II SA/Gd 418/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak Sędziowie: sędzia WSA Jolanta Górska sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 listopada 2021 r. sprawy ze skargi A. Ż.-K. na postanowienie Wojewody z dnia 19 maja 2021 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Skarga A. Ż.-K. na postanowienie Wojewody z 19 maja 2021 r., utrzymujące w mocy postanowienie Starosty z 29 stycznia 2021 r. o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Starosty nr [..] z 8 sierpnia 2017 r. o pozwoleniu na budowę budynku usługowego - pensjonatu wraz z eNN wlz, doziemną i wewnętrzną instalacją gazową oraz doziemnymi instalacjami wod.-kan. i kanalizacji deszczowej na działkach nr [..]- - [..] obr. ewid. [..], jedn. ewid. M., została wniesiona w następującym stanie sprawy: Decyzją z 8 sierpnia 2017 r. nr [..] Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił T. C. pozwolenia na budowę budynku usługowego - pensjonatu wraz: z eNN wlz, doziemną i wewnętrzną instalacją gazową oraz doziemnymi instalacjami wod.-kan. i kanalizacji deszczowej na działkach nr [..], [..], obr. ewid. [..], jedn. ewid. M. Wnioskiem z 11 sierpnia 2020 r. A. Ż.-K. wystąpiła o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ww. ostateczną decyzją Starosty z 8 sierpnia 2017 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa stwierdzając, że jako strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wnioskująca wyjaśniła, że "układ komunikacyjny pensjonatu wraz z wjazdem na ul. G. tuż przy mojej posesji (furtce) zwiększa uciążliwość ponad przeciętną miarę oraz wprowadza zagrożenie bezpieczeństwa w korzystaniu z mojej sąsiedniej nieruchomości, co też daje mi przymiot strony." Dodatkowo skarżąca poinformowała, że decyzja Burmistrza Miasta, wydana dla inwestora dotycząca lokalizacji zjazdu wygasła dnia 29 czerwca 2020 r. Do swojego wniosku skarżąca dołączyła dokumentację fotograficzną przedstawiającą miejsce planowanego wjazdu na działkę inwestycyjną. Postanowieniem z 23 grudnia 2020 r. Starosta wznowił, na żądanie skarżącej postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją z 8 sierpnia 2017 r. o pozwoleniu na budowę budynku usługowego na działkach nr [..], [..] obr. ewid. [..], jedn. ewid. M. Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu oględzin z udziałem projektanta, celem wskazania w terenie możliwości wykonania przedmiotowego zjazdu oraz na podstawie art. 152 § 1 Kpa wstrzymanie wykonania ww. decyzji Starosty z 8 sierpnia 2017 r. Postanowieniem z 29 stycznia 2021 r. Starosta odmówił wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji własnej z 8 sierpnia 2017 r. wskazując, że ze wstępnej analizy akt sprawy wynika, że podniesione w toku postępowania wznowieniowego przez skarżącą kwestie dotyczące zaprojektowanego układu komunikacyjnego były już analizowane w toku postępowania zwykłego i znalazły swoje odzwierciedlenie w treści pisma Burmistrza Miasta z 19 lipca 2017 r., w którym przedstawił swoje stanowisko dotyczące rozwiązań w zakresie dojazdu uznając je za poprawne i zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta obszar dzielnicy K. (uchwała nr 369/XLUI/05 Rady Miasta z dnia 14.12.2006 r.). Zdaniem organu I instancji kwestie dotyczące zjazdu z drogi publicznej nie mają co do zasady znaczenia w przedmiotowym postępowaniu z uwagi na fakt, iż projekt budowlany nie obejmował tego elementu. W tym stanie rzeczy Starosta uznał, że okoliczności przedmiotowej sprawy nie wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia jego ostatecznej decyzji z 8 sierpnia 2017 r. w wyniku wznowienia postępowania na podstawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Organ odwoławczy rozpoznając zażalenie