II SA/Gd 426/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Dobroń po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. S., na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w z dnia 28 kwietnia 2006 r., nr [...] w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu 1/ uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie o Inspektora Nadzoru Budowlanego w z dnia 30 listopada 2005 r. nr [...] 2/ określa, że postanowienia wymienione w punkcie pierwszym nie mogą być wykonane 3/ zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w na rzecz skarżącej K. S. kwotę 5015zł / pięć tysięcy piętnaście zł/ tytułem kosztów postępowania Postanowieniem z dnia 30 listopada 2005r. nr [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego w działając na podstawie art. 57 ust. 7oraz art.83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane / tekst jednolity Dz. U. nr 207 z 2003r., poz. 2016 ze zm./ oraz na podstawie art. 123 kodeksu postępowania administracyjnego wymierzył K. S. karę w wysokości 75.000zł z tytułu nielegalnego użytkowania części usługowej budynku mieszkalnego oraz hurtowni gospodarstwa domowego z pokojami gościnnymi / według zatwierdzonego projektu budowlanego/ usytuowanego na terenie działki nr [...] położonej w gmina, a faktycznie użytkowanej jako warsztat samochodowy. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że na podstawie materiałów dowodowych zebranych w toku prowadzonego postępowania oraz dokonanych oględzin nieruchomości w dniu 16 września 2004r. w sprawie budowy budynku mieszkalnego oraz hurtowni gospodarstwa domowego z pokojami gościnnymi stwierdzono, że K. S. użytkuje część usługową w/wym. budynku bez wymaganego pozwolenia na użytkowanie potwierdzając tym samym zarzuty Wójta Gminy o użytkowaniu obiektu bez stosownego pozwolenia , opisane w piśmie z dnia 24 sierpnia 2004r. Wskazano, że użytkowana jest część obiektu będącego w budowie, który jest przedmiotem prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie budowy prowadzonej w odstępstwie od zatwierdzonego projektu budowlanego. W trakcie tego postępowania postanowieniem z dnia 24 marca 2004r. organ wstrzymał roboty budowlane, a następnie decyzją z dnia 2 kwietnia 2004r. nakazał przedłożenie projektu zamiennego. Podczas oględzin stwierdzono, że na parterze części usługowej- w hali znajduje się warsztat samochodowy , według oświadczenia K. S. służący do naprawy własnych samochodów przy pomocy narzędzi i urządzeń opisanych w protokole z oględzin nieruchomości z 16 września 2004r. Ponadto w dniu oględzin stwierdzono, że na terenie działki nr [...] w znajdowały się samochody ciężarowe i inne, w warsztacie był zaparkowany samochód ciężarowy oraz znajdowało się kilka osób, które dokonywały czynności naprawczych przy samochodach. Nie stwierdzono zaś użytkowania pozostałych części budynku. Z powołanego pisma Wójta Gminy z dnia 24 sierpnia 2004r. wynika, że część budynku użytkowana jest całodobowo i służy "za zajezdnię, stację paliw oraz warsztat naprawczy ciągników siodłowych". Nadto podczas oględzin w dniu 16 września 2004r. wykonano zdjęcia uwidaczniając w/wym. użytkowanie tej części budynku Powołując się na powyższe ustalenia organ I instancji wskazał, że K. S. bezprawnie przystąpiła do użytkowania opisanej części obiektu, gdyż niezależnie od jej oświadczenia złożonego do protokołu, iż sposób użytkowania tej części obiektu nie stanowi działalności gospodarczej opisanej w piśmie Wójta Gminy, przed przystąpieniem do użytkowania należało uzyskać pozwolenie na użytkowanie obiektu lub jego części. Organ I instancji powołał się na art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego , który stanowi, że w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55 , właściwy organ wymiera karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust.1, z tym, że stawka podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. Zgodnie natomiast z art. 59f ust. 1 wymierzona kara stanowi iloczyn stawki opłaty /s/, współczynnika kategorii obiektu budowlanego / k/ i współczynnika obiektu budowlanego /w/, w ust. 2 określono stawkę opłaty / s/ w wysokości 500zł, zaś ust. 3 kieruje do załącznika do ustawy Prawo budowlane przy określaniu kategorii obiektów, współczynnika kategorii obiektu oraz współczynnika wielkości obiektu. Organ wyjaśnił, że kategorię obiektu przyjęto według załącznika do ustawy z 7.07. 1994r. Prawo budowlane oraz zasad klasyfikowania obiektów budowlanych ujętych w rozporządzeniu Rady Ministrów z 30.12. 