak formalny polegający na niezłożeniu odpisu skargi, niezbędnego dla jego doręczenia wszystkim stronom postępowania, również nie został uzupełniony stosownie do treści ww. zarządzenia z dnia 5 czerwca 2013r. Wobec powyższego na mocy powołanych wyżej przepisów, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.