II SA/Gd 421/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant Sekretarz Sądowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. Sz. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w z dnia 26 marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie uciążliwości nośnika reklamowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego w z dnia 3 lutego 2009 r., nr [...] 2. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w na rzecz skarżącego A. Sz. kwotę 757(siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. A.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 marca 2010r. Zaskarżoną decyzją z dnia 26 marca 2010 r. nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu z dnia 3 lutego 2009r. r. nr [...], orzekającą o braku podstaw do wydania orzeczenia w trybie art. 50 ust.1oraz 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 2004 r. – Prawo budowlane w sprawie oświetlonej reklamy usytuowanej na elewacji budynku przy ul. Ś. w G. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że w dniu 27 września 2006r. "A" Spółka z o. o dokonała zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu tablicy reklamowej naściennej o wymiarach 3,4x2.4m – właściwy organ architektoniczno-budowlany dokonał przyjęcia zgłoszenia, nie wnosząc sprzeciwu. W październiku 2006r. rozpoczęto montaż tablicy reklamowej, a z dniem 13 października 2006r. A. S. zgłosił uciążliwości związane z istnieniem reklamy i domagał się jej likwidacji. W dniu 8 maja 2007r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu poinformował o wszczęciu postępowania w sprawie oświetlonej reklamy usytuowanej na szczytowej elewacji budynku przy ul. Ś. w G. W trakcie wizji lokalnej z dnia 30 września 2008r. ustalono, że jest to typowa reklama podświetlona od wewnątrz za pomocą jarzeniówek. Inwestorem i właścicielem obiektu jest "A" Sp. z o.o. Organ nadzoru dokonał porównania projektu budowlanego dołączonego do zawiadomienia o zamiarze montażu nośnika reklamowego ze stanem faktycznym i ustalił, że roboty budowlane będące przedmiotem skutecznego zgłoszenia – czyli montaż urządzenia, inwestor wykonał zgodnie z załączoną do zgłoszenia dokumentacją. Natomiast kwestie podnoszone przez skarżącego dotyczą samego urządzenia. Z powyższych względów organ I instancji orzekł o braku podstaw do podjęcia rozstrzygnięcia w trybie art. 50 ust. 1 oraz art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podał, że zainstalowana reklama świetlna na ścianie bocznej budynku, przy ul. Ś.w G. usytuowana jest na wysokości I piętra w odległości ok. 2 m od mieszkania skarżącego (okna). Jej oświetlenie jest cyklicznie zmienne, przy czym jest szczególnie uciążliwa po zachodzie słońca. Odnosząc się do sporządzonej w trakcie postępowania opinii nr [...] skarżący podniósł, że nie może ona mieć mocy prawnej, z uwagi na jej niedoskonałość. Nie powinna być brana pod uwagę, gdyż stwierdza ona, że nie ma przepisów regulujących intensywność natężenia światła. Jednocześnie zgodnie z opinią nie stwierdzono nadmiernej uciążliwości istniejącej reklamy, zalecając jednocześnie zmniejszenie ilości świetlówek względnie zastosowanie markiz lub rolet. Skarżący podniósł, że przepisy Prawa budowlanego dotyczące instalowania i użytkowania reklam świetlnych zawierają zapis, że reklama nie może kolidować z interesem osób trzecich. Powyższy wymóg nie został zachowany, a więc, wbrew decyzji organu I instancji, istnieje podstawa do zlikwidowania oświetlenia reklamy. Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie przytoczył treść przepisu art. 50 ust. Prawa budowlanego, który stanowi, że w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1 , lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę lub przepisach. Natomiast zgodnie z art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 właściwy organ w drodze decyzji: 1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania albo 2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. W ocenie organu II instancji żadna z ww. przesłanek nie znajduje w sprawie uzasadnienia. W zaistniałej sytuacji brak jest więc podstaw do zlikwidowania oświetlenia reklamy, jak również jej demontażu czy wykonania jakichkolwiek robót budowlanych. Z tych przyczyn decyzja organu I instancji jest prawnie uzasadniona. Odnosząc się do treści odwołania organ II instancji stwierdził, że na skutek interwencji skarżącego właściciel nośnika reklamowego zmniejszył ilość świetlówek z 36 do 12 sztuk. Z przedłożonej przez inwestora dokumentacji pt. "Opinia techniczna dotycząca