wskazał, że podstawę prawną kontrolowanego postanowienia stanowi art. 152 § 1 Kpa, zgodnie z którym "organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania." Jak wynika z cytowanego przepisu, wznowienie postępowania nie powoduje wstrzymania wykonania z mocy prawa decyzji poddanej trybowi nadzwyczajnemu, albowiem organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania, wstrzyma wykonanie decyzji, jeżeli zachodzą okoliczności sprawy wskazujące na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. W przypadku wznowienia postępowania mamy zatem do czynienia ze względną suspensywnością. Ustalenie istnienia przesłanki wznowieniowej nie przesądza o wstrzymaniu wykonania decyzji. Dopiero uprawdopodobnienie, że istniejąca przesłanka wznowieniowa doprowadzi do uchylenia decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 Kpa, obliguje organ do wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 152 § 1 Kpa. Nadto określenie "prawdopodobieństwa", o którym mówi przepis art. 152 § 1 Kpa, powinno polegać na podaniu tej przestanki wznowieniowej, która w ocenie organu ma w danej sprawie zastosowanie, z jednoczesnym przytoczeniem okoliczności, które wskazują na tę konkretną przesłankę oraz omówieniu względów, dla jakich zdaniem, organu możliwe jest uchylenie konkretnej decyzji (wyrok NSA z dnia 15 września 2016 r., sygn. akt II OSK 3060/14). Z kolei w uzasadnieniu postanowienia wstrzymującego wykonanie decyzji muszą zostać przedstawione okoliczności sprawy uprawdopodabniające uchylenie decyzji w wyniku wznowienia postępowania, a więc organ musi być wstępnie przekonany o tym, że nastąpi skuteczne wznowienie postępowania, a w jego wyniku dojść może do uchylenia decyzji. Norma ta winna być oceniana w zestawieniu z art. 151 § 1 pkt 2 Kpa, ale także z art. 146 Kpa, bowiem dla wydania postanowienia w oparciu o art. 152 § 1 Kpa nie będzie podstaw w przypadku zaistnienia sytuacji uniemożliwiającej wznowienie postępowania, czy też uchylenie decyzji stanowiącej przedmiot postępowania wznowieniowego (por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2018 r" sygn. akt II OSK 1000/16). Organ oceniając zaistnienie przesłanek do wstrzymania decyzji nie musi jednak w tym celu prowadzić postępowania wyjaśniającego na zasadach określonych w art. 7 i art. 77 Kpa, a więc nie musi podejmować wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Wystarczy, że w wyniku dokonania wstępnej oceny organ uzna, że nie zachodzą okoliczności obligujące go do wstrzymania decyzji wydanej w postępowaniu objętym wnioskiem o wznowienie. Wstrzymanie wykonania decyzji może nastąpić z urzędu, jak i na żądanie strony (wnioskującej o wznowienie). Okoliczność ta nie pozostaje bez wpływu na obowiązki strony. Skoro bowiem to wnioskodawca uważa, iż ostateczna decyzja winna zostać wstrzymana bowiem jest prawdopodobne, że zostanie uchylona, winien podjąć wszelkie działania zmierzające do uprawdopodobnienia, iż takie działanie jest ze wszech miar uzasadnione w znanych okolicznościach sprawy (wyrok WSA Łódź z dnia 24 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 1071/18 ). Dalej stwierdził Wojewoda, że w niniejszej sprawie przesłanką do wznowienia postępowania był art. 145 § 1 pkt 4 Kpa stanowiący, że "W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli (...) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu". Nie podlega dyskusji, że skarżąca nie była uznana za stronę postępowania administracyjnego zakończonego kontrolowaną decyzją Starosty, przy czym skarżąca jest właścicielką działki nr [..] obr. [..] w M., zlokalizowanej w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo-administracyjnym w przypadku powoływania się w podaniu o wznowienie na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, jeśli nie występuje oczywisty brak legitymacji, wszelkie ustalenia w zakresie interesu prawnego wnioskodawcy i badania jego legitymacji procesowej w sprawie zakończonej ostateczną decyzją mogą być dokonane dopiero po formalnym wznowieniu postępowania postanowieniem wydanym na podstawie art. 149 § 1 Kpa. W takiej sytuacji dokonanie oceny w zakresie interesu prawnego wnioskodawcy ma bowiem charakter merytoryczny. Wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania z przyczyn podmiotowych należy zatem ograniczyć tylko do przypadków, gdy jednostka żądająca wszczęcia postępowania nie powołuje się na interes prawny. Ustalenie zaś, czy sprawa dotyczy interesu prawnego jednostki, może nastąpić wyłącznie w toku postępowania (wyrok WSA w Opolu z dnia 13 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Op 183/20, por. wyrok NSA z dnia 13 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2559/17). Kontynuując argumentację wyjaśnił organ odwoławczy, że wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa następuje niezależnie od tego, czy to kwalifikowane naruszenie norm prawa procesowego miało wpływ na treść decyzji, czy też takiego wpływu nie można stwierdzić. Ocena prawdopodobieństwa, o którym mówi przepis art. 152 § 1 Kpa, musi być dokonana przez pryzmat możliwości zaistnienia w sprawie zgłoszonej we wniosku podstawy wznowienia postępowania w świetle zebranego dotychczas materiału dowodowego oraz możliwości uchylenia decyzji. Podsumował organ, że powołanie się przez skarżącą na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, co do zasady obligowało organ I instancji do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty z 8 sierpnia 2017 r. (o ile nie zachodziły przesłanki negatywne), natomiast brak jej udziału w tym postępowaniu nie jest jednoznaczny ze stwierdzeniem spowodowania szkody dla strony lub stwierdzeniem, że jej udział spowodowałby inne załatwienie kontrolowanej sprawy. Skarżąca w swoim wniosku również nie uprawdopodobniła, że jej udział w postępowaniu administracyjny zakończonym wydaniem przedmiotowego pozwolenia na budowę miałby istotny wpływ na rozstrzygnięcie, w tym w szczególności udzielenie odmowy pozwolenia na budowę. Sam fakt braku udziału przez skarżącą nie stanowi wystarczającej przesłanki do wstrzymania kontrolowanej decyzji. Zatem w wyniku dokonania wstępnej oceny prawdopodobieństwa uchylenia kontrolowanej decyzji, pod kątem przestanki wznowieniowej mającej w niniejszej sprawie zastosowanie, organ odwoławczy uznał, że nie zachodzą okoliczności obligujące go do wstrzymania decyzji wydanej w postępowaniu objętym wnioskiem o wznowienie A. Ż.-K. Z kolei okoliczność, którą skarżąca powołuje we wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego oraz licznych kolejnych pismach, dotycząca zaprojektowanego wjazdu na działki inwestycyjne nr [..], i [..] obr. ewid. [..], jedn. ewid. M. z działki drogowej nr i [..], stanowi w rzeczywistości okoliczność, która była przedmiotem oceny dokonanej przez Starostę w toku postępowania zwykłego. Rację przyznał Wojewoda organowi I instancji, że podnoszone okoliczności nie wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia jego ostatecznej decyzji z 8 sierpnia 2017 r. w wyniku wznowienia postępowania na podstawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Dostrzegł organ, że argumentacja na rzecz wstrzymania wykonalności decyzji musi odnosić się do przesłanek wznowienia postępowania z art. 145 § 1 Kpa, a nie okoliczności właściwych dla postępowania zwykłego. Wznowienie postępowania to tryb nadzwyczajny i tylko niektóre przyczyny mogą prowadzić do uchylenia decyzji w tym postępowaniu. Skarżąca natomiast skupiła się na okoliczności właściwej dla udzielenia zezwolenia, zatem odmiennej materii niż wymagana z perspektywy art. 152 § 1 Kpa. Natomiast, odnosząc się do przedstawionych przez skarżącą zarzutów dotyczących zaprojektowanego zjazdu z ul. G. na teren inwestycji, Wojewoda stwierdził, że zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym obsługa komunikacyjna zaprojektowanego budynku usługowego - pensjonatu na działkach nr [..]-[..] odbywać się miała z ul. G., dz. nr [..], stanowiącej pas drogi miejskiej. Ulica G. ma zmienną szerokość od około 10 m przy zjeździe na działkę drogową nr [..], tj. ul. Ż., do około 15 m w sąsiedztwie działki skarżącej oraz działki inwestycyjnej nr [..], przy czym poszerzenie to nosi charakter placu manewrowego, w tym do zawracania pojazdów, bowiem ul. G. nie posiada faktycznego połączenia z ul. W. jako że działki drogowe nr [..]-[..] są nieurządzone, zatem można uznać, iż jest ona ulicą tzw. "ślepą". Rozwiązanie dotyczące zjazdu bezpośrednio z ul. G. na teren działek inwestycyjnych zostało pozytywnie zaopiniowane decyzją Burmistrza Miasta z 28 czerwca 2017r. W dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę ww. decyzja Burmistrza Miasta była aktualna. Decyzja ta, pomimo iż zawierała wytyczne techniczne co do lokalizacji i parametrów zjazdu, nie uprawniała inwestora do budowy tego zjazdu. Inwestor w swoim wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę również nie wnioskował o jego budowę. Tym samym kwestia zaproponowanych parametrów w ww. decyzji na lokalizację zjazdu nie była przedmiotem oceny Starosty. Niewątpliwie teren inwestycji posiadał w chwili wydania pozwolenia na budowę oraz nadal posiada dostęp do drogi publicznej, a planowana inwestycja miała zapewniony dojazd, bowiem istniała realna możliwość wybudowania, dla celów obsługi komunikacyjnej tej inwestycji, zjazdu z drogi publicznej ul. G., na warunkach wydanych i zaakceptowanych przez zarządcę drogi. Odnosząc się do zarzutów wniesionego zażalenia wskazano, że podniesiona przez skarżącą kwestia zagrożenia bezpieczeństwa drogowego stanowi de facto zastrzeżenia co do sposobu wykonywania robót budowlanych i ewentualnie użytkowania obiektu, po zakończeniu budowy. Okoliczność ta nie może być podstawą do wstrzymania robót budowlanych w myśl art. 152 § 1 Kpa, a ewentualnie może być rozpoznana we właściwym trybie postępowania administracyjnego, przez organy nadzoru budowlanego bądź też służby odpowiedzialne za nadzór nad ruchem drogowym. Kwestia nieodpowiedniego zabezpieczenia terenu budowy może być badana natomiast przez ograny nadzoru budowlanego, a nie organu administracji architektoniczno-budowlanej. Przy czym z dołączonych pism skarżącej wynika, że w celu obsługi terenu budowy inwestor uzyskał zgodę Burmistrza Miasta oraz Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad na wjazd od strony ul. W., drogą techniczną. Na tym zatem etapie inwestycji (budowy obiektu) podnoszone kwestie zagrożenia bezpieczeństwa z uwagi na zaprojektowany układ komunikacyjny pensjonatu wraz z wjazdem na ul. G. tuż przy nieruchomości skarżącej, nie są kluczowe. W ocenie organu odwoławczego skarżąca składając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie uprawdopodobniła także, że brak wstrzymania wykonania decyzji Starosty z 8 sierpnia 2017 r. o pozwoleniu na budowę może doprowadzić do sytuacji, w której zostaną dokonane mniej lub bardziej nieodwracalne dla niej skutki. We wniesionej skardze jej autorka podała, że podtrzymuje swoje wcześniejsze wnioski i uzasadnienia zawarte w pismach i załącznikach, a wydane postanowienia uważa za stronnicze i bardzo krzywdzące jej osobę. Starosta zamiast wydać decyzję o odmowie pozwolenia na budowę z powodu rozpoczęcia budowy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 5 pkt 2 ustawy Prawo budowlane), zawiesza postępowanie administracyjne, współpracuje z inwestorem i nadzorem budowlanym, w celu zatarcia śladów samowoli budowlanej na terenie objętym ochroną konserwatorską. Starosta dokonał analizy dostępności pensjonatu do drogi publicznej przez działki nr [..]