II SA/Gd 42/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2018 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi R. P. i A. G.-P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z 6 listopada 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z 25 lipca 2017r. orzekającą o odmowie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej i wiaty na działce nr [..]w obrębie [..] gmina K. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 20 kwietnia 2017r. wpłynął wniosek R. P. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej i wiaty na działce nr [..] w obrębie [..], gmina K. W toku postępowania organ pierwszej instancji dokonał oględzin terenu, a także sporządził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym w zakresie spełnienia warunków o których mowa w art. 65 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 2016r. poz. 778 ze zm.), a także § 3 - § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymogów dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588). W uzasadnieniu decyzji, organ pierwszej instancji stwierdził, że wnioskowana inwestycja nie stanowi kontynuacji funkcji w obszarze analizowanym, wnioskowana inwestycja nie odpowiada wymogom zawartym w rozporządzeniu, w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, ze względu na brak zabudowy w obszarze analizowanym i niemożność określenia wskaźników, parametrów i gabarytów zabudowy, inwestycja nie posiada dostępu do drogi publicznej - brak prawnego uregulowania możliwości przechodu i przejazdu przez drogę wewnętrzną - działkę nr [...], brak odpowiedniego uzbrojenia terenu, inwestycja nie spełnia warunku zgodności z przepisami odrębnymi - narusza zasady ochrony wpisanego do rejestru zabytków. Rozpoznając sprawę wskutek wniesionego odwołania organ drugiej instancji zacytował art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j. t. Dz. U. z 2016r. poz. 778 ze zm.), który stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, 2) teren ma dostęp do drogi publicznej, 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1, 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Na podstawie zebranego materiału dowodowego w tym załączników do decyzji - załącznika graficznego (mapy w skali 1: 1000), analizy urbanistycznej dotyczącej funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz formalno-prawnej ustalono, że działka nr [..] ma pow. 1000 m2 w klasie gruntu Ls, ŁV, jest niezabudowana, zaś istniejący obiekt rekreacji indywidualnej nie ma unormowanej sytuacji prawnej - jest zrealizowany nielegalnie. Wyznaczony wokół działki nr [..] obszar analizowany o promieniu 50 m we wszystkich kierunkach pozwolił na dokonanie analizy funkcji i cech zagospodarowania, która doprowadziła organ do wniosków, że na tym obszarze nie istnieje jakakolwiek zabudowa, gdyż na działkach sąsiednich są tereny leśne oraz tereny użytkowane rolniczo (zgodnie z mapą stanowiący załącznik do analizy). Z tego załącznika graficznego wynika też brak bezpośredniego dostępu działki nr [..] do drogi publicznej. Obszar analizowany został ustalony na 50 m wokół tej działki zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia. Z powyższego załącznika graficznego do decyzji wynika także, iż w odległości co najmniej trzykrotnej szerokości frontu działki objętej wnioskiem poza obszarem analizowanym, nie istnieje żadna zabudowa. W ocenie Kolegium nie ulega wątpliwości, że nie tylko nie został spełniony warunek wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, ale także nie są spełnione warunki wynikające z § 4-5-6-7-8 rozporządzenia, skoro nie można wyznaczyć linii zabudowy, wskaźnika pow. nowej zabudowy do pow. działki, szerokości elewacji frontowej, wysokości krawędzi górnej elewacji frontowej, gzymsu lub attyki, a także geometrii dachu. Odnosząc się do zarzutów R. P. i A. G.-P. zawartych w odwołaniu, stwierdziło Kolegium, że są one całkowicie nieuzasadnione. Zarzuty dotyczące istniejącej zabudowy na sąsiednich działkach nie są zasadne, dlatego, że zabudowa na którą powołują się skarżący nie jest zabudową legalną, nie może więc stanowić o zasadzie dobrego sąsiedztwa i zasadzie kontynuacji funkcji. Podobnie za chybiony uznało Kolegium zarzut w zakresie dostępu do drogi publicznej, który nie istnieje (vide: załącznik graficzny do zaskarżonej decyzji). W tej sytuacji nie uznał organ odwoławczy zarzutów skarżących dotyczących naruszenia art. 6, art. 7 i art. 77 k.p.a. skoro z zaskarżonej decyzji i załączników stanowiących integralną część decyzji, wynika rzeczywisty stan faktyczny uzasadniający stwierdzenie braku spełnienia wszystkich warunków wynikających z art. 61 ust. 1 ustawy. Uznało Kolegium, że nie ma prawnego uzasadnienia do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania dla w/w zabudowy na podstawie twierdzeń i zamierzeń wnioskodawców w sytuacji, gdy nie spełniają wszystkich warunków wynikających z art. 61 ust. 1 ustawy. Skargę na powyższą decyzje wnieśli R. P. i A. G.