II SA/Gd 413/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt [...] w sprawie warunków zabudowy postanawia: odrzucić wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenia uzasadnienia wyroku. Wyrokiem z dnia 5 grudnia 2018 r., wydanym na rozprawie w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 413/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę P. G. w przedmiotowej sprawie. Jak wynikało z protokołu rozprawy, po wywołaniu sprawy nie stawił się nikt, przy czym strony o terminie zostały powiadomione prawidłowo. Z notatki urzędowej sporządzonej przez asystenta sędziego w dniu 3 grudnia 2018 r. wynika, że w rozmowie telefonicznej skarżący poinformował, że z powodu choroby nie jest w stanie stawić się na rozprawie wyznaczonej na dzień 5 grudnia 2018 r. W notatce zaznaczono, że sporządzona została ona na wyraźne żądanie skarżącego i przedłożona sędziemu sprawozdawcy. Pismem z dnia 8 grudnia 2018 r., nadanym w placówce pocztowej tego samego dnia, skarżący wniósł o usprawiedliwienie swojej nieobecność na rozprawie w dniu 5 grudnia 2018 r. oraz o jej odroczenie. Jak wskazał, w dniach 3-7 grudnia 2018 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim, wobec czego nie mógł stawić się na rozprawie. Z tego względu w dniach 3 i 4 grudnia 2018 r. informował Sąd, że nie będzie mógł stawić się na rozprawie. Prosił o sporządzenie notatki oraz poinformowanie sędziego. Dodatkowo, poinstruowany przez Wydział Informacji Sądowej, w dniach 3 i 4 grudnia 2018 r. przesłał na adres mailowy Sądu informację w ww. zakresie, lecz system Sądu maile te odrzucał. Na potwierdzenie tego skarżący przedłożył wydruki 5 odrzuconych maili oraz kserokopię zwolnienia lekarskiego i wniósł o odroczenie rozprawy wyznaczonej na dzień 5 grudnia 2018 r. W odpowiedzi na wniosek skarżącego, zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 14 grudnia 2018 r. poinformowano go, że w związku z wydaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w dniu 5 grudnia 2018 r. na rozprawie wyroku w sprawie sygn. akt II SA/Gd 413/18, wniosek o odroczenie rozprawy wyznaczonej na dzień 5 grudnia 2018 r. nie mógł zostać rozpoznany. Zdarzenie procesowe, którego odroczenia domagał się skarżący, nastąpiło bowiem jeszcze przed wpływem jego wniosku do Sądu. Odpis zarządzenia został doręczony stronie w dniu 27 grudnia 2018 r. W dniu 29 grudnia 2018 r. skarżący zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, jednocześnie dokonując uchybionej czynności. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że w dniu 27 grudnia 2018 r. dowiedział się o nierozpoznaniu jego wniosku o odroczenie terminu rozprawy, a w dniu 28 grudnia 2018 r. o wydanym wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w niniejszej sprawie należało odrzucić jako spóźniony. W myśl art. 141 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie czternastu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym. W sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. Uzasadnienie wyroku sporządza się w terminie czternastu dni od dnia zgłoszenia wniosku (§ 2). Jak stanowi art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, jednakże jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Stosownie do art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Z kolei zgodnie z art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Z powyższych przepisów wynika, że Sąd oceniając złożony wniosek o przywrócenie terminu sprawdza w pierwszej kolejności, czy spełnia on wymogi formalne, tj. m.in., czy został złożony w siedmiodniowym terminie, o którym w art. 87 § 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie na rozprawie w dniu 5 grudnia 2018 r. Sąd wydał wyrok oddalający skargę skarżącego, zatem termin na wniesienie wniosku o sporządzenie uzasadnienia tego orzeczenia upływał w dniu 12 grudnia 2018 r. Wniosek taki został jednak złożony przez skarżącego dopiero w dniu 29 grudnia 2018 r. Jak wynika z okoliczności sprawy strona uchybiła terminowi do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku powołując się na swoją niewiedzę o przeprowadzeniu w dniu 5 grudnia 2018 r. rozprawy i wydaniu wyroku, wynikającą z niemożności uczestniczenia w rozprawie z powodu choroby. Jak wynika z przedłożonego zaświadczenia lekarskiego choroba ta ustała w dniu 7 grudnia 2018 r. i, w ocenie Sądu, to od tej daty należało liczyć siedmiodniowy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku. Prawidłowości powyższego stanowiska nie podważają okoliczności związane z wnioskiem skarżącego z dnia 