II SA/Gd 4150/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) Protokolant Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi U. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 października 2001 r. Nr [...] w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oddala skargę. Prezydent Miasta decyzją z dnia 16 lipca 2001 r. nr [...] orzekł ustalić opłatę jednorazową w kwocie 26.100 zł, którą zobowiązana jest wpłacić U. S. w związku ze zbyciem aktem notarialnym z dnia 26 stycznia 2000 r. nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...], [...] i działki nr [...] o łącznej powierzchni 0,1141 ha położonych w I. przy ul. [...] – [...], której wartość wzrosła po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w rejonie ulic: D., K. L., M., O., B. A. L., K. M., P., P. i P. W podstawie prawnej decyzji wskazano na przepisy art. 36 ust. 3, 5, 9, 14 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139ze zm.) w związku z art. 104 K.p.a. oraz w związku z uchwałą Rady Miejskiej z 26 lutego 1999 r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta I. uchwalonego 28.10.1993 r. teren oznaczony geodezyjnie jako działki nr [...], [...] i [...] na karcie mapy [...] był przeznaczony pod zabudowę wielorodzinną oznaczony w planie symbolem C 41 MW. Uchwałą z dnia 26.02.1999 r. Rada Miejska uchwaliła zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po zmianie miejscowego planu nieruchomość stanowiąca własność U. S. zlokalizowana została w obszarze przeznaczonym pod nieuciążliwe usługi z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej o wskazanym parametrach. W związku z uchwaleniem planu wartość nieruchomości wzrosła z 109.200 na 196.200 zł. Wysokość jednorazowej opłaty określono w wysokości 30% wzrostu wartości nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając odwołanie U. S. od powyższej decyzji, decyzją z dnia 18.10.2001 r. nr [...] utrzymało ją w mocy. W uzasadnieniu decyzji powołano się na okoliczności faktyczne i prawne wskazując na wyczerpanie przesłanek art. 36 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Kolegium nie dopatrzyło się nieprawidłowości w prowadzonym postępowaniu. U. S. złożyła skargę na powyższą decyzję. Wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji i zwolnienie jej z obowiązku opłaty jednorazowej z tytułu wzrostu jej wartości, ewentualnie o ustalenie jej w dolnych granicach lub uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W ocenie skarżącej nastąpiły nieprawidłowości w interpretacji art. 36 ust. 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Nie kwestionowała opinii biegłego z zakresu budownictwa, gdyż była ona wydana dla określonego celu, a podane w niej nieruchomości były położone w innej części miasta, posiadały inną powierzchnię i przeznaczenie. Usytuowanie tej działki jest specyficzne, mimo upływu dwóch lat nadal nie jest zagospodarowana. Wydanie decyzji po 17 miesiącach od powzięcia wiadomości o fakcie sprzedaży jest niesłuszne. Pieniądze uzyskane ze sprzedaży przeznaczyła na zakup mieszkania, a obecnie utrzymuje się z emerytury nauczycielskiej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, nie ma natomiast uprawnień decyzyjnych. Stąd też wniosek skarżącej o obniżenie opłaty adiacenckiej albo zwolnienie jej z obowiązku tej opłaty nie może być uwzględniony. U podstaw zaskarżonej decyzji leży przepis art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Interpretacja tego przepisu przez orzekające w sprawie organy nie budzi wątpliwości. Jest bezsprzeczne, że nastąpiła zmiana planu zagospodarowania przestrzennego.W wyniku zmiany planu wartość działek posiadanych przez skarżącą wzrosła. Działki te zostały zbyte. Organ I instancji postąpił stosownie do przepisu art. 36 ust. 3 ustawy o planowaniu przestrzennym. Fakt wymierzenia tych opłat po 17 miesiącach jest dopuszczalny. Okres, w którym takie opłaty można żądać wynosi 5 lat od dnia, w którym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiana stały się obowiązujące. Ponieważ zaskarżona decyzja prawa nie narusza, skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało oddalić.