-P. zarzucając naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy rażąco wadliwej decyzji organu I instancji, 2) naruszenie art. 6, 1 i 11 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1, , art. 61 ust. 1 pkt 2 art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne przyjęcie, że planowana na etapie warunków zabudowy inwestycja nie spełnia wymogów odnośnie możliwości ustalenia funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy polegające na: a) zaniechanie przeprowadzenia postępowania uzupełniającego zgodnie z wnioskami zawartymi w odwołaniu, b) zaniechaniu sporządzenia uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji tj. ograniczenie się wyłącznie do podania literalnego brzmienia przepisów bez przeprowadzenia analizy w kontekście realiów niniejszej sprawy (uzasadnienia nie może zastąpić dołączona analiza urbanistyczna), c) bezzasadnym przyjęciu, iż w otoczeniu działki nie znajdują się działki zabudowane w sytuacji, w którym działki takie znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie naszej działki, d) błędnym przyjęciu, że nie istnieje i nie jest projektowana infrastruktura techniczna wystarczająca dla zamierzenia budowlanego e) błędnym przyjęciu, że teren nie ma dostępu do drogi publicznej - w sytuacji, w której odbywałby się on przez działkę nr [..] ( na co skarżący posiadają stosowną zgodę), f) błędnym przyjęciu, iż teren objęty wnioskiem i decyzją wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne g) niewłaściwej wykładni przepisów dotyczących kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu (wąskie rozumienie pojęcia "działki sąsiedniej", "kontynuacji funkcji") - skutkująca rozstrzygnięciem pojawiających się wątpliwości na niekorzyść inwestora, prowadząca do naruszenia zasady wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy - i zablokowaniem inwestycji; w wykładni został pominięty cel art. 61 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy tj . dostosowania nowej zabudowy do cech urbanistycznych zabudowy zastanej") h) bezzasadnym przyjęciu, iż inwestycja negatywnie wpłynie na środowisko, w sytuacji w której wnioskowany obiekt nie wprowadza szczególnych zakłóceń ekologicznych w charakterystyce powierzchni ziemi, gleby, wód powierzchniowych i podziemnych, i) bezzasadnym stwierdzeniu, że istniejąca zabudowa nie stanowi "dobrego sąsiedztwa" z uwagi na sam fakt, iż jest samowolą budowlaną - w sytuacji, w której organ I. instancji nie przedstawił decyzji właściwego organu uprawniającego do stwierdzenia, iż doszło do posadowienia jakiejkolwiek samowoli budowlanej - stąd też - należy przyjąć, iż - Wójt Gminy -czyniąc ustalenia jak w treści uzasadnienia wykroczył poza swoje kompetencje. 3. naruszenie art. 7, 77 k.p.a. w zw. z § 4 ust. 4 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez nieprzeprowadzenie analizy w celu ustalenia, czy zachodzi możliwość ustalenia linii zabudowy w inny sposób W oparciu o powyżej sformułowane zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a.", uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonana w tak zakreślonej kognicji kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że odpowiada ona prawu. Kwestię wydania decyzji o warunkach zabudowy regulują przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.). Zgodnie z treścią art. 4 ust. 2 u.p.z.p., w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Wobec braku na terenie objętym wnioskiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego inwestor zobowiązany jest do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Podkreślić należy, że w myśl art. 6 ust. 2 u.p.z.p. każdy ma prawo w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich. Oznacza to, że prawo właściciela do dysponowania działką i jej zabudowy nie jest nieograniczone, a prawo właściciela do inwestowania nie może pozostawać w konflikcie z innymi zasadami rządzącymi zagospodarowaniem terenu i chronionym prawem interesem publicznym oraz interesem innych podmiotów. Już zatem w tym miejscu sąd zauważa, że to właśnie stosowne przepisy ustawowe regulujące zachowanie ładu przestrzennego wprowadzają uzasadnione ograniczenia w możliwości swobodnego korzystania z nieruchomości przez ich właścicieli, a tym samym wraz z przywołanym w skardze art. 64 ust. 3 Konstytucji RP wyznaczają granice prawa własności nieruchomości, w tym związany z tym prawem, prawo zabudowy. Nie sposób zatem przyjmować, że decyzje właściwych organów wydane w zgodzie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, prowadzą