II SA/Gd 422/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska(spr.) Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy Referent Izabela Adamowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2009 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 kwietnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. Decyzją z dnia 20 marca 2009r. Wójt Gminy na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. – o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227) oraz art. 105 Kpa umorzył postępowanie z wniosku I. J. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku socjalno- handlowego (na parterze sklep ze sprzedażą olei silnikowych i hydraulicznych w gotowych opakowaniach z częścią socjalną, na poddaszu pomieszczenia biurowe) w K., gm. C., dz. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że w dniu 5 marca 2009r. I. J. złożyła wniosek o wydanie decyzji środowiskowych uwarunkowaniach, do którego dołączyła kartę informacyjną przedsięwzięcia oraz wyrys z mapy sytuacyjno-wysokościowej. Wniosek ten został wpisany do publicznie dostępnego wykazu danych. Organ zwrócił się do Starosty oraz Państwowego Inspektora Sanitarnego z prośbą o przedstawienie opinii w przedmiocie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Organy ten nadesłały pisma stwierdzające brak podstaw do wydania opinii w związku z tym, że przedsięwzięcie nie jest ujęte w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Organ analizując lokalizację, zakres oraz parametry techniczne oraz sposób realizacji inwestycji stwierdził, że w sprawie nie zachodzą warunki określone w art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Planowana inwestycja polega na budowie budynku dwukondygnacyjnego z pomieszczeniami: na parterze sklep z pomieszczeniem socjalnym, na poddaszu pomieszczenia biurowe. Budynek będzie wykonany metodą tradycyjną. Powierzchnia zabudowy wynosi 181,23 m2. Nie występują żadne powiązania z innymi przedsięwzięciami, zatem nie wystąpi kumulacja oddziaływania przedsięwzięć znajdujących się na terenie nieruchomości sąsiednich, a uciążliwości występować będą jedynie w trakcie budowy i związane będą z pracą maszyn i urządzeń. Po przeprowadzeniu analizy uwarunkowań zawartych w art. 63 ust. 1 ustawy organ wydał postanowienie o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji, które zostało wpisane do publicznie dostępnego wykazu. Organ wskazał nadto, że zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Katalog takich przedsięwzięć szczegółowo określa rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Realizowane przedsięwzięcie nie jest określone w tym rozporządzeniu. Nie znajduje się również na obszarach podlegających ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody. W konsekwencji organ stwierdził, że planowana inwestycja nie wymaga przeprowadzenia procedury oceny oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W odwołaniu J. M. wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, podnosząc, że nie zgadza się na zabudowę przedmiotowej nieruchomości, jako że ubiega się o jej zwrot. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 30 kwietnia 2009r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji podzielając prawidłowość dokonanych przez organ I instancji ustaleń i rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że podniesione w odwołaniu zarzuty nie dotyczą niniejszej sprawy. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia inwestycyjnego ograniczona jest do wskazania warunków, które ze względu na ochronę środowiska muszą być spełnione przez inwestora w trakcie realizacji i eksploatacji inwestycji. Decyzja środowiskowa nie rozstrzyga o prawie własności terenu, na którym inwestycja ma być wykonana. Wniosek o wydanie takiej decyzji może złożyć każdy, a nie tylko właściciel terenu. Prawem do dysponowania terenem podlegającym zabudowie inwestor musi się wykazać dopiero na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę bądź zgłoszeniu zamiaru budowy. Kolegium po przeanalizowaniu akt administracyjnych oraz przebiegu postępowania w sprawie nie dopatrzyło się niezgodności decyzji z prawem. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. M. twierdząc, że jest ona krzywdząca. Skarżący wskazał, że stara się o zwrot nieruchomości, na której ma być zrealizowana inwestycja. Nadto podniósł, że Wójt Gminy wydał decyzję zezwalającą na budowę kontenerowej stacji paliw na przedmiotowej nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W ocenie Sądu organy administracji obu instancji rozstrzygając sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, procedowały w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo powołały i zastosowały przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodnie z treścią z art. 105 § 1 Kpa organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, wobec którego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania, którym jest konkretna sprawa, a w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. – o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227) stanowi, że przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Z kolei rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) określa rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. W ocenie Sądu umorzenie postępowania w niniejsze sprawie było zasadne, gdyż organy bezspornie wykazały, że planowana przez inwestora na działce nr [...] w K., gm. C., budowa budynku socjalno- handlowego, w którym na parterze znajdować się ma sklep ze sprzedażą olei silnikowych i hydraulicznych w gotowych opakowaniach oraz część socjalna, a na poddaszu pomieszczenia biurowe nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w cytowanym wyżej rozporządzeniu. Nadto organ I instancji po przeprowadzeniu analizy uwarunkowań zawartych w art. 63 ust. 1 ustawy wydał postanowienie o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji. Zdaniem Sądu organy orzekające w sprawie nie naruszyły art. 77 § 1 i art. 80 Kpa, gdyż zaskarżone rozstrzygnięcia opierają się na prawidłowo ustalonym całokształcie sprawy w toku rzetelnie prowadzonego postępowania oraz prawidłowo zastosowanych przepisach prawa. Nie uchybiły także postanowieniom art. 107 § 3 Kpa, gdyż rozstrzygnięcia zawierają prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne, w decyzji odwoławczej organ odniósł się także do wszystkich zarzutów postawionych we wniesionym odwołaniu. Organ w uzasadnieniu logicznie wywiódł argumenty, które w jego ocenie świadczą o słuszności podjętego rozstrzygnięcia. Prawidłowo przy tym organ odwoławczy stwierdził, że kwestie związane z prawem własności nie mają znaczenia przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy. Skutkiem tego sprzeciw skarżącego odnośnie budowy oraz zarzuty związane z ubieganiem się o zwrot nieruchomości, na której ma być zrealizowana inwestycja skarżącego pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Wskazać nadto należy, że skarżący we wniesionym odwołaniu domagał się umorzenia postępowania w sprawie, a więc wydania właśnie takiego rozstrzygnięcia jakie zostało przez organ podjęte. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Z powyższych względów Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę jako bezzasadną.