-[..], sprawdzał wymiary tych działek, ich szerokości. Nie dokonał jednak analizy dostępności pensjonatu do drogi publicznej -wskazanego miejsca zlokalizowanego tuż przy furtce skarżącej ani w postępowaniu podstawowym, ani w postępowaniu wznowieniowym, co niewątpliwie stanowi przesłankę do uchylenia wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Do przeprowadzenia analizy warunków technicznych i stwierdzenia niewykonalności decyzji o wykonaniu zjazdu bezpośrednio z ul. G. wystarcza minimalna wiedza z geometrii, szerokość zjazdu min. 5m, promień zjazdu min. 5m, zjazd w szczególności powinien być dostosowany do bezpieczeństwa ruchu na drodze itd. Zapis w postanowieniu Wojewody (wiersz 3 od dołu str. 6): "Niewątpliwie teren inwestycji posiadał w chwili wydania pozwolenia na budowę oraz nadal posiada dostęp do drogi publicznej, a planowana inwestycja miała, zapewniony dojazd, bowiem istniała realna możliwość wybudowania, dla celów obsługi komunikacyjnej tej inwestycji, zjazdu z drogi publicznej ul. G., na warunkach wydanych i zaakceptowanych przez zarządcę drogi" jest nieprawdą. Miejsce lokalizacji zjazdu zaproponował we wniosku do Burmistrza o zjazd projektant dołączając do wniosku rysunek - projekt zagospodarowania terenu, bez szkicu samego zjazdu. A Burmistrz wydał decyzję o lokalizacji zjazdu o parametrach zjazdu publicznego, załączając do decyzji "mapę - skala 1:500" tj. w/w projekt zagospodarowania terenu. Nie jest też prawdą, że ulica G. ma szerokość od 10m przy zjeździe na ul. Ż. dz. nr [..], i szerokość 15m w sąsiedztwie działki skarżącej nr [..], lecz odpowiednio ma 6,0m oraz 9,40m w- szerszym miejscu i ma ona na całej długości charakter drogi dojazdowej, w tym do budynków nr 1 i 2 w szerszej części. Oczywiście poszerzenie ulicy w jej końcu do szerokości 9,40m ma ułatwić zawracanie pojazdów, ponieważ jest to tzw. ul. "ślepa". Dodała skarżąca, że szerokość ul. G. 6,0m jest to minimalna szerokość ulicy miejskiej dojazdowej dwupasmowej KDD; a szerokość 9,40 ulicy na poszerzeniu jest przeciętną szerokością ulicy miejskiej i nie stanowi, że jest to plac. Ponadto w sąsiedztwie działki nr [..] urządzone są miejsca postojowe, chociaż nie ma już widocznych białych poziomych oznakowań. Kierownik budowy rozpoczynając budowę wykonuje przede wszystkim dojazd do budowy, w tym zjazd z drogi publicznej, oraz urządza zaplecze budowy; a nie od blisko czterech lat niszczy ul. G., łamie krawężniki jeżdżąc po nich ciężkim sprzętem. Gdyby było to możliwe, z całą pewnością bezpośredni zjazd o długości 4,20m z ul. G. zostałby wykonany, i inwestor nie szukałby innego bardzo kosztownego rozwiązania - dojazdu - budowy ok. 50m dodatkowej tymczasowej drogi od strony ul. W. Wojewoda ponadto stwierdził że zagrożenie bezpieczeństwa drogowego, po wybudowaniu obiektu, może być rozpoznane we właściwym trybie postępowania administracyjnego, przez służby odpowiedzialne za nadzór nad ruchem drogowym, czyli najpierw wybudowany ma być pensjonat, a dopiero później analiza we właściwym trybie postępowania administracyjnego, przez służby odpowiedzialne za nadzór nad ruchem drogowym, jak do pensjonatu dojechać. I tutaj w ocenie skarżącej mogą wystąpić nieodwracalne skutki, tj. wybudowany zostanie pensjonat bez zapewnionego dostępu do drogi publicznej. Końcowo podkreśliła