8 grudnia 2018 r. o odroczenie terminu rozprawy, albowiem wniosek ten nie mógł odnieść zamierzonego skutku procesowego wobec czynności, która miała już miejsce w dniu 5 grudnia 2018 r. Z kolei skarżący, informując Sąd w dniu 3 grudnia 2018 r., że z powodu choroby nie będzie mógł stawić się na rozprawie, nie mógł oczekiwać, że informacja ta wywoła skutek w postaci odroczenia rozprawy. Jak wskazano bowiem wyraźnie w pouczeniu zawartym w doręczonym skarżącemu zawiadomieniu o wyznaczeniu rozprawy, niestawiennictwo stron nie wstrzymuje rozpoznania sprawy. Co więcej, w myśl art. 99 p.p.s.a., Sąd nawet na zgodny wniosek stron nie jest zobligowany do odroczenia rozprawy, a jedynie może odroczyć posiedzenie tylko z ważnej przyczyny, natomiast z urzędu rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, chyba że strona lub jej pełnomocnik wnieśli o rozpoznanie sprawy w ich nieobecności (art. 109 p.p.s.a.). W ocenie Sądu akta sprawy potwierdzają, ze skarżący miał wiedzę o tym, że chcąc odroczyć termin rozprawy musi o to zawnioskować, albowiem w przypadku pierwszego terminu rozprawy wyznaczonego na dzień 9 października 2018 r. pismem z dnia 5 października 2018 r. zawnioskował o jej odroczenie z powodu choroby, a Sąd ten wniosek uwzględnił. Z notatki urzędowej sporządzonej w dniu 3 grudnia 2018 r. z rozmowy telefonicznej ze skarżącym nie wynikał jego wniosek o odroczenie terminu rozprawy, a Sąd nie jest zobligowany do domniemywania takiego wniosku. Treści takiego wniosku nie można również domniemywać z maili skierowanych do Sądu drogą internetową, które wróciły do skarżącego niedoręczone do Sądu z powodu ich potraktowania jako spam. W konsekwencji, poinformowanie Sądu i sędziego sprawozdawcy, że skarżący nie będzie obecny na rozprawie z powodu choroby, samo w sobie nie mogło doprowadzić do odroczenia wyznaczonego terminu rozprawy. Fakt, iż strona nie może stawić się osobiście na rozprawie nie oznacza przeszkody do jej przeprowadzenia. Okoliczność ta nie świadczy też o spełnieniu przesłanki obligatoryjnego odroczenia rozprawy, wskazanej w art. 109 p.p.s.a., zaś przed dniem 5 grudnia 2018 r. skarżący nie sformułował żądania odroczenia rozprawy, które mogłoby podlegać rozpoznaniu przez Sąd. Zdaniem Sądu stan, z którego wynikała niemożność podejmowania przez skarżącego czynności procesowych, wynikający z potwierdzonej niezdolności do pracy, zakończył się z dniem 7 grudnia 2018 r., co wynika z przedłożonego zaświadczenia lekarskiego. Zatem po ustaniu tej przeszkody strona, chcąc należycie zadbać o swoje interesy, powinna była podjąć kroki w celu uzyskania informacji o stanie jej sprawy sądowej i stosownie do uzyskanych informacji podjąć dalsze czynności procesowe. Tymczasem jedynie w dniu 8 grudnia 2017 r. skarżący sformułował wniosek o odroczenie terminu rozprawy wyznaczonego na dzień 5 grudnia 2018 r. wyjaśniając, że informację o swoim niestawiennictwie przekazał telefonicznie do Sądu w dniach 3 i 4 grudnia 2018 r., natomiast wysłane na skrzynkę elektroniczną Sądu maile zostały odrzucone przez system jako spam. Z treści tego pisma wynika, że w dniu jego sporządzenia, a nawet jeszcze przed terminem rozprawy, strona miała świadomość, iż jej informacja z dnia 3 i 4 grudnia 2018 r. nie dotarła skutecznie do Sądu i mogła nie wywołać pożądanego skutku w postaci odroczenia rozprawy, wobec czego takie żądanie wyraźnie sformułowała we wniosku z dnia 8 grudnia 2018 r. Wniosek ten jednak nie mógł zostać uwzględniony, albowiem nie można było odroczyć rozprawy, która się już odbyła. W tych okolicznościach należało przyjąć, że termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania uchybionej czynności procesowej – złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 5 grudnia 2018 r. – upływał w dniu 14 grudnia 2018 r. Zatem wniosek złożony w dniu 27 grudnia 2018 r. należało uznać za złożony po terminie, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. Przy tym zwrócić należy uwagę, że data doręczenia skarżącemu pisma wyjaśniającego Sądu z dnia 14 grudnia 2018 r. skierowanego do niego jako odpowiedź na jego wniosek z dnia 8 grudnia 2018 r. o odroczenie terminu rozprawy, nie mogła być uznana za początek biegu terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, albowiem przyczynę uzasadniającą uchybienie terminu należy w niniejszej sprawie wiązać wyłącznie z ustaniem niezdolności do pracy, czyli z dniem 7 grudnia 2018 r. Zgodnie z art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 88 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.