uciążliwości tablicy reklamowej "A" dla użytkowników budynków przyległych" dostarczonej do organu I instancji wynika, że tablica reklamowa typu ML, o której mowa w projekcie dołączonym do zgłoszenia, jest typową witryną składającą się również z instalacji elektrycznej. Powołując się na powyższe organ II instancji wskazał, że brak jest podstaw do interwencji w trybie przepisów Prawa budowlanego. Natomiast wszelkie spory strony mogą rozstrzygnąć na drodze cywilnej przed sądem powszechnym. W skardze na powyższą decyzję A. S. zarzucił, że w sprawie sprzeczne są opinie dotyczące zainstalowanej reklamy. Skarżący wskazał, że już w trakcie jej montażu wystąpił o jego wstrzymanie. Organ architektoniczno- budowlany nakazał firmie "A" usunięcie uciążliwości reklamy poprzez demontaż oświetlenia, na tej podstawie, że zgłoszenie nie dotyczyło reklamy podświetlanej, a następnie przekazał sprawę organowi nadzoru. Organ nadzoru z kolei ustalił, że roboty budowlane będące przedmiotem skutecznego zgłoszenia czyli montaż urządzenia inwestor wykonał zgodnie z załączoną dokumentacją. Skarżący podał ponadto, że montaż reklamy nastąpił krótko przed wydaniem decyzji z dnia 21 .09. 2007r. przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o wpisaniu centrum G. do rejestru zabytków. W swojej skardze skarżący ponownie powołał się na uciążliwość reklamy świetlnej (zmiennej) przed oknami jego mieszkania. W piśmie procesowym z dnia 14 czerwca 2010r., będącym uzupełnieniem skargi zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego : a. art. 50 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane - poprzez jego niezastosowanie, bowiem Urząd Miasta G. stwierdził, że zawiadomienie o przyjęciu zgłoszenia z dnia 5.10.2006r. nie dotyczyło montażu podświetlanej tablicy reklamowej, nie wynikało to również z treści zakresu robót opisanych w zgłoszeniu oraz z dokumentacji technicznej załączonej do zgłoszenia; b. § 293 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - bowiem reklama umieszczona na zewnątrz budynku powoduje uciążliwości dla jego użytkowników, a także przekracza dopuszczalne natężenie światła określone w tym przepisie 2. dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, a mianowicie organ II instancji błędnie ustalił, że inwestor wykonał montaż reklamy zgodnie ze zgłoszeniem i załączoną do zgłoszenia dokumentacją; ponadto organ II instancji nie wziął pod uwagę faktu, że budynek ten znajduje się w obszarze wpisanym do rejestru zabytków i reklama ta nie spełnia przepisów dotyczących ochrony zabytków. Powołując się na powyższe skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji organów I i II instancji oraz przyznanie kosztów postępowania, a nadto dopuszczenie dowodu z treści składanych przez skarżącego pism i pozostałych dokumentów załączonych do skargi. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu skarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w art. 1 § 1 ustawy sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w granicach danej sprawy sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja narusza prawo, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Bezspornym w niniejszym stanie faktycznym jest, iż w dniu 27 września 2006r. na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 156 z 2006r., poz. 1118, ze zm.) inwestor "A" Spółka z o.o. zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych polegających na montażu tablicy reklamowej o wymiarach 3,4x 2,4m. Do zgłoszenia inwestor załączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nadto inwestor załączył projekt budowlany adaptacji powtarzalnego projektu do warunków lokalnych małoformatowej tablicy reklamowej naściennej o wymiarach tablicy reklamowej 3,416mx2,442m, z wymiarami zewnętrznymi tablicy z ramami ozdobnymi 3,756mx2,756m zamocowanej do ściany i zaprojektowanej dla II strefy wiatrowej, zlokalizowanej na ścianie południowej w poziomie 2 kondygnacji budynku przy ul. Ś. w G. wraz z wytycznymi budowlanymi dot. wykonania i sposobu zamontowania tablicy oraz projekt budowlany powtarzalny małoformatowej tablicy reklamowej "ML" naściennej. Do dokonanego zgłoszenia organ nie wniósł sprzeciwu. W dniu 13 października 2006r. skarżący zwrócił się do organu architektoniczno- budowlanego o usunięcie reklamy oświetlonej elektrycznie, usytuowanej na wysokości mieszkania skarżącego, zamieszkałego przy ul. Ś. na I piętrze, załączając szkic obrazujący miejsce umieszczenia reklamy oraz miejsce, w którym znajdują się okna mieszkania skarżącego. Organ architektoniczno- budowlany