II SA/Gd 410/13

Dnia 7 października 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski po rozpoznaniu w dniu 7 października 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. M. na zarządzenie Prezydenta Miasta z dnia 25 czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie podania do publicznej wiadomości wykazu nieruchomości przeznaczonych do oddania w użytkowanie wieczyste postanawia: przywrócić skarżącej termin do wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 sierpnia 2013 roku, sygn. akt II SA/Gd 410/13. Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2013 roku referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku odmówił przyznania Z. M. prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego lub adwokata. Postanowienie to zostało doręczone skarżącej w trybie art. 72 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.) w dniu 2 września 2013 r. Pismem z dnia 1 października 2013 roku skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od powyższego postanowienia podnosząc, że postanowienie to zostało odebrane przez jej sąsiadkę G. M., zaś w dniu 4 września 2013 r. została przetransportowana karetką pogotowia do szpitala, gdzie przebywała do dnia 27 września 2013 r. Przedłożyła kartę informacyjną pobytu w szpitalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przepis art. 87 § 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi z kolei, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Zgodnie z § 4 w/w przepisu równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Podstawowe kryterium, na podstawie którego należy rozpoznawać wniosek o przywrócenie terminu stanowią zatem okoliczności uprawdopodobniające istnienie lub brak winy w uchybieniu terminu. Zarówno w nauce prawa, jak i w orzecznictwie sądowym przyjęte jest, że wskazane kryterium jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej (por. postanowienie NSA z dnia 24 marca 2004 r., sygn. akt FZ 13/04, niepubl.). Z brakiem winy mamy do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi, i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Okolicznością taką może być na przykład nagła choroba (por. postanowienie NSA z dnia 11 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OZ 246/08, LEX Nr 479292). Rozpoznając wniosek w niniejszej sprawie należy również przywołać postanowienie SN z dnia 8 grudnia 2004 r. (sygn. akt I CZ 142/04, LEX Nr 277071), zgodnie z którym, jeżeli zdarzenie uniemożliwiające dokonanie czynności nastąpiło choćby w ostatnim dniu terminu, w którym czynność miała być dokonana, to nie można przyjąć, że niedokonanie czynności jest zawinione. Brak winy w uchyleniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Z treści wniosku wynika, że w okresie biegu terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia odmawiającego przyznania skarżącej w niniejszej sprawie prawa pomocy, wystąpiła przeszkoda uniemożliwiająca bez jej winy dochowanie tego terminu. W dniu 4 września 2013 r. została bowiem przetransportowana karetką pogotowia do szpitala, gdzie przebywała do dnia 27 września 2013 r. z rozpoznaniem posocznicy oraz innych dolegliwości. Z treści wniosku, jak również z oświadczenia zawartego w formularzy PPF wniosku o przyznanie prawa pomocy, wynika przy tym, że skarżąca zamieszkuje samotnie, a w codziennych sprawach życiowych korzysta z pomocy sąsiadów. Bardzo poważna, nagła i zagrażająca życiu choroba, w związku z którą, skarżąca przebywała w szpitalu, jak również brak możliwości wyręczenia się inną osobą (np. stałym dorosłym domownikiem) w dokonaniu czynności procesowej, uzasadnia przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia z dnia 29 sierpnia 2013 r. Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 86 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.