II SA/Gd 4115/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz, Sędziowie: WSA Alina Dominiak (spr.), asesor WSA Krzysztof Retyk, Protokolant Kinga Czernis, po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia 11 października 2001 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję[...] na rzecz skarżącego J. N. kwotę 265 ( dwieście sześćdziesiąt pięć ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia 11 października 2001 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 25 lipca 2001 r. nr [...], orzekającą o wymeldowaniu J. N. z pobytu stałego z lokalu nr 8 przy ulicy [...] w G.. W uzasadnieniu wskazał, że z wnioskiem o wymeldowanie J. N. wystąpiła w dniu 20.02.2001 r. właścicielka lokalu W. N. podając, że J. N. nie zamieszkuje w tym lokalu od 1996 r. , kiedy to kupił mieszkanie przy ul. [...] , gdzie zamieszkuje. Wskazał, że J. N. utracił uprawnienie do przebywania w przedmiotowym lokalu, z którego korzystał na podstawie użyczenia, bowiem złożenie wniosku o wymeldowanie przez W. N. oznacza cofnięcie zgody na dalsze jego zamieszkiwanie. Udowodniona została też okoliczność opuszczenia przez J. N. lokalu przy ul. [...] w G.. Wskazuje na to przeprowadzona przez policję na tę okoliczność kontrola meldunkowa połączona z wywiadem środowiskowym wśród sąsiadów, w wyniku której ustalono, że J.N. od około 4 -5 lat nie mieszka w spornym lokalu. Okoliczność ta została potwierdzona przez W. N. i M. M.. J. N. zeznał, że od dnia 25 lutego 2001 r. nie jest wpuszczany do przedmiotowego lokalu. Pozew z dnia 14.03.2001 r. J. N. o ochronę naruszonego posiadania został zwrócony przez Sąd Rejonowy w Gdańsku w dniu 7.06.2001 r., wobec czego organ I instancji w dniu 20.06.2001 r. podjął zawieszone wcześniej postępowanie. J.N. zeznał w związku ze zwrotem pozwu, że "dał sobie z tym spokój". Opuszczenie przez niego lokalu należy uznać wobec tego za dobrowolne. Także fakt wysyłania korespondencji na ul. [...] w G., gdzie jest odbierana świadczy o tym, że J. N. nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu. Tym samym spełniona została druga przesłanka warunkująca wymeldowanie. Spełnione zostały łącznie obie przesłanki wymeldowania, wobec czego decyzja organu I instancji była uzasadniona. Odpis decyzji wysłano m. in. W. N. i J. N. Przesyłka skierowana do W.N. wróciła z adnotacją ""zmarła". Skargę na powyżej opisaną decyzję wniósł w dniu 29 listopada 2001 r. J.N. domagając się stwierdzenia jej nieważności jak i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta G.. Zarzucił, że rzekomy wniosek o wymeldowanie go jak też wniosek z dnia 4 czerwca r. nie zostały napisane ani podpisane przez W. N., a zostały sfałszowane. Nie jest prawdą w tej sytuacji, że W. N. cofnęła swoją zgodę na zamieszkiwanie i zameldowanie w lokalu J. N., który opiekował się matką do 19 lutego 2001 r. i ponosił połowę opłat za mieszkanie jak też pomógł matce w wykupie mieszkania. Zarzucił, że taka sytuacja powstała na skutek działania córki W. N., M. M., która wymieniła zamki w drzwiach i nie wpuściła go do mieszkania. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty z zaskarżonej decyzji. Do akt sprawy został złożony przez M. M. odpis skrócony aktu zgonu W. N., z którego wynika, że zmarła ona w dniu 14.10.2001 r., zaś skarżący przedłożył do akt postanowienie Sądu Rejonowego w Gdańsku z dnia 29 stycznia 2004 r. sygn. akt II Ns 147/02, stwierdzające nabycie spadku po W. N. przez M. M., bez adnotacji, że jest ono prawomocne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W sprawie niniejszej nie miał zastosowania art. 124 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nrl53 , poz. 1270), który stanowi, że Sąd zawiesza postępowanie z urzędu w razie śmierci strony, albowiem W. N. zmarła przed złożeniem skargi do Sądu. Zgodnie z art. 134 § 1 w/w ustawy, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Art. 109 kpa stanowi, że decyzję doręcza się stronom na piśmie. Decyzja z dnia 11 października 2001 r. nie została w istocie rzeczy doręczona jednej ze stron, wobec śmierci W. N.. Organ II instancji powinien w takiej sytuacji rozważyć konieczność zawieszenia postępowania w sprawie na podstawie art. 97 § 1 pkt 1 kpa, który stanowi, że organ administracji publicznej zawiesza postępowanie w razie śmierci strony lub jednej ze stron, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłej strony do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5, a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art. 105) Dopiero w roku 2004 zapadło postanowienie dotyczące stwierdzenia nabycia spadku po W. N., a z jego treści wynika, że spadkobiercą zmarłej jest M. M. ( o ile postanowienie jest prawomocne). Jedną z podstaw wznowienia postępowania jest sytuacja, w której strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu ( art. 145 §1 pkt 4 kpa). Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W sprawie mniejszej taka sytuacja miała miejsce, wobec czego Sad orzekł jak w sentencji na mocy przywołanego przepisu. W dalszym postępowaniu organ dokona ustaleń, czy orzeczenie Sądu Rejonowego w Gdańsku o stwierdzeniu nabycia spadku po W. N. jest prawomocne i albo rozpatrzy ponownie sprawę z udziałem spadkobiercy lub spadkobierców W. N., albo rozważy możliwość zawieszenia postępowania. Przy merytorycznym rozpatrzeniu sprawy organ będzie miał też na uwadze aktualny stan prawny dotyczący wymeldowania z pobytu stałego. O kosztach orzeczono na mocy art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd na podstawie art. 152 wyżej wymienionej ustawy określił, że zaskarżona decyzja nie moźe być wykonana.