II SA/Gd 420/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 marca 2011 r., [...] w przedmiocie rozbiórki obiektów budowlanych postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 lutego 2011 r., nr [...]. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 21 marca 2011 r. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 lutego 2011 r., nakazującą J. J., Z. J., M. M. i J. M. rozbiórkę dwóch obiektów budowlanych o konstrukcji drewnianej, nietrwale związanych gruntem, pełniących funkcje sanitariatu, wzniesionych bez pozwolenia na budowę na działce nr [...] w K. B. II Gmina K. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem organów J. J. zaskarżyła je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku formułując zarzut naruszenia art. 6 k.p.a. wnosząc równocześnie o wstrzymanie wykonania decyzji. Zdaniem skarżącej wstrzymanie wykonania decyzji organów obu instancji jest zasadne wobec nieodwracalnego charakteru decyzji rozbiórkowej polegającego na niemożności późniejszej odbudowy obiektu. Ponadto z uwagi na charakter obiektów (toalety), ich rozbiórka spowoduje powstanie zagrożeń sanitarnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) dalej jako P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak wynika z powyższej regulacji, istotą ochrony tymczasowej w tym zakresie jest zapobieżenie wyrządzeniu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji lub innego aktu. Zgodnie z przyjętym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd uwzględnia z urzędu, a więc i bez wniosków strony, okoliczności decydujące o wstrzymaniu bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności zaskarżonych do Sądu (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/2005, nie publ.) Cytowany wyżej przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. zawiera alternatywne przesłanki podstawy wstrzymania zaskarżonego aktu; są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. W pierwszym przypadku chodzi o taką szkodę (majątkową oraz niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Rozbiórka obiektu budowlanego przed rozpoznaniem sprawy przez sąd administracyjny z reguły łączy się z niebezpieczeństwem powstania szkody. Wyrządzenie tej szkody może w okolicznościach niniejszej sprawy dotknąć stronę skarżącą. Stąd w przypadku spornych obiektów budowlanych Sąd uznał za zasadne wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.