skarżąca, że jej wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, nie ma na celu wydanie decyzji zakazującej zabudowy działek sąsiednich, wręcz przeciwnie, jest za ich zabudową, lecz pod warunkiem przestrzegania obowiązujących przepisów. Z uwagi na to, że wykopy nie zostały jeszcze rozpoczęte, żaden dojazd do budowy nie został wykonany domaga się skarżąca uwzględnienia jej wniosków oraz zastrzeżeń i w szczególności wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę pensjonatu, celem wydania nowej zatwierdzającej projekt budowlany z uwzględnieniem art. 5 ustawy Prawo budowlane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu, a także czy przy jego wydawaniu nie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. W wyniku przeprowadzonej kontroli opisanego postanowienia Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, bowiem rozstrzygnięcie organu odwoławczego, jak i postanowienie je poprzedzające Starosty w żaden sposób nie naruszają prawa, w tym przepisów wskazanych w skardze. Jak wynika z akt jako podstawę żądania wstrzymania wykonania opisanej decyzji (jak też jako podstawę żądania wznowienia postępowania) skarżąca zgłosiła okoliczność, iż bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, w którym wydana została decyzja o pozwoleniu na budowę (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.), a - ich zdaniem - na skutek realizacji inwestycji nastąpi niezgodna z prawem realizacja inwestycji bez zapewnienia należytego dostępu do drogi i powstaną niedogodności dla skarżącej poprzez wzrost intensywności ruchu drogowego wzdłuż jej posesji, a już teraz pojazdy obsługujące inwestycję niszczą nawierzchnię ulicy i łamią krawężniki. Dodała skarżąca, że zaprojektowany i zatwierdzony dojazd do inwestycji jest niewykonalny. Według skarżącej fałszywe oświadczenia projektanta co do możliwości zrealizowania zjazdu na teren inwestycji świadczy o prawdopodobieństwie uchylenia spornej decyzji o pozwoleniu na budowę w wyniku wznowienia postępowania i stanowiło podstawę do zastosowania w sprawie art. 152 K.p.a. Wniosła skarżąca o dokonanie oględzin. Zgodnie z art. 152 K.p.a., organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wszczyna z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Wyjaśnić należy, że zaistnienie przesłanki "prawdopodobieństwa" (uchylenia decyzji dotychczasowej) nie wymaga udowodnienia, że w wyniku wznowienia postępowania, dotychczasowa decyzja nie mogłaby się ostać, tj. zapadłaby decyzja o odmowie wydania pozwolenia na budowę, nie odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 K.p.a.). Do zastosowania art. 152 § 1 K.p.a. wystarczy tylko wskazanie na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania i to bez względu na stopień tego prawdopodobieństwa. Przy czym ocena prawdopodobieństwa uchylenia decyzji musi być dokonana przez pryzmat możliwości zaistnienia w sprawie zgłoszonej we wniosku podstawy wznowienia postępowania, w świetle zebranego dotychczas materiału dowodowego oraz możliwości uchylenia badanej decyzji (por. wyroki NSA: z dnia 10 lutego 2011 r., sygn. II OSK 295/10, a także z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt. II OSK 2353/10; wyrok NSA z 16 września 2016 r., II OSK 3060/14; wszystkie cytowane orzeczenia pochodzą ze strony: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy też podkreślić, że samo wszczęcie postępowania wznowieniowego w sprawie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., co miało miejsce w tej sprawie postanowieniem z 23 grudnia 2020 r., nie jest tożsame z prawdopodobieństwem uchylenia decyzji wydanej w wyniku wznowienia postępowania (por. wyrok NSA z dnia 15 września 2016 r., II OSK 3060/14) i nie dawało