do naruszenia art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. W myśl art. 59 ust. 1 u.p.z.p., ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Decyzja o warunkach zabudowy ma przede wszystkim rozstrzygnąć o dopuszczalności realizacji określonej inwestycji na terenie objętym wnioskiem inwestora, dla którego brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla której nie został uchwalony miejscowy plan, jest dopuszczalna (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II OSK 813/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). Dla wydania takiej decyzji niezbędne jest spełnienie wymogów, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Przepis ten stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zachowanie ładu przestrzennego stanowi zasadę planowania i zagospodarowania przestrzennego (art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.), wobec czego ustawodawca wydanie decyzji o warunkach zabudowy uzależnił w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. od spełnienia przesłanki polegającej na tym, aby co najmniej jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, określanej jako "zasada dobrego sąsiedztwa". Warunek ten musi zostać spełniony łącznie z pozostałymi określonymi w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p., wystarczy niespełnienie jednego z nich, aby wydanie decyzji o warunkach zabudowy było niedopuszczalnym. Ustalenie, czy planowana zabudowa będzie zgodna z panującymi już na terenie sąsiednim warunkami dotyczącymi funkcji, parametrów, cech, wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, możliwe jest jedynie poprzez porównanie zastanego na danym terenie zagospodarowania terenu z planowanym zagospodarowaniem. Przesłanka wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., dotycząca kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, będzie więc spełniona, jeżeli warunki określone we wniosku o ustalenie warunków zabudowy będą zgodne z warunkami istniejącymi w analizowanym obszarze, a ustalonymi podczas sporządzanej analizy funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Pozostaje poza sporem, że planowana funkcja rekreacji indywidualnej nie jest zgodna z funkcjami istniejącym w obszarze analizowanym. Złożony przez skarżących wniosek dotyczył ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie "domku rekreacji indywidualnej oraz wiaty ogrodowej". Ze sporządzonej analizy funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że działka nr [..] ma front o szerokości 4,5 m, co powoduje, że minimalny promień obszaru poddanego analizie musi wynosi 50 m. W obszarze ty znalazły się działki użytkowane rolniczo ([..]-[..]) oraz treny leśne ([..]-[..]). W obszarze analizowanym nie występuje żadna legalna zabudowa mogąca stanowić punkt odniesienia dla inwestycji wnioskowanej przez skarżących. Działkę skarżących otaczają tereny użytkowane rolniczo oraz tereny leśne. W tych warunkach sąd zgadza się z organami, że mamy do czynienia z brakiem kontynuacji funkcji, co też oznacza niespełnienie warunku "dobrego sąsiedztwa", o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.. W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy trafnie przyjęły, że do analizy porównawczej nie może być przyjęta zabudowa nielegalna, znajdująca się w obszarze analizowanym. Przy dokonywaniu analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przyjąć należało, że są to działki niezabudowane. Ponadto zdaniem Sądu, organy dokonały prawidłowych ustaleń w zakresie legalności zabudowy istniejącej na obszarze analizowanym. Podkreślić należy, że do urzędu gminy przesyłane są do wiadomości wszystkie decyzje zezwalające na budowę na obszarze danej gminy. Zatem z urzędu organowi zazwyczaj wiadomo gdzie powstaje legalna zabudowa. Natomiast brak decyzji o pozwoleniu na budowę pozwala na przyjęcie, że istniejąca zabudowa jest nielegalna. Ponadto przed organem I instancji toczyło się i toczy wiele postepowań, w których właściciele poszczególnych działek na obszarze K. występują z wnioskami o ustalenie warunków zabudowy dla samowolnie posadowionych obiektów rekreacji. Chybiony jest zatem zarzut skarżących, że organy gołosłownie przyjęły, że zabudowa w obszarze analizowanym stanowi samowolę budowlaną. W ocenie sądu organy obu instancji słusznie uznały, że niezgodność wnioskowanej zabudowy z funkcją oraz cechami istniejącego zagospodarowania na obszarze analizowanym nie pozwala na ustalenie warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem. Sąd podziela stanowisko orzekających organów co do braku dostępu do drogi publicznej. Podkreślić należy, że skarżący wskazali, że działka nr [..] ma dostęp do drogi publicznej przez drogę wewnętrzną tj. działkę [..]