II SA/Gd 419/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędzia WSA Marek Kraus (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 listopada 2021 r. sprawy ze skargi D. S. i K. S. na decyzję Wojewody z dnia 27 kwietnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. 1. Zaskarżoną decyzją z dnia 27 kwietnia 2021 r. Wojewoda (dalej jako "Wojewoda" lub "organ drugiej instancji"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735, dalej jako "k.p.a.") oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm., dalej jako "p.b."), po rozpatrzeniu odwołania D. S. i K. S. (dalej jako "Skarżący") od decyzji Starosty (dalej jako "Starosta" lub "organ pierwszej instancji") z dnia 5 listopada 2020 r., w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. 2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy: 2.1. W dniu 26 czerwca 2020 r. Skarżący, działający jako inwestor, złożyli wniosek o zatwierdzenie projektu i udzielenie pozwolenia na budowę na inwestycję: budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego – 10 lokali mieszkalnych na działkach nr [..], [..] w miejscowości S., gmina S., wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wypisem i wyrysem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą nr XIII/152/11 Rady Gminy z dnia 13 grudnia 2011 r. oraz 4 egzemplarzami projektu budowlanego. Organ pierwszej instancji ustalił, że stronami postępowania będą inwestor (Skarżący) oraz właściciele i współwłaściciele nieruchomości graniczących z działką objętą inwestycją, tj. działek nr [..]-[..] w S. Pismem z dnia 23 lipca 2020 r. Starosta zawiadomił strony o toczącym się postępowaniu oraz postanowieniem nałożył na Skarżących obowiązek uzupełnienia dokumentacji technicznej w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia. W dniu 6 sierpnia 2020 r. A. S., która jest właścicielką działki nr [..] oraz nr [..], zapewniającej inwestycji dostęp do drogi publicznej na podstawie notarialnej służebności gruntowej, złożyła pismo, w którym stanowczo sprzeciwiła się wydaniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego – 10 lokali mieszkalnych na terenie działek nr [..] i [..], przedstawiając swoje zastrzeżenia. Pismem z dnia 21 sierpnia 2020 r. Skarżący wnieśli o przedłużenie terminu na uzupełnienie dokumentacji zgodnie z postanowieniem z dnia 23 lipca 2020 r., w związku z czym Starosta wydłużył ten termin do dnia 27 września 2020 r. Natomiast pismem z dnia 26 sierpnia 2020 r. Skarżący udzielili odpowiedzi na pismo A. S., wskazując, że planowana inwestycja jest zaprojektowana zgodnie z ustawą Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r., rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 22 września 2015 r. oraz rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. oraz obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą nr Xlll/152/11 Rady Gminy z dnia 13 grudnia 2011 r., w dalszej części pisma odnosząc się do przedstawionych przez stronę uwag. Wraz z pismem z dnia 25 września 2020 r. Skarżący złożyli 4 egzemplarze dokumentacji projektowej, która została uzupełniona zgodnie z treścią postanowienia z dnia 23 lipca 2020 r. Starosta po weryfikacji poprawionej dokumentacji oraz dowodów zebranych w sprawie zawiadomił strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, w związku z czym A. S. ponownie zapoznała się z aktami sprawy i podczas rozmowy wyraziła swój sprzeciw przeciwko realizacji planowanej inwestycji, wskazując, że planowany blok wielorodzinny będzie uciążliwy dla sąsiedztwa. Ponadto A. S. wskazała, że szerokość służebności gruntowej, która wynosi 4 m, nie zapewni możliwości korzystania z zaprojektowanego parkingu. Po ponownej weryfikacji projektu zagospodarowania terenu planowanej inwestycji Starosta, postanowieniem uzupełniającym z dnia 13 października 2020 r., nałożył na Skarżących obowiązek uzupełnienia dokumentacji technicznej przez "wykazanie możliwości korzystania z parkingu wjazdu i wyjazdu z miejsc postojowych (9 miejsc postojowych zaprojektowanych prostopadle do drogi dojazdowej) w związku z szerokością służebności gruntowej, która wynosi 4 m". W dniu 23 października 2020 r. Skarżący złożyli poprawioną dokumentację projektową, gdzie został przeprojektowany parking, jednak po ponownej analizie projektu zagospodarowania terenu Starosta uznał, że zaproponowane rozwiązania projektowe nadal nie zapewniają możliwości bezkolizyjnego korzystania z parkingu, a dodatkowo nie zapewniają bezpieczeństwa dla korzystających z parkingu jak i mieszkańców bloku. Następnie organ pierwszej instancji pismem z dnia 23 października 2020 r. powiadomił strony postępowania o zebranych dowodach mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie oraz o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, a także że dokumentacja nie została uzupełniona zgodnie z nałożonymi postanowieniami, co będzie skutkowało wydaniem decyzji odmownej. Żadna ze stron nie skorzystała z powyższej możliwości. 2.2. Decyzją z dnia 5 listopada 2020 r. Starosta odmówił zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę dla Skarżących na inwestycję: budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego – 10 lokali mieszkalnych na działkach nr [..], [..] w miejscowości S., gmina S. