II SA/Gd 408/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 9 października 2018 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A. G. na uchwałę Rady Miasta z dnia 19 grudnia 2012 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy Ch. – W. w G., rejon N. i ul. Ch. postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej Al. G. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi. A.G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Rady Miasta z dnia 19 grudnia 2012 r., nr XXVI/549/12 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy [...] w G., rejon [...] i ul. [...]. Ze zgromadzonych akt administracyjnych wynika, że w dniu 2 marca 2018 r. skarżąca wystąpiła do Rady Miasta z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa spowodowanym zaskarżoną uchwałą, na które Rada Miasta nie udzieliła odpowiedzi, co potwierdziła w odpowiedzi na skargę. Z akt sprawy wynika, że skargę skarżąca nadała w placówce pocztowej w dniu 23 maja 2018 r., kierując ją do Sądu za pośrednictwem organu (koperta ze stemplem k. 27 akt). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia, albowiem upłynął on w dniu 2 maja 2018 r. Na rozprawie w dniu 9 października 2018 r. skarżąca wyjaśniła, że składając wezwanie do usunięcia naruszenia prawa spodziewała się, że sprawa zostanie załatwiona w terminach przewidzianych w k.p.a. Najpierw czekała miesiąc, a potem dwa miesiące i ponieważ w tych terminach nie otrzymała odpowiedzi, skierowała sprawę do sądu. Do dnia rozprawy nie otrzymała odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z Sądu otrzymała odpowiedź organu na skargę, którą skierowano do A.G., a nie do niej – A.G., i z tego powodu nie wiedziała, czy dotyczy ona jej sprawy. Dopiero z odpowiedzi na skargę dowiedziała się, kiedy wpłynęło jej wezwanie. Na rozprawie pełnomocnik organu sprostował omyłkę pisarską w zakresie imienia skarżącej i potwierdził, że była to odpowiedź na skargę wniesioną w niniejszej sprawie przez A.G. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (t.j.: Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola sądu, co do zasady, ilekroć jest zainicjowana skargą, polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. Jednocześnie wskazać należy, że postępowanie przed sądem administracyjnym ma charakter skargowy. Jest ono bowiem inicjowane poprzez wniesienie przez uprawniony do tego podmiot skargi lub innego środka zaskarżenia przysługującego w sprawie, która należy do kognicji sądów administracyjnych. Skarga, jak i pozostałe środki rozpatrywane przez sądy administracyjne, mają charakter sformalizowany. Dla ich skutecznego wniesienia, a następnie merytorycznego rozpoznania przez sąd administracyjny, konieczne jest, aby skarga spełniała wynikające z przepisów ustawy wymogi formalne. Sąd administracyjny jeszcze przed przystąpieniem do rozpoznania sprawy co do meritum, jest obowiązany badać z urzędu, czy spełnione są zarówno warunki dopuszczalności wniesienia skargi, jak również, czy skarżący dochował wszystkich wymaganych przez przepisy powszechnie obowiązującego prawa warunków formalnych pisma procesowego, jakie stanowi skarga. Jedynym z takich wymogów jest zachowanie ustawowego terminu do wniesienia skargi. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że w związku z treścią art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935), który stanowi, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (czyli p.p.s.a.), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2 (czyli ustawa o samorządzie gminnym), art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, do oceny terminowości wniesienia skargi w niniejszej sprawie zastosowanie miały przepisy art. 52 i art. 53 p.p.s.a., w brzmieniu sprzed wejścia w życie powołanej wyżej nowelizacji. Zaskarżona uchwała bowiem podjęta została w dniu 19 grudnia 2012 r., czyli na długo przed dniem 1 czerwca 2017 r., gdy w życie weszła ustawa nowelizująca p.p.s.a. W myśl art. 53 § 2 p.p.s.a., w brzmieniu sprzed nowelizacji, w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i § 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W niniejszej sprawie miał zastosowanie przepis art. 52 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W przypadku skargi na inne akty lub czynności niż te, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, czyli m.in. na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.) skargę należy wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 4 p.p.s.a.). Również przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 994), w brzmieniu sprzed nowelizacji, wymagał poprzedzenia skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie ze względu na przedmiot zaskarżenia skargę należało wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Z akt sprawy natomiast wynika, że skarżąca w dniu 2 marca 2018 r. wniosła do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które organ pozostawił bez odpowiedzi. Z tego wynika, że zastosowanie do wniesienia skargi miał sześćdziesięciodniowy termin, który upłynął dla skarżącej w dniu 2 maja 2018 r. Tymczasem skarżąca nadała skargę w placówce pocztowej w dniu 23 maja 2018 r., czyli z uchybieniem ustawowego terminu. Rozważając ujawnione okoliczności faktyczne sprawy w świetle przytoczonych wyżej regulacji Sąd stwierdził, że termin do wniesienia skargi przez skarżącą nie został w niniejszej sprawie zachowany. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna i tylko jego przywrócenie na złożony w terminie wniosek, zgodnie z dyspozycją art. 86 i art. 87 p.p.s.a., mógłby ponownie uaktualnić czynność wniesienia skargi. Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że skarżąca wniosła skargę z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a., co uprawniało Sąd do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. O zwrocie na rzecz skarżącej uiszczonego wpisu sądowego od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.