organom podstaw do wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Starosty o pozwoleniu na budowę. Dlatego też organ odwoławczy prawidłowo, w celu ustalenia czy nie zachodzi przesłanka wskazana we wniosku o wznowienie, a co za tym idzie, czy nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji Starosty odniósł się do zaprojektowanego zjazdu na teren inwestycji. Podkreślił organ, że kwestionowaną decyzją ostateczną nie objęto uprawnienia do realizacji tego zjazdu (oznacza to wprost, ze kwestia realizacji będzie wymagała uzyskania kolejnej decyzji zezwalającej na prace budowlane). W decyzji ostatecznej zawarto jedynie informacje o koniecznych parametrach zjazdu, jaki ma prowadzić do realizowanego budynku pensjonatu. Oznacza powyższe, że kwestia wykonania zjazdu nie ma żadnego znaczenia w sprawie o wznowienie skoro decyzja ostateczna w ogóle nie zawierała uprawnienia do jego budowy. Zdaniem Sądu, powyższa kwestia została rzetelnie i wystarczająco przeanalizowana przez organ II instancji, w oparciu o zastany stan prawny i faktyczny sprawy oraz na podstawie dodatkowego materiałów sprawy. Sąd zauważa przy tym, że skarżąca poza ogólnym negowaniem kwestii oświadczeń projektanta zawartych w zatwierdzonych projekcie budowlanym oraz kwestionowania wskazanych w decyzji szerokości ul. G., nie przedstawiła jakiegokolwiek dokumentu mogącego stanowić dowód (art. 75 K.p.a.) uprawniający organ do zakwestionowania dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego. Ponadto, w ramach postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy organ na podstawie dowodów zebranych w toku postępowania może dokonać ustalenia stanu faktycznego niebudzącego wątpliwości, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. Organ nie ma zatem obowiązku uwzględniania wszystkich wniosków dowodowych, jeśli w jego ocenie wniosek dowodowy strony dotyczy okoliczności dostatecznie wyjaśnionych w postępowaniu (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2020 r. II GSK 3369/17). Dlatego też organ II instancji nie był zobligowany do uwzględnienia wniosku skarżącej o przeprowadzenie oględzin ul. G. i zlecenia wykonania pomiarów jej szerokości, w sytuacji gdy uznał, iż zebrany materiał dowodowy jest wystarczający do rozstrzygnięcia kwestii zasadności wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę. I przy podkreśleniu, że kwestionowana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę nie obejmuje uprawnienia do wybudowania zjazdu na teren inwestycji. Podziela Sąd stanowisko organów, że kwestia sposobu wykonywania robót budowlanych (niszczenie nawierzchni przez pojazdy i łamanie krawężników) nie jest związana z treścią udzielonego pozwolenia na budowę. Tematyka sposobu wykonywania robót budowalnych może stać się przedmiotem kontroli przez organy nadzoru budowlanego. Na marginesie dodać należy, że do czasu wybudowania zjazdu na działki [..] i [..] żadne uciążliwości ze strony realizacji inwestycji nie obejmą skarżącej, bowiem na czas realizacji budowy inwestor korzysta ze zjazdu z ul. W., która znajduje się po przeciwległej stronie inwestycji, niż działka skarżącej. Zatem na ul. G. dotychczas nie wystąpiła żadna uciążliwość ze strony inwestycji. Sam wjazd od ul. G. będzie realizowany w późniejszym terminie po uzyskaniu przez inwestora stosownych zezwoleń. Podsumowując, w ocenie Sądu, Wojewoda dostatecznie zbadał sprawę i ocenił dostępny materiał dowodowy w kontekście przesłanki z art. 152 k.p.a. oraz zarzutów strony i następnie właściwie rozstrzygnął i uzasadnił, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia, po wznowieniu, ostatecznej decyzji Starosty z 8 sierpnia 2017 r. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a..