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji powołał stan faktyczny sprawy i wskazał, że planowana inwestycja jest zgodna w zakresie funkcji inwestycji z zapisami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, a także że działka, na której planowana jest inwestycja, znajduje się na terenie oznaczonym w planie symbolem C.08.MU – teren zabudowy mieszkaniowo usługowej, gdzie zgodnie z definicją zawartą w § 3 ww. planu przez zabudowę mieszkaniową należy rozumieć zabudowę jednorodzinną i zabudowę wielorodzinną. Dodatkowo wskazał, że plan miejscowy nie określa maksymalnej ilości mieszkań w zabudowie wielorodzinnej. Odnosząc się do dokumentacji projektowej Starosta wskazał, że zachowane są wytyczne zawarte w § 13 i § 57, 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm., dalej jako "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych"). W ocenie Starosty planowana inwestycja nie przesłoni istniejących budynków oraz umożliwi naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi – zostanie zapewniony wymagany czas nasłonecznienia. Dodatkowo organ powołując się na orzecznictwo wskazał, że prawo budowlane nie przewiduje ograniczeń z tytułu zacieniania działek. Następnie organ stwierdził, że lokalizacja budynku na działce i ściany z otworami okiennymi jest zgodna z przepisami techniczno-budowlanymi, z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych i wynosi więcej niż minimalne 4 m od granicy działki, a lokalizacja miejsca gromadzenia odpadów stałych jest zgodna z § 23 ww. rozporządzenia. W ocenie Starosty inwestycja nie będzie również powodowała ponad przeciętnego hałasu w otoczeniu ani nie będzie źródłem fetoru. Wody opadowe będą odprowadzane powierzchniowo po terenie i w granicach działek inwestora, utwardzenia na działce zaprojektowano przepuszczalne, a powierzchnia biologicznie czynna stanowi ponad 60% powierzchni działki, zgodnie z zapisami planu miejscowego. Zaplanowano przy tym 9 miejsc postojowych na działce inwestora, w tym jedno dla osoby niepełnosprawnej, oraz 2 miejsca w garażu budynku, co spełnia zapisy ww. planu. Dostęp inwestycji do drogi publicznej zapewnia służebność przejazdu i przechodu przez działkę nr [..] pasem o szerokości 4 m wzdłuż granic działek inwestora, co jest zgodne z § 14 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zgodnie z którym szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. W projekcie przewidziano także tereny zielone. Całość robót zawiera się przy tym w granicach działek inwestorów. Odnosząc się do kwestii uciążliwości spowodowanych przez ruch i parkowanie samochodów na działkach sąsiadujących z terenem inwestycji Starosta wskazał, że dojazd do inwestycji może odbywać się jedynie zgodnie z ustanowioną służebnością gruntową na działce nr [..]. Dodatkowo organ pierwszej instancji stwierdził, że planowana inwestycja nie wymaga uzgodnienia z organami ochrony środowiska. Jednocześnie Starosta stwierdził, że inwestycja nie spełnia warunków wynikających z zapisów § 15 i § 16.1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w zakresie szerokości, promieni łuków dojazdu do budynku i miejsc postojowych oraz zapewnienia utwardzonego dojścia o szerokości minimalnej 1,5 m do wejścia do budynku oraz § 291 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym budynek i urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane w sposób niestwarzający niemożliwego do zaakceptowania ryzyka wypadków w trakcie użytkowania. W ocenie Starosty zaproponowane rozwiązanie projektowe w zakresie projektu zagospodarowania terenu nie zapewnia możliwości bezkolizyjnego korzystania z parkingu, dodatkowo nie zapewnia bezpieczeństwa dla korzystających z parkingu, jak i mieszkańców bloku. W związku z powyższym, w oparciu o art. 35 ust. 1 p.b., organ pierwszej instancji odmówił udzielenia pozwolenia na budowę. 2.3. Pismem z dnia 23 listopada 2020 r. Skarżący wnieśli odwołanie od ww. decyzji organu pierwszej instancji, zaskarżając ją w całości i zarzucając jej: 1) naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 7 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i przez to dokonanie nieprawidłowej, dowolnej, sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego oraz wiedzy analizy zebranych w sprawie dowodów, pozostającej w sprzeczności z regułami przepisów formułujących zasadę prawdy obiektywnej przejawiającej się w tym, że niesłusznie uznano, iż dokumentacja projektowa nie zapewnia możliwości bezkolizyjnego korzystania z parkingu i nie zapewnia bezpieczeństwa dla korzystających z parkingu jak i mieszkańców bloku; b) art. 107 § 1 pkt 6 oraz § 3 k.p.a. poprzez nieuczynienie zadość wymogom formalnym przewidzianym dla decyzji administracyjnej i niewskazanie uzasadnienia faktycznego dla stwierdzenia, że dokumentacja projektowa nie spełnia zapisów § 15, § 16.1 i § 291 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, organ pierwszej instancji nie wyjaśnia, dlaczego zaproponowane rozwiązanie projektowe nie zapewnia "bezkolizyjności" oraz bezpieczeństwa, podczas gdy z dokumentacji projektowej w sprawie wynika, że projekt parkingu naziemnego spełnia wymogi określone przepisami prawa; c) art. 35 ust. 4 p.b. poprzez odmowę zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, podczas gdy zgodnie z tym przepisem w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ww. ustawy, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę albowiem inwestor nie naruszył żadnego z przepisów w tym w szczególności tych, których naruszenie wskazuje organ pierwszej instancji; d) naruszenie przepisu art. 80 k.p.a. poprzez dowolne i arbitralne przyjęcie, że zgromadzony materiał dowodowy, tj. projekt architektoniczny narusza przepisy § 15, § 16.1 i § 291 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, podczas gdy organ pierwszej instancji nie wskazał, na czym w istocie miałoby polegać przedmiotowe naruszenie; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) § 15, § 16.1 i § 291 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, poprzez ich błędne zastosowanie, poprzez przyjęcie, że odwołujący nie spełnił wymogów tam przewidzianych, podczas gdy z dokumentacji projektowej wynika, że tak nałożone wymagania zostały przez odwołujących spełnione. Jednocześnie Skarżący wnieśli o zmianę zaskarżonej decyzji i zatwierdzenie projektu oraz udzielenie pozwolenia na budowę, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. 2.4. Decyzją z dnia 27 kwietnia 2021 r. organ drugiej instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu ww. decyzji Wojewoda powołał treść wybranych przepisów Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym na dzień złożenia wniosku w sprawie, i stwierdził, że jednym z niezbędnych warunków umożliwiających podjęcie na określonym terenie realizacji konkretnego zamierzenia inwestycyjnego jest zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. dostęp do drogi publicznej, który w ocenie Wojewody stanowi, jakkolwiek pominiętą w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji, kwestię sporną wynikłą na tle prowadzonego postępowania. Dostęp do drogi musi zostać wykazany przez inwestora w toku postępowania, ponieważ organ powinien odmówić udzielenia pozwolenia na budowę jeżeli działka przeznaczona pod inwestycję nie ma bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, a istniejący dostęp pośredni nie odpowiada wymogom prawa. Wojewoda zwrócił uwagę, że pojęcie "dostępu do drogi publicznej" zostało zdefiniowane w przepisach ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r., poz. 293 ze zm.), tj. w art. 2 pkt 14 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią dostęp do drogi publicznej należy rozumieć jako bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. W ocenie Wojewody, na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, należy uznać, że posiadanie prawnego dostępu do drogi publicznej zostało przez inwestora wykazane. Jednocześnie organ drugiej instancji stwierdził, że jednym z warunków uzyskania pozwolenia na budowę jest również ocena poprawności złożonej przez inwestora dokumentacji budowlanej pod kątem zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi, a w tym z § 14 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zgodnie z którym do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. Dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem, że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. Tymczasem, w ocenie Wojewody, wyznaczony we wskazany powyżej sposób dostęp działek nr [..] i [..] do drogi publicznej nie spełnia wymogów § 14 ww. rozporządzenia. Ustanowiona na działce nr [..] służebność obejmuje pas o szerokości wynoszącej jedynie 4 m. Określone w ww. przepisie wymagania co do szerokości jezdni, czy też ciągu pieszo-jezdnego, pozwalają stwierdzić, że dla przedmiotowej inwestycji dostępu takiego nie zapewnia wytyczona droga. W związku z powyższym planowana inwestycja nie ma zapewnionego właściwego dostępu do drogi publicznej. Wojewoda zwrócił uwagę, że projekt zagospodarowania nie przedstawia rozwiązań układu komunikacyjnego na działce nr [..], która ma docelowo zapewnić dostęp do działki inwestycyjnej. Wskazał przy tym na art. 34 ust. 3 pkt 1 p.b. oraz § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 25 kwietnia 2012 r. (Dz.U. z 2018 r. poz. 1935). W ocenie organu drugiej instancji obciążona służebnością działka nr [..], oznaczona w ewidencji gruntów jako użytek RIVb, nie ma urządzonego na potrzeby inwestycji dojazdu. Organ zauważył przy tym, że działka nr [..] została w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dopiero przeznaczona pod dojazd w ramach dróg wewnętrznych (C.08/10.1.KX). Stanowi to więc docelowy układ komunikacyjny zapewniający dostęp działek o numerach [..] i [..] do drogi publicznej. Tymczasem, w ocenie Wojewody, nawet jeżeli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje powiązanie komunikacyjne działek z drogą publiczną, ale droga stanowiąca to powiązanie nie została jeszcze zrealizowana, to nie jest to równoznaczne z zapewnieniem konkretnej działce faktycznego i prawnego dostępu do drogi publicznej. Inwestor nie wykazał zatem, że istnieje urządzony i spełniający wymogi techniczne dojazd do działki inwestycyjnej. Tym samym projektowana inwestycja jest pozbawiona faktycznego dostępu do drogi publicznej. Jednocześnie Wojewoda przyznał rację Staroście, że zaproponowane w projekcie zagospodarowania terenu rozwiązanie projektowe nie zapewnia możliwości bezkolizyjnego korzystania z parkingu, a ponadto nie zapewnia bezpieczeństwa korzystających z parkingu, jak i mieszkańców bloku. Droga manewrowa prowadząca do 9 stanowisk postojowych przebiega tuż przed jedynym wejściem do budynku. Rozwiązanie przedstawione na