II SA/Gd 4165/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.) WSA Janina Guść Protokolant: Agnieszka Dobroń po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi A. T. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 października 2001 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 2 lipca 2001 r. nr [...], na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), nakazał A. T. rozbiórkę samowolnie wybudowanego na działce o nr ew. [...] w miejscowości K.: 1. obiektu budowlanego o wymiarach 4,80 m x 4,80 m, o konstrukcji drewnianej, z dachem dwuspadowym, nietrwale związanego z gruntem (posadowionego na fundamentach punktowych z bloczków betonowych), pełniącego funkcje letniskową, 2. niekompletnego obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej, z dachem dwuspadowym, nietrwale związanego z gruntem (posadowionego na fundamentach punktowych z bloczków betonowych) wraz z przylegającym tarasem z zadaszeniem o wymiarach całkowitych 2,70 m x 3,00 m. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy Kościerzyna, zatwierdzonego uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy Nr XIV/54/90 z dnia 27 kwietnia 1990 r. (Dz. Urz. Woj. Gd. Nr 16 poz. 118) oraz ze zmianami zatwierdzonymi uchwałą Rady Gminy Kościerzyna Nr VII/52/92 z dnia 18 grudnia 1992 r. (Dz. Urz. Woj. Gd. Nr 6 poz. 35) obszar działek położonych w miejscowości K., w tym też teren działki nr [...], przeznaczony jest pod pastwiska. Z wypisu z rejestru gruntów (sporządzonego na dzień 24 maja 2001 r.) wynika, że działka, na której zostały wybudowane przedmiotowe obiekty stanowi pastwiska trwałe. Według oświadczenia A. T. przedmiotowe obiekty powstały w 1999 r. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. T. Podniósł, że przedmiotowe obiekty nie są uciążliwe dla środowiska i lokalnej społeczności, a nadto iż wystąpił z wnioskiem o zmianę przeznaczenia działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Decyzją z dnia 31 października 2001 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, iż realizacja przez odwołującego się wyżej opisanych obiektów budowlanych miała miejsce w warunkach samowoli budowlanej, tj. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, o którym mowa w art. 28 Prawa budowlanego. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 28 powołanej ustawy inwestor przed przystąpieniem do ich wykonania zobowiązany był uzyskać decyzję o pozwoleniu na budowę. Ustosunkowując się do zawartych w odwołaniu argumentów organ stwierdził, że nie mogą stanowić one podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Ustalenie przez organ, że obiekt wybudowany został bez wymaganego pozwolenia na budowę obliguje do wydania orzeczenia w przedmiocie nakazu jego rozbiórki. W tym stanie sprawy organ odwoławczy uznał orzeczony przez organ I instancji nakaz rozbiórki za zasadny. Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł A. T., podnosząc, iż w odniesieniu do wymogów, jakich winien był dopełnić przed przystąpieniem do realizacji przedmiotowych obiektów budowlanych został wprowadzony w błąd. Ponownie podkreślił, że wystąpił do gminy z wnioskiem o przekwalifikowanie gruntu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z rolnego (pastwiska) na rekreacyjny. Zdaniem skarżącego podjęte przez niego czynności mają na celu doprowadzenie istniejącej zabudowy do stanu zgodnego z prawem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola zgodności zaskarżonej decyzji z prawem dokonywana jest przez Sąd w oparciu o stan prawny obowiązujący w dacie orzekania przez organy administracji. Skarga nie jest zasadna. Niekwestionowanym przez strony jest fakt, że skarżący, przystępując do realizacji przedmiotowych obiektów budowlanych, nie posiadał wymaganej prawem decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), roboty budowlane można prowadzić wyłącznie po uzyskaniu pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tych robót, które zostały enumeratywnie wymienione w art. 29 i art. 30. Przedmiotowe obiekty – domki letniskowe nie są zaś żadnym z obiektów wskazanych w art. 29 Prawa budowlanego, których budowa nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Przepis art. 48 Prawa budowlanego w brzmieniu w dniu wydania zaskarżonej decyzji stanowił, że właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia. Stwierdzenie zatem przez organy nadzoru budowlanego wybudowania obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę obligowało do wydania orzeczenia w przedmiocie nakazu jego rozbiórki i nie podlegało uznaniowości organu. Nakazanie skarżącemu rozbiórki obiektów budowlanych nie narusza wskazanego przepisu. Ten przepis art.48 prawa budowlanego był przedmiotem badania przez Trybunał Konstytucyjny, który wyrokiem z dnia 26 marca 2002r., sygn akt SK 2/01 ( opubl. OTK-A 2002/2/15) orzekł, że jest zgodny z art. 64 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast podnoszona przez skarżącego okoliczność złożenia w gminie wniosku o zmianę przeznaczenia terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie ma żadnego znaczenia dla stwierdzenia samowoli budowlanej, jak i nie może jej legalizować. Na marginesie wskazać należy skarżącemu, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Kościerzyna działki, na której wybudowane zostały przedmiotowe obiekty stanowią pastwiska. W sytuacji gdy teren nie tylko nie był przeznaczony pod tego rodzaju zabudowę, ale także nie był przewidziany pod jakąkolwiek zabudowę, jakikolwiek obiekt na nim wybudowany podlegałby obligatoryjnej rozbiórce. Mając zatem na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że dokonane przez organy obydwu instancji ustalenie o dokonaniu przez skarżącego samowoli budowlanej, a co za tym idzie nakazanie rozbiórki przedmiotowych obiektów budowlanych w oparciu o przepis art. 48 Prawa budowlanego, nie narusza prawa. W tym stanie faktycznym oraz prawnym sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę.