II SA/Gd 406/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. Ł. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Wnioskiem złożonym na formularzu PPF w dniu 24 sierpnia 2016 r. (data prezentaty), skarżąca B. Ł. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Zgodnie z brzmieniem 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Referendarz sądowy stwierdził, że skarżąca wykazała zasadność wniesionego żądania. Ocena taka została podjęta na podstawie oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżącej, złożonego przez nią pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), które referendarz sądowy uznał za wystarczające do dokonania oceny możliwości płatniczych skarżącej. Skarżąca prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, nie posiada żadnego majątku, utrzymuje się z zasiłku stałego wypłacanego jej przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w kwocie 604 zł miesięcznie, kwotę tę w całości przeznacza na zaspokojenie swoich podstawowych potrzeb bytowych, tj. na opłaty za czynsz, energię elektryczną, gaz, zakup opału, konieczne leczenie, w tym na zakup leków. W tym stanie sprawy należało stwierdzić, że skarżąca nie posiada i nie jest w stanie zgromadzić żadnych środków, które mogłaby choćby w części przeznaczyć na koszty niniejszego postępowania. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.