projekcie zagospodarowania terenu koliduje także z § 16 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Jednocześnie zaprojektowane w ramach dojścia do budynku wzmocnienie geokratą ubitego rodzimego gruntu nie spełnia wymogu dostępności dla osób niepełnosprawnych. Tym samym w ocenie Wojewody, odmiennie od stanowiska przyjętego przez Starostę w uzasadnieniu wydanej przez niego decyzji, inwestor nie wykonał obowiązku nałożonego na niego postanowieniem z dnia 23 lipca 2020 r., który obejmował doprowadzenie dokumentacji projektowej do zgodności z art. 5 ust. 1 pkt 4a i art. 34 ust. 3 pkt 2a p.b., m.in. poprzez uzupełnienie opisu technicznego o rozwiązania w zakresie dostępności dla osób niepełnosprawnych. Następnie organ drugiej instancji stwierdził, że zaprojektowane miejsca postojowe nie zachowują wymaganej zgodnie z § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia w sprawie warunków technicznych odległości, ponieważ zostały usytuowane tuż przy granicy z sąsiednią działką nr [..]. Jednocześnie wyjaśnił, że w sprawie nie będzie miał zastosowania § 19 ust. 7 ww. rozporządzenia. Sąsiadująca z działką inwestycyjną działka nr [..], do której przylegają projektowane miejsca postojowe, nie jest bowiem działką drogową. Dalej organ drugiej instancji wyjaśnił, że w przypadku wniosku obejmującego obiekt budowlany pozwolenie na budowę musi obejmować całość zamierzenia budowlanego dotyczącego tego obiektu, w tym jego części składowe w takiej postaci, by mógł być on użytkowany zgodnie ze swoim przeznaczeniem. Koncepcja inwestycyjna, zgodnie z którą wyodrębnieniu z inwestycji miałyby podlegać infrastruktura i urządzenia techniczne nieodłącznie związane z planowanym budynkiem, stanowiłaby obejście powyższego przepisu. Ponadto, w ocenie Wojewody przedłożony projekt zagospodarowania terenu nie spełnia wymogów określonych w § 8 ust. 3 pkt 2 i pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, ponieważ nie wynika z niego, czy znajdujące się na nim skarpy stanowią element projektowany, czy istniejący. Końcowo odnosząc się do zastrzeżeń A. S. co do zacienienia działki stanowiącej jej własność Wojewoda podzielił stanowisko zajęte przez organ pierwszej instancji. Ponadto organ drugiej instancji zwrócił uwagę, że ewentualne immisje generowane przez projektowaną inwestycję nie mogą podlegać ocenie w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę – spory natury cywilnoprawnej nie mogą być bowiem przedmiotem postępowania administracyjnego. 3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący, reprezentowani przez pełnomocnika – radcę prawnego, zaskarżyli ww. decyzję Wojewody w całości, zarzucając jej: a) rażące naruszenie przepisów prawa, ponieważ słuszny jest zarzut na podstawie: a. art. 7 w zw. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i przez to dokonanie nieprawidłowej, dowolnej, sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego oraz wiedzy analizy zebranych w sprawie dowodów, pozostającej w sprzeczności z regułami przepisów formułujących zasadę prawdy obiektywnej przejawiającej się w tym, że niesłusznie uznano, iż dokumentacja projektowa nie zapewnia możliwości bezkolizyjnego korzystania z parkingu i nie zapewnia bezpieczeństwa dla korzystających z parkingu jak i mieszkańców bloku; b. art. 107 § 1 pkt 6 oraz § 3 k.p.a. poprzez nieuczynienie zadość wymogom formalnym przewidzianym dla decyzji administracyjnej i niewskazanie uzasadnienia faktycznego dla stwierdzenia, że dokumentacja projektowa nie spełnia zapisów § 15, § 16.1 i § 291 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, organ pierwszej instancji nie wyjaśnia, dlaczego zaproponowane rozwiązanie projektowe nie zapewnia "bezkolizyjności" oraz bezpieczeństwa, podczas gdy z dokumentacji projektowej w sprawie wynika, że projekt parkingu naziemnego spełnia wymogi określone przepisami prawa; c. art. 35 ust. 4 p.b. poprzez odmowę zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, podczas gdy zgodnie z tym przepisem w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ww. ustawy, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę; d. § 15, § 16.1 i § 291 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, poprzez ich błędne zastosowanie, poprzez przyjęcie, że odwołujący nie spełnił wymogów tam przewidzianych, podczas gdy z dokumentacji projektowej wynika, że tak nałożone wymagania zostały przez odwołujących spełnione. b) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 6 i 7 w zw. art. 77 § 1, art. 107 § 3 i 10 § 1 k.p.a. poprzez dokonanie nieprawidłowej, dowolnej, sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego oraz wiedzy analizy zebranych w sprawie dowodów, pozostającej w sprzeczności z regułami przepisów formułujących zasadę prawdy obiektywnej przejawiającej się w tym, że niesłusznie uznano, iż: i. ustanowiony na działce nr [..] pas drogi służebnej nie spełnia wymogów przewidzianych w § 14 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, albowiem, zdaniem Wojewody, powinien być uznany za ciąg pieszo-jezdny i zatem posiadać szerokość nie mniejszą niż 5 m, podczas gdy Starosta wskazał, że "dostęp inwestycji do drogi publicznej zapewnia służebność przejazdu i przechodu przez działkę nr [..] pasem szerokości 4 m wzdłuż granic działek inwestora, co jest zgodne z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m"; ii. obciążona służebnością działka nr [..] nie zapewnia faktycznego dostępu do drogi publicznej, gdyż nie ma urządzonego na potrzeby inwestycji dojazdu oraz oznaczona jest w ewidencji gruntów jako użytek RIVb, podczas gdy Starosta wskazał, że "dostęp inwestycji do drogi publicznej zapewnia służebność przejazdu i przechodu przez działkę nr [..] pasem szerokości 4 m wzdłuż granic działek inwestora, co jest zgodne z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m"; iii. do wejść do budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej powinny być doprowadzone od dojść i dojazdów, o których mowa w § 14 ust. 1 i 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, utwardzone dojścia o szerokości minimalnej 1,5 m, przy czym co najmniej jedno dojście powinno zapewniać osobom niepełnosprawnym dostęp do całego budynku lub tych jego części, z których osoby te mogą korzystać, a wzmocnienie geokratą ubitego rodzimego gruntu nie spełnia według Wojewody wymogu dostępności dla osób niepełnosprawnych, podczas gdy Starosta nie wskazał, że to kwestia utwardzenia gruntu stanowi przyczynę, dla której w jego ocenie dokumentacja projektowa nie spełnia zapisów § 16 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, albowiem w żaden sposób nie uzasadnił, dlaczego uważa ww. § 16 za niespełniony, ograniczając się do lakonicznego stwierdzenia, że wymogi te nie zostały spełnione; iv. zaprojektowane miejsca postojowe nie zachowują wymaganej odległości, ponieważ zostały usytuowane tuż przy granicy z sąsiednią działką nr [..], podczas gdy Starosta wskazał, że "lokalizacja budynku na działce, ściany z otworami okiennymi jest zgodna z przepisami techniczno-budowlanymi, z § 12 ust. 1.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i wynosi więcej niż minimalne 4 m od granicy działki"; v. projekt budowlany nie spełnia wymogów wskazanych w § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, albowiem, zdaniem Wojewody, nie wynika z niego, czy znajdujące się na nim skarpy stanowią element projektowany czy istniejący, podczas gdy Starosta nie zastrzegł takich uwag w odniesieniu do projektu budowlanego. b. art. 139 k.p.a. i sformułowanego w tym przepisie zakazu reformationis in peius poprzez stwierdzenie, że: i. ustanowiony na działce nr [..] pas drogi służebnej nie spełnia wymogów przewidzianych w § 14 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, albowiem, zdaniem Wojewody, powinien być uznany za ciąg pieszo-jezdny (ust. 2) i zatem posiadać szerokość nie mniejszą niż 5 m, podczas gdy Starosta wskazał, że "dostęp inwestycji do drogi publicznej zapewnia służebność przejazdu i przechodu przez działkę nr [..] pasem szerokości 4 m wzdłuż granic działek inwestora, co jest zgodne z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m", gdyż w ten sposób Wojewoda wyraził pogląd prawny pogarszający sytuację prawną Skarżących określoną decyzją Starosty; ii. obciążona służebnością działka nr [..] nie zapewnia faktycznego dostępu do drogi publicznej, gdyż nie ma urządzonego na potrzeby inwestycji dojazdu oraz oznaczona jest w ewidencji gruntów jako użytek RIVb, podczas gdy Starosta wskazał, że "dostęp inwestycji do drogi publicznej zapewnia służebność przejazdu i przechodu przez działkę nr [..] pasem szerokości 4 m wzdłuż granic działek inwestora, co jest zgodne z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m", gdyż w ten sposób Wojewoda wyraził pogląd prawny pogarszający sytuację prawną Skarżących określoną decyzją Starosty; iii. do wejść do budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej powinny być doprowadzone od dojść i dojazdów, o których mowa w § 14 ust. 1 i 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, utwardzone dojścia o szerokości minimalnej 1,5 m, przy czym co najmniej jedno dojście powinno zapewniać osobom niepełnosprawnym dostęp do całego budynku lub tych jego części, z których osoby te mogą korzystać, a wzmocnienie geokratą ubitego rodzimego gruntu nie spełnia według Wojewody wymogu dostępności dla osób niepełnosprawnych, podczas gdy Starosta nie wskazał, że to kwestia utwardzenia gruntu stanowi przyczynę, dla której w jego ocenie dokumentacja projektowa nie spełnia zapisów § 16 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, albowiem w żaden sposób nie uzasadnił, dlaczego uważa ww. § 16 za niespełniony, ograniczając się do lakonicznego stwierdzenia, że wymogi te nie zostały spełnione, gdyż w ten sposób Wojewoda wyraził pogląd prawny pogarszający sytuację prawną Skarżących określoną decyzją Starosty; iv. zaprojektowane miejsca postojowe nie zachowują wymaganej odległości, ponieważ zostały usytuowane tuż przy granicy z sąsiednią działką nr [..], podczas gdy Starosta wskazał, że "lokalizacja budynku na działce, ściany z otworami okiennymi jest zgodna z przepisami techniczno-budowlanymi, z § 12 ust. 1.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i wynosi więcej niż minimalne 4 m od granicy działki", gdyż w ten sposób Wojewoda wyraził pogląd prawny pogarszający sytuację prawną Skarżących określoną decyzją Starosty; v. projekt budowlany nie spełnia wymogów wskazanych w § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, albowiem, zdaniem Wojewody, nie wynika z niego, czy znajdujące się na nim skarpy stanowią element projektowany czy istniejący, podczas gdy Starosta nie zastrzegł takich uwag w odniesieniu do projektu budowlanego, a w ten sposób Wojewoda wyraził pogląd prawny pogarszający sytuację prawną Skarżących określoną decyzją Starosty. c. art. 139 k.p.a. i sformułowanego w tym przepisie zakazu reformationis in peius poprzez brak wskazania i uzasadnienia skorzystania przez Wojewodę z przewidzianej w końcowej części przepisu art. 139 k.p.a. możliwości odstąpienia od jego stosowania. W związku z powyższym Skarżący wnieśli na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a") o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz na mocy art. 135 p.p.s.a. o uchylenie decyzji ją poprzedzającej, tj. decyzji Starosty z dnia 5 listopada 2020 r. odmawiającej zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego – 10 lokali mieszkalnych na działkach nr [..], [..] w miejscowości S. Ewentualnie Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a., oraz ewentualnie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 w zw. z art. 210 § 1 p.p.s.a. wnieśli o zwrot na rzecz Skarżących od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wynikających z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2018.265 t.j. z dnia 2018.01.30). Ponadto Skarżący wnieśli o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. 4. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie oraz o obciążenie kosztami postępowania strony skarżącej, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie i dodatkowo wskazując, że nietrafny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ odwoławczy art. 139 k.p.a., ponieważ o naruszeniu zakazu reformationis in peius nie można mówić wówczas, gdy organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję, gdyż w takich okolicznościach nie dochodzi do zmiany sytuacji prawnej strony. 5. Pismem z dnia 13 września 2021 r. uczestnik postępowania A. S. odniosła się do treści skargi, w szczególności zaznaczając, że 4-metrowy pas przejścia i przejazdu uniemożliwia przeprowadzenie inwestycji i wniosła o podtrzymanie wydanych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: 6.1. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 6.2. Przeprowadzona przez Sąd, na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) oraz art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., kontrola legalności wykazała, że decyzja Wojewody z dnia 27 kwietnia 2021 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia 5 listopada 2020 r. o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji, polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego – 10 lokali mieszkalnych na działkach nr [..] i [..] w miejscowości S., Gmina S. - jest zgodna z prawem. 6.3. Stanowiący podstawę prawną kontrolowanych decyzji przepis art. 35 ust. 1 p.b. stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Stosownie przy tym do treści art. 35 ust. 3 tej ustawy w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia a jak wyjaśnia przepis art. 35 ust. 4 p.b. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma bowiem charakteru uznaniowego. Organ nie może zatem odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 a inwestor dopełnił czynności wymienionych w art. 32 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane. A contrario, jeżeli projekt budowlany nie spełnia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 lub w art. 32 ust. 4 p.b. organ musi odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zdaniem Sądu, orzekające w sprawie organy słusznie odmówiły zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji, polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego – 10 lokali mieszkalnych na działkach nr [..] i [..] w miejscowości S., Gmina S. Przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany nie spełnia bowiem wymagań określonych w art. 35 ust. 1 p.b. Zaprojektowany w projekcie parking nie spełnia wymogów techniczno-budowlanych, gdyż nie zapewnia możliwości bezkolizyjnego korzystania z tego parkingu a ponadto nie zapewnia bezpieczeństwa korzystających z parkingu, jak i mieszkańców bloku. Z załączonego do wniosku o pozwolenie na budowę projektu budowlanego wynika, że dla objętej wnioskiem inwestycji przewidzianej na terenie działek nr [..] i [..] w S. przewidziana została droga manewrowa od frontu budynku, która prowadzi do 9 stanowisk postojowych usytuowanych prostopadle do działki nr [..], która przebiega tuż przed jedynym wejściem do budynku. Działka nr [..] ma zapewniać dojazd dla zaplanowanej inwestycji do drogi publicznej – ul. O. poprzez ustanowioną na niej służebność przejazdu i przechodu pasem o szerokości 4 m, przylegającym bezpośrednio do działek nr [..] i [..]. Szerokość terenu od wejścia do budynku do końca działki wynosi 5,35 m z czego 5 m przeznaczono na parking. Tym samym, na dojście do budynku pozostaje teren o szerokości 0,35 m. Nadto, przedstawione na projekcie zagospodarowania terenu rozwiązanie obejmuje jedynie wzmocnienie ubitego rodzimego gruntu za pomocą geokarty. Przepis § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065) stanowi zaś, że szerokość, promienie łuków dojazdów, nachylenie podłużne i poprzeczne oraz nośność nawierzchni należy dostosować do wymiarów gabarytowych, ciężaru całkowitego i warunków ruchu pojazdów, których dojazd do działki budowlanej i budynku jest konieczny ze względu na ich przeznaczenie, zgodnie z warunkami określonymi w przepisach odrębnych. Zgodnie zaś z § 16 ust. 1 do wejść do budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej powinny być doprowadzone od dojść i dojazdów, o których mowa w § 14 ust. 1 i 3, utwardzone dojścia o szerokości minimalnej 1,5 m, przy czym co najmniej jedno dojście powinno zapewniać osobom niepełnosprawnym dostęp do całego budynku lub tych jego części, z których osoby te mogą korzystać. Z kolei, § 291 rozporządzenia stanowi, że budynek i urządzenia z nim związane powinny być projektowane i wykonane w sposób niestwarzający niemożliwego do zaakceptowania ryzyka wypadków w trakcie użytkowania, w szczególności przez uwzględnienie przepisów niniejszego działu. Przewidziane w projekcie rozwiązanie nie spełnia powyższych wymogów, jak słusznie oceniły orzekające w sprawie organy. Z uwagi na powyższe, zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji, polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego – 10 lokali mieszkalnych na działkach nr [..] i [..] w miejscowości S., Gmina S. – nie było możliwe. 6.4. Jedynie więc dodatkowo, Sąd, wbrew stanowisku organu II instancji, wyjaśnia, że zaplanowana na terenie działek nr [..] i [..] w S. inwestycja ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, zgodnie z wymogiem przepisów techniczno – budowlanych. Przepis art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyjaśnia bowiem, że przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, że ustawodawca uznał, iż możliwy jest dwojakiego rodzaju pośredni dostęp do drogi publicznej: a) poprzez ustanowienie służebności drogowej, b) poprzez drogę wewnętrzną. Skonkretyzowanie wskazanej w art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu definicji dostępu do drogi publicznej zawarto w § 14 rozporządzenia. Przepis ten stanowi, że do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m (ust. 1). Dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów (ust. 2). Do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m (ust. 3). Dojścia i dojazdy do budynków, z wyjątkiem jednorodzinnych, zagrodowych i rekreacji indywidualnej, powinny mieć zainstalowane oświetlenie elektryczne, zapewniające bezpieczne ich użytkowanie po zapadnięciu zmroku (ust. 4). Przytoczone wyżej regulacje określają szerokość jezdni (ust. 1), szerokość ciągu pieszo-jezdnego (ust. 2) i szerokość dojścia spełniającego funkcję dojazdu (ust. 3). Jak wyjaśnił przy tym Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 lutego 2021 r., sygn. akt II OSK 2865/20 (https://orzeczennia.nsa.gov.pl) minimalna szerokość umożliwiająca dostęp i dojście do nieruchomości przewidzianej pod zabudowę określona została w § 14 ust. 1 rozporządzenia, a ustalając regulacje mające w sprawie zastosowanie koniecznym jest odniesienie ich do warunków ściśle określonej sprawy. W sytuacji, gdy dostęp do drogi publicznej jest wynikiem między innymi ustanowionej służebności drogowej, to należy mieć na uwadze, że parametry wskazujące na odpowiedni dostęp do drogi publicznej dla nieruchomość, na której ma być zrealizowana określona zabudowa, a więc nieruchomości władnącej, ustalone zostały kosztem nieruchomości obciążonej. Mając na uwadze treść ust. 1 § 14 rozporządzenia podnieść należy, iż przyjęte przez ustawodawcę w omawianym akcie podustawowym pojęcie "jezdni", odnosi się do każdego pasa, po którym ma odbywać się dojazd, a w konsekwencji, że minimalnym wymaganiem dla takiego pasa jest szerokość 3 m (podobnie w wyroku NSA z dnia 15 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2492/14). Poza tym wskazany wyżej § 14 ust. 1 warunków technicznych powołuje się na przepisy odrębne, dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, które powinny być uwzględniane przy projektowaniu i budowie dojść do działek budowlanych. Przepisy takie zawiera rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. Nr 124, poz. 1030), zgodnie zaś z § 13 ust. 2 tego aktu drogi pożarowe w obrębie miasta winny mieć minimalną szerokość 3,5 m, a na terenach innych niż wymienione w ust. 2 nie mniej niż 3 m (ust. 3 § 13). Z uwagi na powyższe, w ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że Skarżący posiadają dostęp do drogi publicznej poprzez działkę [..], na której ustanowiono służebność gruntową polegającą na prawie przechodu i przejazdu pasem o szerokości 4 m, przylegającym bezpośrednio do działek nr [..] i [..]. Nadto, szerokość tego pasa spełnia wymagania wynikające z powołanego przepisu rozporządzenia. Ustanowiona służebność drogowa spełnia również wymogi dla dróg pożarowych, o których mowa powyżej. Ponadto w ocenie Sądu wadliwe jest stanowisko Wojewody, który w kontrolowanej decyzji wskazał, że zamiar inwestora objęcia przyłączy wodociągowego, kanalizacji sanitarnej, gazowego i energetycznego odrębnym opracowaniem uznać należy za nieprawidłowy. Niewątpliwie przepis art. 33 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane zawiera zasadę, iż pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Jednakże, wbrew stanowisku Wojewody, od zasady tej są wyjątki, o czym świadczy dalsza część tego przepisu, na którą powołuje się Wojewoda, stanowiąca, że w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Za wyjątki, o których mowa w przepisie art. 33 