II SA/Gd 4220/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Asesor WSA Krzysztof Retyk (spr.) Protokolant Barbara Kroczak po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 października 2001 r. [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę. Decyzją z dnia 29 sierpnia 2001 r. Prezydent Miasta, powołując się na przepisy art. 104 k.p.a. oraz art. 2 i 16 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415, z późno zm.), odmówił Z. G. wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na budowę zespołu garaży blaszanych w B. przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgodnie z zapisem miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B., zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej z dnia 25 maja 1994 r. i opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Województwa Nr[...] poz. [...] z 15 grudnia 1994 r. - wnioskowana lokalizacja znajduje się na terenie opisanym symbolem E.O 1.03 .EP jako strefa ekologiczna. W obrębie tej strefy plan określił te tereny jako park i zieleń miejska przy czym istniejący ogród działkowy docelowo miał być przekształcony w park ogólnodostępny. Organ wskazał, iż zgodnie z ustaleniami ogólnymi miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego tereny oznaczone w planie symbolem EP określane są jako współtworzące miejski system ekologiczny i na obszarach tych obowiązuje zakaz lokalizacji obiektów i urządzeń nie związanych z funkcjami obszaru, zakaz lokalizacji obiektów i urządzeń mogących wywołać uciążliwe i szkodliwe oddziaływanie na środowisko oraz nakaz kształtowania obszarów Miejskiego Systemu Ekologicznego tak, aby działalność ta prowadziła do wzbogacenia ich walorów przyrodniczych i krajobrazowych. Zatem, zdaniem organu, proponowana inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami planu. Odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł Z. G., podnosząc, że podczas planowania zabudowy osiedla B. nie została uwzględniona lokalizacja miejsc przeznaczonych pod budowę garaży. W wyniku tego mieszkańcy musza parkować samochody na miejscach, które nie gwarantują bezpieczeństwa ich pojazdom. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 26 października 2001 r., powołując się na przepisy art. 138 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 i 42 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r o zagospodarowaniu przestrzennym, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego wskazano, że teren planowanej inwestycji leży w strefie ekologicznej. W obrębie, której znajduje się park i zieleń miejska przy czym istniejący ogród działkowy docelowo miał być przekształcony w park ogólnodostępny. Organ wskazał, iż zgodnie z ustaleniami ogólnymi miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego tereny oznaczone w planie symbolem EP określane są jako współtworzące miejski system ekologiczny i na obszarach tych obowiązuje zakaz lokalizacji obiektów i urządzeń nie związanych z funkcjami obszaru, zakaz lokalizacji obiektów i urządzeń mogących wywołać uciążliwe i szkodliwe oddziaływanie na środowisko oraz nakaz kształtowania obszarów Miejskiego Systemu Ekologicznego tak, aby działalność ta prowadziła do wzbogacenia ich walorów przyrodniczych i krajobrazowych. A zatem, zdaniem organu, lokalizacja garaży blaszanych na tym terenie jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto organ odwoławczy wskazał, iż ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego są przepisami gminnymi, a tym samym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami planu. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Z. G., domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji. Nie kwestionując tego, że teren planowanej inwestycji mieści się w strefie ekologicznej podniósł, że zaplanowane garaże mają być zlokalizowany podobnie jak już istniejące oraz powtórzył argumentację dotycząca bezpieczeństwa stawianych na chodniku samochodów. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna albowiem, w ocenie Sądu, nie zawiera zarzutów, które by w świetle obowiązujących przepisów i zgromadzonego materiału dowodowego zasługiwały na uwzględnienie. Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, ze.zm. ) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze.zm.) Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Zgodnie z art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami planu. Jest to zgodne z innymi przepisami ustawy przewidującymi, że ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach (art. 2 ust. 1 ustawy). Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu byłaby nieważna, gdyby pozostawała w sprzeczności z ustaleniami planu, obowiązującego na danym terenie (art. 40 ust. 1 ustawy). Powyższe przepisy ustawy wskazują, że decydujące znaczenie dla oceny dopuszczalności określonego zamierzenia inwestycyjnego na konkretnym terenie maj ą ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego, który posiada rangę przepisu prawa gminnego. W przedmiotowej sprawie niespornym jest, że zamierzona przez skarżącego inwestycja budowy zespołu garażu miała być zlokalizowana na obszarze strefy ekologicznej. Na obszarze tym obowiązuje zakaz lokalizacji obiektów i urządzeń nie związanych z funkcjami obszaru, zakaz lokalizacji obiektów i urządzeń mogących wywołać uciążliwe i szkodliwe oddziaływanie na środowisko oraz nakaz kształtowania obszarów Miejskiego Systemu Ekologicznego tak, aby działalność ta prowadziła do wzbogacenia ich walorów przyrodniczych i krajobrazowych. Tym samym, zdaniem Sądu, organy obu instancji prawidłowo zinterpretowały treść ogólnego planu, ustalając iż sporny teren jest przeznaczony tylko i wyłącznie do pełnienia funkcji rekreacyjnej dla mieszkańców okolicznych osiedli. Organy prawidłowo przyjęły, iż w strefie ekologicznej, nie można lokalizować przedmiotowych garaży albowiem nie są one związane z funkcją obszaru a korzystanie z nich spowoduje szkodliwe oddziaływanie na środowisko np. poprzez spaliny, wycieki materiałów użytkowych z silnika czy też środków chemicznych związanych z myciem samochodów. Mając powyższe na względzie Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z póź.zm.).