II SA/Gd 414/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2018 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S. i M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 kwietnia 2018 r., nr [...] w sprawie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie opłaty adiacenckiej oddala skargę. Skarga E. S. i M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 kwietnia 2018 r., nr [..], wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Wójt Gminy decyzją z dnia 19 lutego 2018 r., nr [..], ustalił wobec skarżących opłatę adiacencką w wysokości 3462 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w obrębie geodezyjnym B., gmina S., o powierzchni 0,200 ha, stanowiącej wskutek podziału, zatwierdzonego decyzją Wójta Gminy z dnia 31 sierpnia 2017 r. działki nr [..] - działki nr [..] i [..]. Decyzja ta wysłana została do obojga skarżących oddzielnie na adres: ul. S., G. w dniu 19 lutego 2018 r. Przesyłki te, z uwagi na dwukrotne ich awizowanie (w dniu 21 lutego 2018 r. i w dnu 1 marca 2018 r.) i niepodjęcie ich przez odbiorców w wyznaczonym do tego terminie, zostały uznane przez organ za doręczone w dniu 8 marca 2018 r. na podstawie art. 44 § 4 Kpa. Po zwrocie przesyłek przez Urząd Pocztowy, Wójt Gminy ponownie przesłał na adres skarżących decyzję z dnia 19 lutego 2018 r., a w aktach sprawy znajdują się potwierdzenia odbioru przez skarżących tych przesyłek w dniu 19 marca 2018 r. W dniu 3 kwietnia 2018 r. (data stempla pocztowego) skarżący wnieśli odwołanie od decyzji Wójta Gminy z dnia 19 lutego 2018 r. Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem, wydanym na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) – zwanej dalej Kpa, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło uchybienie przez skarżących terminu do wniesienia odwołania. Uzasadniając Kolegium wskazało, że termin do wniesienia przez skarżących odwołania od decyzji Wójta Gminy z dnia 19 lutego 2018 r. upłynął w dniu 22 marca 2018 r. a zatem odwołanie wniesione w dniu 3 kwietnia 2018 r. złożone zostało z uchybieniem terminu. We wniesionej do Sądu skardze skarżący domagali się uchylenia zaskarżonego postanowienia zarzucając, że wydane zostało ono z naruszeniem: art. 7 w zw. z art. 44 § 1 i 2 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 129 § 2 w zw. z art. 134 Kpa - poprzez stwierdzenie przez organ uchybienia terminu do wniesienia odwołania, co miało wynikać z faktu doręczenia tzw. zastępczego w dniu 8 marca 2018 r., podczas gdy akta postępowania administracyjnego nie dowodzą, że w dniach 21 lutego 2018 r. i 1 marca 2018 r. miały miejsce prawidłowe próby doręczenia, czego skutkiem było rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia odwołania dopiero w dniu 19 marca 2018 r., kiedy to decyzja Wójta Gminy została faktycznie doręczona skarżącym. Skarżący wskazali, że nie otrzymywali żadnych awizo dotyczących próby doręczenia korespondencji od Wójta Gminy w dniach 21 lutego 2018 r. i 1 marca 2018 r., a na kopercie i na potwierdzeniu odbioru brak jest dokładnej informacji o awizowaniu przesyłki i dokładnego określenia, gdzie awizo pozostawiono. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i podkreślając, że w toku postępowania nie zaistniały wątpliwości co do poprawności sposobu doręczenia adresatom decyzji Wójta Gminy z dnia 19 lutego 2018 r. zgodnie z trybem art. 44 Kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Kontrolowanym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 134 Kpa, stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia przez skarżących odwołania od decyzji Wójta Gminy z dnia 19 lutego 2018 r. W przekonaniu Sądu przedmiotowe postanowienie jest zgodne z prawem. Przepis art. 129 § 2 Kpa stanowi, że odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Zgodzić należy się z orzekającym w sprawie Kolegium, które uznało, że decyzja Wójta Gminy z dnia 19 lutego 2018 r. została uznana za skutecznie doręczoną obojgu skarżącym w dniu 8 marca 2018 r. Z akt sprawy wynika, że przesyłki zawierające decyzję Wójta Gminy z dnia 19 lutego 2018 r. wysłane zostały do obojga skarżących oddzielnie na adres: ul. S., G. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłek adresowanych do skarżących widnieje jednakowa informacja, że z powodu niemożności doręczenia ich adresatowi przesyłki awizowano i pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w FUP w dniu 21 lutego 2018 r., a zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w tym UP wraz z możliwością jej odbioru w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłek widnieje również informacja, że z powodu niepodjęcia w terminie 7 dni, przesyłki awizowano powtórnie w dniu 1 marca 2018 r. W przekonaniu Sądu opisane na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki informacje umożliwiały zastosowanie fikcji prawnej doręczenia z art. 44 Kpa i uznanie, że skuteczne doręczenie przesyłki skarżącym nastąpiło w dniu 8 marca 2018 r. Dokonane doręczenie spełniało bowiem wymogi z art. 44 Kpa, zgodnie z którym w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez pocztę, 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ (§ 1). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). Twierdzenia skarżących nie obalają przy tym ustalonej w ten sposób fikcji prawnej doręczenia i nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. Dodatkowo świadczy o tym treść pisma UP G. z 16 lipca 2018 r. potwierdzające prawidłowe pozostawienie awiza w skrzynce pocztowej skarżących. Jeśli bowiem na nieodebranej przesyłce – zwracanej przez pocztę nadawcy – umieszczone zostały informacje o awizowaniu i powtórnym awizowaniu przesyłki, opatrzone podpisem doręczyciela i datami tych czynności, to taki dokument potwierdza, że adresat został zawiadomiony o możliwości, miejscu i czasie odbioru przesyłki. Brak jest przy tym podstaw do przyjęcia w takim przypadku ogólnego założenia, że awizo nie zostało pozostawione w jednym z miejsc wymienionych w art. 44 § 2 Kpa i że tym samym doręczenie zastępcze nie może być uznane za skuteczne (zob. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt II GSK 975/12, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Warunkiem przyjęcia przez organ takiej fikcji prawnej, tj. uznania, iż nastąpiło doręczenie zastępcze, jest dysponowanie przez ten organ niebudzącym wątpliwości dowodem potwierdzającym, że przesłanki określone w art. 44 Kpa zostały spełnione. Takim dowodem dla organu nie jest stwierdzenie przez stronę, że nie otrzymała awiza, ale zwrotne potwierdzenie odbioru zawierające pełną informację, że adresat został zawiadomiony zarówno o pozostawieniu pisma, jak i o miejscu oraz terminie z datą i podpisem doręczyciela (zob. wyrok NSA z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 2105/11, LEX nr 1403125). Z uwagi na powyższe orzekające w sprawie Kolegium słusznie uznało, że termin do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy z dnia 19 lutego 2018 r. dla obojga skarżących upływał w dniu 22 marca 2018 r., a odwołanie wniesione w dniu 3 kwietnia 2018 r. zostało wniesione po upływie terminu. Powyższe obligowało zaś organ odwoławczy do wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 134 Kpa. Uchybienie terminu jest bowiem okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 Kpa (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 1997 r., SA/Łd 2990/95, LEX nr 29079). Bez znaczenia dla oceny niniejszej sprawy pozostawało zaś ponowne doręczenie skarżącym przez Wójta Gminy decyzji z dnia 19 lutego 2018 r. w dniu 19 marca 2018 r. Jeżeli bowiem doszło do niewadliwego doręczenia na podstawie art. 44 Kpa, to ponowne doręczenie pisma przez organ pierwszej instancji należy uznać za nieuzasadnione. W przypadku skutecznego doręczenia zastępczego nie ma potrzeby ponawiania prób doręczenia decyzji stronie, a ewentualne kolejne doręczenia należy uznać za pozostające bez wpływu na skuteczność doręczenia zastępczego. Późniejszy wtórny odbiór decyzji przez stronę nie powoduje nowego otwarcia terminu do wniesienia odwołania. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że materiał dowodowy w sprawie został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący, a jego ocena była zgodna z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera klarowne wyjaśnienie podstawy jego wydania, z należytym przytoczeniem i prawidłowym wyjaśnieniem odpowiednich przepisów prawa, które stanowiły podstawę przyjętego sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Dlatego też, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną przez skarżących skargę.