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, należy uznać sposób realizacji przyłączy, regulowany przepisem art. 29a ustawy – Prawo budowlane (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 września 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 1543/19, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przyłącza nie muszą być objęte decyzją o pozwoleniu na budowę zasadniczego obiektu (zob. NSA w wyroku z dnia 18 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 896/12, LEX nr 1358525). Zgodnie bowiem z treścią art. 29 ust. 1 pkt 23 ustawy – Prawo budowlane nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę budowa przyłączy: a) elektroenergetycznych, b) wodociągowych, c) kanalizacyjnych, d) gazowych, e) cieplnych, f) telekomunikacyjnych - z zastrzeżeniem art. 29a. Wybór przez inwestora trybu realizacji przyłączy (elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych) na podstawie art. 29a Prawa budowlanego dokonuje się bez ingerencji organów architektoniczno – budowlanych (zob. wyrok NSA z dnia 11 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2920/16, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym, przyłącza wodociągowe, kanalizacji sanitarnej, gazowej i energetycznej nie musi być objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę obiektu głównego i może zostać wykonane odrębnie na podstawie zgłoszenia. Nadto, zgodnie z § 15 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2020 r., poz. 1609) część rysunkowa projektu zagospodarowania działki lub terenu określa układ sieci i urządzeń uzbrojenia terenu, przedstawiony z przyłączami do odpowiednich sieci zewnętrznych i wewnętrznych oraz urządzeń budowlanych, w tym: wodociągowych, ujęć wody ze strefami ochronnymi, cieplnych, gazowych i kanalizacyjnych lub służących do oczyszczania ścieków, oraz określający sposób odprowadzania wód opadowych, z podaniem niezbędnych spadków, przekrojów przewodów oraz charakterystycznych rzędnych, wymiarów i odległości, wraz z usytuowaniem przyłączy, urządzeń i punktów pomiarowych - w przypadku objęcia ich zakresem projektu. Jednakże, w sytuacji, gdy inwestor zamierza projekt przyłącza objąć oddzielną procedurą nie ma obowiązku spełniania wymogu tego przepisu w projekcie dotyczącym obiektu głównego. Błędna wykładania Wojewody w powyższym zakresie nie mogła mieć jednak wpływu na podważenie legalności kontrolowanych decyzji, albowiem, jak wyżej wyjaśniono, zaprojektowany w projekcie parking nie spełnia wymogów techniczno-budowlanych, gdyż nie zapewnia możliwości bezkolizyjnego korzystania z tego parkingu a ponadto nie zapewnia bezpieczeństwa korzystających z parkingu, jak i mieszkańców bloku. 6.5. Legalności kontrolowanych decyzji nie podważyły również pozostałe zarzuty skargi. Sąd nie stwierdził bowiem, aby w toku przeprowadzonego postępowania doszło do naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ ma wynik sprawy. W szczególności organy administracji prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, które odpowiada zasadom wynikającym z dyspozycji przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Rozpoznając sprawę organy obu instancji dokonały prawidłowych i jednoznacznych ustaleń faktycznych, które znajdują potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Ustalenia te były niezbędne i wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Orzekające organy procedowały w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo powołały i zastosowały przepisy Prawa budowlanego. Wbrew twierdzeniu skargi organy nie naruszyły zasady legalności zawartej w art. 6 k.p.a. Ponadto, uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a., a także odpowiada wynikającej z art. 11 k.p.a. zasadzie przekonywania. Sąd uznał również, że organ odwoławczy orzekając reformatoryjnie nie naruszył zakazu orzekania na niekorzyść strony wynikającego z art. 139 k.p.a. W przedmiotowej sprawie nie mogło dojść do naruszenia zakazu reformationis in peius, albowiem sytuacja prawna skarżących nie uległa w żadnym stopniu pogorszeniu wskutek rozpatrzenia odwołania i wydania przez organ odwoławczy decyzji. Do wydania decyzji na niekorzyść strony dochodzi zaś wówczas, gdy w wyniku porównania decyzji organu odwoławczego oraz decyzji organu I instancji zostanie stwierdzone, że w decyzji organu odwoławczego uległ zmniejszeniu zakres praw tej strony lub zakres obowiązków uległ powiększeniu. Przez "niekorzyść" należy rozumieć obiektywne pogorszenie sytuacji prawnej strony odwołującej się wskutek wydania decyzji przez organ odwoławczy. O tym, czy pogorszenie takie nastąpi, przesądza zestawienie osnowy decyzji organu pierwszej instancji z projektowanym rozstrzygnięciem organu odwoławczego (por. A. Wróbel, Komentarz do Kodeksu Postępowania Administracyjnego 2005 r. System informacji prawnej LEX). Wojewoda w kontrolowanej decyzji utrzymał w mocy decyzję Starosty, orzekającą o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji, polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego – 10 lokali mieszkalnych na działkach nr [..] i [..] w miejscowości S., Gmina S. 6.6. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., wniesioną w niniejszej sprawie skargę, jako bezzasadną, oddalił. Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a. wobec wniosku Skarżących zawartego w skardze z dnia 11 czerwca 2021 r.