. Tymczasem działka nr [..] jest własnością A. Przepis art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym definiuje dostęp do drogi publicznej jako bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Nie chodzi przy tym, wbrew twierdzeniom skarżących, jedynie o posiadanie bliżej niezdefiniowanej zgody na przejazd i przejście. W momencie wydawania decyzji teren musi już mieć dostęp do drogi publicznej. Tego warunku nie spełnia z całą pewnością nieruchomość objęta wnioskiem. W przypadku dostępu pośredniego, wymagane są bowiem nie tylko informacje na temat sposobu dojazdu do projektowanej zabudowy, ale również dokumenty świadczące o dokonaniu stosownej czynności prawnej w tej kwestii (użyczenie czy służebność). Takich zaś w niniejszej sprawie brak. Z kolei spełnienie warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 art. 61 u.p.z.p., uznaje się, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Inwestorzy nie przedłożyli jednakże umowy gwarantującej wykonanie niezbędnego uzbrojenia terenu. W niniejszej sprawie kolejną przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy rekreacyjnej na działce nr [..] w K. było niespełnienie warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Wyjaśnić trzeba, że decyzja o warunkach zabudowy nie może zmieniać przeznaczenia gruntu. Wskazuje ona jedynie, czy na danym terenie, uwzględniając jego aktualne przeznaczenie, dopuszczalna jest planowana inwestycja. Dlatego też, zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., aby można było wydać decyzję o warunkach zabudowy, wymogiem koniecznym jest, ażeby teren nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo był objęty zgodą na takie wykorzystanie, uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które obowiązywały w dniu wejścia w życie ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), tj. 1 stycznia 1995 r. Jak wynika z dokumentacji zgromadzonej w niniejszej sprawie, w szczególności z wypisu z ewidencji gruntów i budynków, działka nr [..] oznaczona została symbolem ŁV i LsIV. Zgodnie z symboliką gruntów wynikającą z rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2015 r., poz. 542), symbolem Ł oznaczone są łąki trwałe zaliczone do użytków rolnych stanowiących grunty rolne (§ 68 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia), natomiast symbolem Ls lasy. W tej sytuacji ustalenia wymagała okoliczność, czy działka nr [..] obciążona jest obowiązkiem uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia rolniczego/leśnego na cele nierolnicze/nieleśne (co może nastąpić tylko w planie miejscowym) bądź czy wymaganą zgodę uzyskała przy sporządzaniu wcześniej obowiązującego planu. Organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że ze względu na rodzaj gruntów działka nr [..] objęta jest obowiązkiem uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Obowiązek uzyskania takiej zgody sformułowany został przez ustawodawcę w ustawie z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 909), zwanej dalej u.o.g.r.l. Wskazać należy, że podstawowym zadaniem u.o.g.r.l. jest ograniczenie przeznaczania tych gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne (art. 3 u.o.g.r.l.). Zasadą ustawową jest, że przeznaczenia gruntów rolnych, stanowiących użytki klas I-III, i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 7 ust. 1 u.o.g.r.l.). Zgodnie z tym ostatnim przepisem przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl natomiast art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l. przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem ust. 2a. Ponieważ działka nr [..] jest w przeważającej części gruntem leśnym wymaga uchwalenia planu miejscowego wprowadzającego taką zmianę (zgody na przeznaczenie nieleśne). Z tych względów sąd uznał, że orzekającym w sprawie organom nie można zarzucić naruszenia art. 7 i art. 77, a także art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., skoro decyzje wydane w sprawie oparte były na dokładnie i wyczerpująco ustalonym - w drodze analizy urbanistycznej - stanie faktycznym. Ustalenia organów znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, którego prawidłowości strona nie zdołała podważyć. Stąd też wydanie decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji było zgodne z prawem. Planowana przez skarżących zabudowa terenu nie spełniała bowiem wszystkich warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., co uniemożliwia ustalenie warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem. Utrzymanie przez organ odwoławczy decyzji organu pierwszej instancji w mocy zostało zatem prawidłowo oparte na podstawie prawnej wynikającej z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.