II SA/Gd 411/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jej skargi na zarządzenie Prezydenta Miasta z dnia 10 marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie podania do publicznej wiadomości wykazu nieruchomości przeznaczonych do oddania w użytkowanie wieczyste postanawia: przyznać Z. M. prawo pomocy w zakresie częściowym przez ustanowienie radcy prawnego. Wnioskiem z dnia 8 kwietnia 2014 r., złożonym na formularzu PPF, Z. M. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego lub adwokata, ze wskazaniem aby był to radca prawny B. J. Postanowieniem z dnia 28 maja 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku odmówił wnioskodawczyni przyznania prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. Wobec wniesienia sprzeciwu postanowienie powyższe, na mocy art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – określanej dalej jako "p.p.s.a.") utraciło moc, w związku z czym sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawczynię oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, dodatkowego oświadczenia z dnia 12 maja 2014 r. oraz złożonego sprzeciwu a także na podstawie dokumentów i oświadczenia złożonych przy rozpatrywaniu poprzedniego wniosku PPF ustalono, że wnioskodawczyni jest osobą starszą, prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, utrzymuje się z emerytury w wysokości 1589 zł miesięcznie. Wnioskodawczyni jest właścicielką mieszkania o powierzchni 48,2 m2. Nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Ponosi comiesięczne wydatki związane z utrzymaniem mieszkania w wysokości ok. 700 zł (opłaty za mieszkanie, gaz, energię elektryczną, telefon, internet). Z przedłożonego zaświadczenia lekarskiego wynika, że wnioskodawczyni choruje na nadciśnienie tętnicze, chorobę zwyrodnieniową stawów skokowych, chorobę wieńcową a także, z uwagi na przebytą chorobę, pozostaje pod stałą opieką Wojewódzkiego Centrum Onkologicznego. Większość środków przeznacza na leki, badania i konsultacje medyczne. Biorąc pod uwagę ustalone okoliczności faktyczne, w tym w szczególności wiek i wysokość dochodów wnioskodawczyni, brak jakichkolwiek zasobów pieniężnych uznano, że wnioskodawczyni wykazała, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia kosztów sądowych związanych z ustanowieniem pełnomocnika profesjonalnego w niniejszej sprawie bez uszczerbku koniecznego utrzymania. W związku z powyższym na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.