wezwał inwestora do zlikwidowania uciążliwości reklamy, jej demontażu, podnosząc, że zgłoszenie nie dotyczyło montażu tablicy podświetlanej, a następnie postanowieniem z dnia 31 stycznia 2007r. przekazał organowi nadzoru wniosek skarżącego w sprawie uciążliwości spowodowanej oświetleniem reklamy usytuowanej w ścianie szczytowej budynku przy ul. Ś. Po przeprowadzonym postępowaniu organy nadzoru wydały ww. decyzje uznając, że w sprawie brak jest podstaw prawnych do podjęcia rozstrzygnięcia w trybie art. 50 ust. 1 oraz art. 51 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 21994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000, nr 98, poz. 1071 ze zm.) – zw. dalej ustawą. Zgodnie z przepisem art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Zgodnie z przepisem art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy wykonywanie robót, o których mowa m.in. w art. 29 ust. 2 pkt 6 podlega zgłoszeniu właściwemu organowi. W rozpoznawanej sprawie do opisanego wyżej zgłoszenia organ nie wniósł sprzeciwu Brak wniesienia sprzeciwu przez organ od zgłoszenia nie wyklucza możliwości zastosowania trybu przewidzianego w art. 50 i 51 ustawy. Zgodnie z powoływanym przez organy, jak również przez skarżącego, w jego skardze przepisem art. 50 ust. 1 ustawy, w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. lub w art. 49b ust.1, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Zgodnie z art. 51 ust. 1 ustawy przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 właściwy organ w drodze decyzji: 1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo 2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Powyższy tryb postępowania stosuje się również do robót już wykonanych, wówczas nie wydaje się postanowienia o ich wstrzymaniu. Inwestor dokonał montażu tablicy reklamowej, naściennej w oparciu o skuteczne zgłoszenie, albowiem jak to wyżej wskazano, ten rodzaj robót nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Zatem w rozpoznawanej sprawie inwestor nie dopuścił się samowoli budowlanej uzasadniającej zastosowanie trybu postępowania określonego w art. 50 ust. 1 pkt 1 lub w art. 50 ust. 1 pkt 3, przedłożona do akt sprawy opinia wskazuje również, że montaż tablicy został wykonany prawidłowo, co wyklucza zastosowanie przepisu art. 50 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 51 ust. 1 ustawy. Podstawą prowadzenia postępowania przez organ nadzoru może stanowić przepis art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy, jak to zasadnie wskazano w skardze (roboty, których dotyczy zgłoszenie naruszają przepisy). W powyższym zakresie Sąd zważył, że zgodnie z przepisami § 293 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych , jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.) tablice informacyjne, reklamy i podobne urządzenia oraz dekoracje powinny być tak usytuowane, wykonane i zamocowane, aby nie stanowiły zagrożenia bezpieczeństwa dla użytkowników budynku i osób trzecich. Zgodnie natomiast z przepisem § 293 ust. 6 oświetlenie wystaw i reklamy świetlne nie powinny być uciążliwe dla użytkowników budynku oraz powodować olśnienia przechodniów i użytkowników jezdni. Powoływany przez skarżącego przepis § 293 ust. 6 ww. rozporządzenia stanowiący, że urządzenia oświetleniowe, w tym reklamy, umieszczone na zewnątrz budynku lub w jego otoczeniu nie mogą powodować uciążliwości dla jego użytkowników ani też przechodniów i kierowców. Jeżeli światło skierowane jest na elewację budynku zawierającą okna, natężenie oświetlenia na tej elewacji nie może przekraczać 5 luksów w przypadku światła białego i 3 luksów w przypadku światła kolorowego lub światła o zmieniającym się natężeniu, błyskowego, ewentualnie pulsującego – nie miał w rozpatrywanej sprawie zastosowania. Regulacja ta obowiązuje bowiem począwszy 8 lipca 2009r. i zgodnie z treścią § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009r. zmieniającego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2009r., nr 56, poz. 461) przepisów rozporządzenia nie stosuje się, jeżeli przed dniem wejścia w życie rozporządzenia zostało dokonane zgłoszenie budowy lub wykonanie robót budowlanych, w przypadku, gdy nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę. Taka sytuacja zaistniała w rozpatrywanej sprawie, gdyż zgłoszenie robót, nie wymagających uzyskania pozwolenia na budowę, nastąpiło przed dniem 8 lipca 2009r. Odnosząc się do treści przepisu § 293 ust. 1 i 6 ww. rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym w dacie zgłoszenia, Sąd zważył, że organy w sposób prawidłowy dokonały oceny wykonanych robót w zakresie dotyczącym bezpieczeństwa zamontowanej reklamy dla użytkowników budynku i osób trzecich. Z treści opinii, jak i ustaleń organów nadzoru wynika bowiem, że montaż tablicy reklamowej został wykonany zgodnie z załączonym projektem budowlanym dot. adaptacji projektu powtarzalnego właściwy. Jednakże w okolicznościach sprawy nie sposób odeprzeć zarzutu, że z jednej strony zgłoszenie nie obejmowało wykonania tablicy reklamowej oświetlonej oraz z drugiej strony, że taka tablica świetlna, o zmieniających się obrazach (czterokrotnie) z uwagi na jej usytuowanie w stosunku do lokalu skarżącego może naruszać przepis § 293 ust. 6 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r., a mianowicie być uciążliwa dla użytkownika budynku, w tym przypadku skarżącego. Okoliczności powyższe nie zostały w toku postępowania administracyjnego dostatecznie wyjaśnione. Sąd zważył, że powoływany przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy zwalnia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę tablice reklamowe i urządzenia reklamowe. Sąd nie podzielił stanowiska organów, że wystarczającym jest ustalenie, że roboty budowlane będące przedmiotem zgłoszenia, czyli montaż urządzenia zostały wykonane prawidłowo, zgodnie z dokumentacją. Przedmiotem zgłoszenia była bowiem określona w zgłoszeniu tablica reklamowa o podanych wymiarach, wymagająca prawidłowego montażu. Organ winien był ustalić czy zamontowanie tablicy reklamowej świetlnej, czterokrotnie zmiennej było zgodne ze zgłoszeniem i czy takie urządzenie reklamowe nie jest uciążliwe w rozumieniu przepisu § 293 ust. 6 rozporządzenia. W ocenie Sądu zgłoszenie z dnia 7 września 2006r. nie dotyczyło montażu tablicy reklamowej świetlnej. Jak to zasadnie podniesiono w skardze zamiar montażu takiej reklamy nie wynikał z treści zakresu robót opisanych w zgłoszeniu oraz dokumentacji technicznej dołączonej do zgłoszenia. Zatem stwierdzić należy, że prace wykonane w wyniku zgłoszenia zostały wykonane z istotnym odstępstwem od zgłoszenia, biorąc pod uwagę całokształt zaistniałych w sprawie okoliczności a więc zamontowanie, wbrew zgłoszeniu, nie tylko reklamy świetlnej lecz dodatkowo o zmieniającym się oświetleniu, na ścianie stykającej się krawędzią ze ścianą, w której znajduje się lokal skarżącego. W następstwie powyższego skoro odstępstwo ma charakter istotny i może naruszać cyt. wyżej przepis rozporządzenia to organ był obowiązany do prowadzenia postępowania w trybie przepisu art. 50 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 51 ust. 1 lub ust. 2 ustawy w związku z treścią § 293 ust. 6 rozporządzenia. W takiej sytuacji uzupełnienia wymaga ocena uciążliwości tak zrealizowanych robót, ze szczególnym uwzględnieniem podnoszonej przez skarżącego okoliczności, iż ocena tak nie jest w istocie możliwa w porze dziennej, a z akt spawy nie wynika, aby uciążliwość ta została zbadana poza porą dzienną. Treść opinii technicznej dotycząca uciążliwości podświetlanej reklamy dla użytkowników przyległych budynków nie zawiera ustaleń umożliwiających odparcie zarzutów skarżącego o braku sprawdzenia powoływanej uciążliwości związanej z montażem reklamy poza porą dzienną (po zmniejszeniu ilości świetlówek). Rozpoznając sprawę ponownie organy administracji winny zatem zastosować procedurę unormowaną przepisami art. 50 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 51 ust. 1-2 ustawy i ustalić czy zamontowanie wyżej opisanej tablicy narusza przepis § 293 ust. 6 i w zależności od dokonanych ustaleń ustalić, ustalić brak podstaw do wydania rozstrzygnięcia lub ustalić zakres czynności zmierzających do doprowadzenia tablicy do stanu zgodnego z prawem albo orzec o rozbiórce w przypadku niewykonywania obowiązków. Nadto nie została w sprawie dostatecznie wyjaśniona kwestia, czy i kiedy obiekt, na którym zainstalowana została tablica reklamowa został faktycznie wpisany do rejestru zabytków, czy w sprawie tej została wydana stosowna decyzja. Organ winien ustalić powyższą okoliczność, albowiem może ona wykluczyć możliwość usytuowania reklamy w dotychczasowym miejscu (na ścianie szczytowej budynku przy ul. Ś.). Mając powyższe na uwadze i wskazane wyżej uchybienia organu w kwestii oceny stanu faktycznego z punktu widzenia mających zastosowanie w sprawie przepisów, działając na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o treść przepisu art. 200 i art. 205 § 2 cytowanej wyżej ustawy oraz na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 zez m.).