II SA/Gd 420/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w następującym składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oraz nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi i uiszczenia wpisu. Pismem z 30 maja 2018 r., K. J. wniosła skargę na powyżej opisaną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie zatwierdzenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy wznoszeniu budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz zobowiązującej inwestorów do uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 500 zł oraz do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie 8 odpisów skargi z załącznikiem w terminie 7 dni od daty doręczenia pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierające powyższe wezwania została wysłana na adres do doręczeń wskazany przez skarżącą i po dwukrotnym awizowaniu wobec jej nie odebrania została uznana za doręczona w dniu 27 lipca 2018 r. We wniosku o przywrócenie terminu wskazała skarżąca, że podała adres do doręczeń w G. bowiem w 2016 r. podczas toczącego się postępowania sądowego nie były doręczane jej przesyłki pod adresem zamieszkania oraz z racji sprawowania wraz z siostrą opieki nad mamą pod adresem w G. większość czasu przebywa właśnie tam. Podkreśliła, że w okresie od 7 do 29 lipca 2018 r. przebywała na urlopie wypoczynkowym poza T. W dniu 10 sierpnia 2018 r. małżonek skarżącej uzyskał telefonicznie informacje z Sądu, że przesyłka listowa zawierająca wezwania wróciła niepodjęta do Sądu. Podkreśliła skarżąca, że członkowie rodziny nie powiadomili jej o przesyłce, która nadeszła podczas nieobecności skarżącej. Mama cierpi na zaniki pamięci, a siostra w tym czasie również przebywała poza T. O przesyłce skarżąca dowiedziała się podczas rozmowy telefonicznej z pracownikiem Sądu w dniu 10 sierpnia 2018 r. Do wniosku skarżąca dołączyła 8 odpisów skargi z załącznikiem oraz potwierdzenie uiszczenia wpisu sądowego. Rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 87 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że dla przywrócenia uchybionego terminu konieczne jest, aby wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione łącznie. W przeciwnym razie wniosek podlega oddaleniu bądź też, w przypadku wniosku spóźnionego lub z mocy ustawy niedopuszczalnego, odrzuceniu przez sąd. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że od strony postępowania wymagać należy zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceny w tym zakresie dokonuje się poprzez przyjęcie kryteriów idealnego wzorca osoby należycie dbającej o swoje interesy. W związku z powyższym przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 1997r., sygn. akt SA/Sz 630/96, Lex nr 30748). Brak winy w uchybieniu terminu podlega ocenie z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Z brakiem winy mamy bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu, których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że skarżąca nie dopełniła należytej staranności. Wyjaśnienia skarżącej, że uchybienie terminu do wniesienia skargi zostało spowodowane jej wyjazdem wypoczynkowym i brakiem informacji od członków rodziny zamieszkujących pod adresem podanym dla dokonywania doręczeń nie stanowią uzasadnienia dla uznania braku winy skarżącej w uchybieniu terminu. To w interesie skarżącej było odpowiednie zabezpieczenie swoich interesów np. poprzez ustanowienie pełnomocnika do doręczeń na czas urlopu. Strona nie uczyniła tego, w żaden inny sposób nie zadbała także o ochronę swoich interesów na czas wyjazdu. Natomiast wykonać telefon do Sądu celem pozyskania informacji na jakim etapie jest sprawa i czy podczas jej nieobecności nie zostało do niej skierowane jakieś pismo. Zwłaszcza, że wyjazd poza adres dla doręczeń na ponad 14 dni może spowodować, że awizowaną przesyłkę nie zdąży się odebrać. Dodatkowo powoływanie się na chorobę matki czy wyjazd siostry w sytuacji, gdy skarżąca sama uznała, że adres dla doręczeń w G. pozwoli odbierać przesyłki nie może zostać uwzględnione. Skarżąca podając adres dla doręczeń podjęła ryzyko, że osoby zamieszkujące pod nim w sposób należyty odbiorą przesyłki bądź powiadomią ją o awizowaniu. Niezachowanie tej staranności przez te osoby odnosi skutki wobec skarżącej. Z tych względów, nie można mówić o braku winy w uchybieniu terminu, o jej braku można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z 2 października 2002 r., V SA 793/02, M.Pr. 2002, nr 23, s. 1059). Podobnie wypowiada się H. Knysiak – Molczyk twierdząc, że tak w doktrynie, jak również w orzecznictwie, przyjmuje się, że do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się z reguły: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 333 i cyt. tam orzecznictwo Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego). W przedmiotowej sprawie tego rodzaju okoliczności, których przy dołożeniu należytej staranności w zakresie przestrzegania terminowości czynności procesowych nie można było przezwyciężyć, nie wystąpiły. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie jest dopuszczalne, ponieważ strona nie zadbała w sposób należyty o swój interes podczas czynności procesowej jaką było złożenie skargi w terminie. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.