1999r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych dział I ust. 5. W oparciu o powyższe podstawy określono, że użytkowana jest część budynku jako warsztat samochodowy, czyli k= 15-kategoria XVII / budynki handlu, gastronomii i usług: sklepy, centra handlowe, hale targowe, restauracje, bary, kasyna, dyskoteki, warsztaty rzemieślnicze, stacje obsługi pojazdów, myjnie samochodowe, garaże powyżej dwóch stanowisk, budynki dworcowe/ dla w= 1 / kubatura poniżej 2500m³/ i tym samym wymierzona kara wynosi 500złx 15 x10= 75.000zł. K. S. złożyła zażalenie od powyższego postanowienia wnosząc o jego uchylenie i zarzucając mu naruszenie prawa oraz rażącą sprzeczność z zasadami współżycia społecznego. W uzasadnieniu zażalenia podała, że postanowienie zostało wydane w oparciu o protokół z oględzin nieruchomości z dnia 16 września 2004r. sporządzony ponad rok przed wydaniem postanowienia. Jest to, jak podniosła odwołująca, sprzeczne z zasadą postępowania administracyjnego, która nakazuje wydanie decyzji lub postanowienia według stanu istniejącego w chwili dokonania rozstrzygnięcia, a organ nadzoru budowlanego nie dokonał koniecznego ustalenia stanu faktycznego istniejącego w czasie aktualnym dla wydania postanowienia. W konsekwencji odwołująca podniosła postanowienie nie posiada podstawy faktycznej. Niezależnie od powyższego podniesiono, że protokół z 16 września 2004r. zawiera błędne konkluzje, gdyż nie jest prawdą aby strona użytkowała część usługową budynku mieszkalnego oraz hurtownię gospodarstwa domowego z pokojami gościnnymi na działce nr [...] położonej w. Nie jest też prawdą, że prowadzi działalność gospodarczą na terenie wymienionej posesji, a wnioski organu są błędne. W dalszej części zażalenia odwołująca przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania w zakresie prowadzenia inwestycji budowlanej na w/wym. działce. Strona podała, że organ nadzoru budowlanego wszczął postępowanie w sprawie budowy niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym budynków, konsekwencją powyższego było wstrzymanie robót budowlanych postanowieniem z dnia 24 lutego 2004r., a następnie wydanie decyzji z dnia 2 kwietnia 2004r.i nałożenie na stronę obowiązku dostarczenia projektu budowlanego zamiennego na uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. Strona podała, że obowiązek ten wykonała w dniu 4 maja 2004r. i wobec braku reakcji ze strony organu przez cztery miesiące wystąpiła pismem z dnia 24 sierpnia 2004r. ponaglającym o wydanie decyzji zezwalającej na użytkowanie obiektu. W reakcji na powyższe organ nadzoru budowlanego zawiadomił o przeprowadzeniu dowodu z oględzin w dniu 16 września 2004r. Efektem przeprowadzonych oględzin była decyzja z dnia 17 września 2004r. nakazująca rozbiórkę budynków, która to decyzja została następnie uchylona przez organ II instancji oraz postanowienie z dnia 24 września 2004r. wymierzające karę z tytułu nielegalnego użytkowania części usługowej budynku mieszkalnego i hurtowni w kwocie 10.000zł. Postanowienie to zostało uchylone przez organ II instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ nadzoru wydał zaskarżone postanowienie. Wymierzona kara, jak podniosła odwołująca, jest całkowicie bezpodstawna i ekstremalnie drastyczna, a nadto kumulacja działań krańcowo dolegliwych dla inwestora nie znajduje usprawiedliwienia w stanie faktycznym sprawy. Strona podniosła, że organ I instancji powinien przede wszystkim rzetelnie ocenić stan faktyczny sprawy, a w sytuacji stwierdzenia postępowania niezgodnego z prawem powinien nakazać zaprzestania takiego działania. Wymierzenie kary pieniężnej lub grzywny jako pierwsza reakcja organu na stwierdzenie stanu niezgodnego z prawem, według, strony, jest czynnością co najmniej przedwczesną. Wskazano, że funkcją kary w postępowaniu administracyjnym jest przymuszenie strony do działania zgodnego z prawem, co oznacza , iż prawo administracyjne pozwala na zastosowanie kary pieniężnej dopiero wtedy, gdy strona nie zastosuje się do wezwania do zachowania zgodnego z prawem. Wskazano, że suma działań organu administracji I instancji w niniejszej sprawie wskazuje na możliwość wykorzystania kompetencji organu dla celów innych niż dobro publiczne lub interes społeczny, w szczególności z uwagi na wysokość kary oraz szybkość wydawanych decyzji. Niezależnie od powyższego odwołująca zakwestionowała sposób naliczania kary i jej wysokość, gdyż organ administracji I instancji popełnił błąd w obliczeniu kary stosując według odwołującej, zbyt wysoki współczynnik kubaturowy budynku, również błędnie określona została kategoria budynku, tak aby spowodować jak najwyższą karę. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w po rozpoznaniu zażalenia postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2006r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ II instancji powołał się w pierwszej kolejności na przepis art. 57 ust. 7 prawa budowlanego , który stanowi że w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar , o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym , że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy organ II instancji wskazał, że organ I instancji prawidłowo podjął postępowanie w oparciu o przytoczony wyżej przepis, z uwagi na stwierdzenie użytkowania części usługowej obiektu/ część ta według projektu jest hurtownią artykułów gospodarstwa domowego, natomiast w rzeczywistości jest warsztatem samochodowym/ przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Zgodnie z art. 59f ust.1, który ma zastosowanie w sprawie, kara stanowi iloczyn stawki opłaty /s/-500zł, /w/- 1 dla kubatury do 2500m³, czyli kara wynosi 500x1x15x10= 75.000zł. Nadto organ II instancji ustalił, że organ I instancji stwierdził użytkowanie części wschodniej budynku, gdzie znajduje się hala z dwoma bramami służąca jako warsztat samochodowy/ protokół z dnia 16 września 2004r/, dlatego słusznie do naliczenia kary zastosował współczynnik kategorii obiektu / k/ jak dla warsztatu czyli 15- kategoria XVII. Ponadto organ II instancji wskazał, że zarówno warsztat samochodowy, jak i hurtownia artykułów gospodarstwa domowego stanowią tę samą kategorię obiektu- XVII. K. S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na wyżej wymienione postanowienie. Skarżąca zarzuciła postanowieniu naruszenie prawa oraz rażącą sprzeczność z zasadami współżycia społeczne i wniosła o jego uchylenie. W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła, że zaskarżone postanowienie, podobnie jak postanowienie organu I instancji nie posiada podstawy faktycznej, narusza prawo oraz jest rażąco sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Wskazano, że z uwagi na fakt, iż zaskarżone postanowienie organu II instancji powiela twierdzenia użyte przez organ I instancji w wydanej przez niego decyzji, a jednocześnie nie ustosunkowuje się do twierdzeń strony i jej argumentów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, koniecznym jest, aby skarga odniosła się również do treści postanowienia organu I instancji. Wskazano, że postanowienie to zostało wydane w oparciu o protokół z oględzin nieruchomości w dniu 16 września 2004r., a więc protokół został sporządzony ponad półtora roku przed wydaniem zaskarżonego postanowienia. Takie działanie jak podniesiono jest sprzeczne z podstawową zasadą postępowania administracyjnego , która nakazuje wydanie decyzji lub postanowienia według stanu istniejącego w chwili dokonania rozstrzygnięcia. Organ I instancji nie dokonał ustalenia stanu faktycznego istniejącego w czasie aktualnym dla wydania postanowienia. Dlatego też, jak podniesiono, postanowienie organu I instancji nie posiada podstawy faktycznej. Skarżąca ponownie podniosła, że niezależnie od powyższego protokół z 16 września 2004r. zawiera błędne konkluzje, gdyż nie jest prawdą, aby inwestor użytkował część usługową budynku mieszkalnego oraz hurtownię. Podobnie nie jest prawdą, że strona prowadzi działalność gospodarczą na terenie posesji, wnioski wyciągnięte przez organ I instancji są błędne i nieuzasadnione. W dalszej części skargi skarżąca przytoczyła w całości swoje twierdzenia i zarzuty zawarte w zażaleniu od postanowienia organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu postanowienia. Dodatkowo organ II instancji wskazał, odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego naliczenia wysokości kary, że współczynnik dla kubatury budynku do 2500m³ wynosi 1 i jest to najmniejsza wartość tego współczynnika, dlatego przyjęcie mniejszej kubatury nie miałoby wpływu na wysokość naliczonej kary. Nadto organ wskazał, ż przepis art. 57 ust. 7 prawa budowlanego nie daje możliwości pouczania inwestora o działaniu niezgodnym z prawem , przed wymierzeniem kary za przystąpienie do użytkowania obiektu bez zgody na jego użytkowanie. Podano, że w rozpatrywanej sprawie nie mają zastosowania procedury określone w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym, które przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego mającego na celu wyegzekwowanie nałożonego obowiązku, dają możliwość przesłania stronie upomnienia do wykonania nałożonego obowiązku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola , o której mowa w §1 , sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej / § 2/. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego , które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania , jeśli mogło mieć wpływ na wynik sprawy / art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Dz. U. Nr 153, poz. 1270/. Z zasady, że sąd administracyjny ocenia , czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem , wynika konsekwencja co do tego, iż sąd ten rozważa prawo obowiązujące w dniu wydania decyzji, jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania rozstrzygnięcia. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę uznać należy za uzasadnioną, choć nie wszystkie jej zarzuty zasługują na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że celem postępowania administracyjnego jest wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia merytorycznego. Rozstrzygnięcie takie możliwe jest tylko wtedy, gdy organ administracji zgodnie z zasadą dochodzenia prawdy obiektywnej / art.7 kpa/, podejmie wszelkie czynności zmierzające do wszechstronnego zbadania sprawy, tak pod względem faktycznym, jak i prawnym, w celu ustalenia rzeczywistego stanu sprawy. Wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy dokonuje się w postępowaniu wyjaśniającym, które obejmuje całokształt czynności podejmowanych w postępowaniu administracyjnym dla wyjaśnienia sprawy. Jedną z tych form jest postępowanie dowodowe. Dowód jest środkiem dowodowym, który umożliwia dowodzenie, a więc pozwala na przekonanie się o istnieniu lub nieistnieniu oznaczonych faktów lub okoliczności, a tym samym o prawdziwości względnie nieprawdziwości twierdzeń o faktach i okolicznościach. Prawidłowo organy administracji przytoczyły treść przepisów prawa budowlanego, które ustalają sankcje w związku z przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55. Stosownie bowiem do przepisu art. 57 ust. 7 prawa budowlanego w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55 właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1 , z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. Zgodnie z przepisem art. 59f wymierza się karę stanowiącą iloczyn stawki opłaty /s/ to jest 500złx współczynnik kategorii obiektu budowlanego /k/ x współczynnik wielkość obiektu budowlanego /w/ - przy czym kategorie obiektu oraz współczynnik kategorii obiektu oraz współczynnik wielkości obiektu budowlanego / minimalny współczynnik wielkości wynosi 2500m³ /określa załącznik do ustawy. Również w zakresie podstaw do ustalenia wysokości kary organy prawidłowo zakwalifikowały obiekt i przyjęły prawidłowe współczynniki kategorii obiektu i jego wielkości ustalone w oparciu o przepisy art. 59f ust. 1,2 i 3 w związku z postanowieniami załącznika do ustawy prawo budowlane. Zarzuty skarżącej kwestionujące wysokość kary i sposób jej ustalenia są więc niezasadne. W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy nie sposób jednakże odeprzeć zarzutów skarżącej, która podnosiła, postanowienia o nałożeniu kary / 30 listopad 2004r., że protokół z dnia 16 września 2004r. zawiera błędne konkluzje, gdyż nie jest prawdą, jakoby inwestor użytkował część budynku mieszkalnego oraz hurtownię gospodarstwa domowego z pokojami gościnnymi . W protokole tym stwierdzono, że w dniu oględzin na terenie działki nr 412/ 1 zaparkowano dwa samochody ciężarowe i kilka samochodów osobowych i vanów. W części wschodniej budynku znajduje się hala z dwoma bramami, w której umieszczono narzędzia i urządzenia służące naprawie samochodów, która to hala służy prawdopodobnie jako warsztat samochodowy. Według skarżącej w hali umieszczono narzędzia /wypożyczone/ na tymczasowy użytek służące naprawie własnych samochodów. Ponadto skarżąca oświadczyła, że pozostała część działki nie jest użytkowana tylko strużowana. W uwagach do protokołu skarżąca oświadczyła, że nie ma "tu żadnego warsztatu ani żadnej działalności , przyjeżdżają czasem samochody osobowe i ciężarowe ,stają na placu, czasem śpią jeżeli nikogo nie ma, przykręcą linkę, śrubę, nabiją powietrze, ponieważ samochodów jest kilka ciągle ktoś jest". W okolicznościach sprawy organ winien więc w sposób nie budzący wątpliwości ustalić ,czy i jaka część obiektu jest użytkowana, a mianowicie czy została spełniona przesłanka z art. 57 ust. 7 prawa budowlanego, według której podstawą do naliczania kary jest przystąpienie do użytkowania. Wobec zaprzeczenia ze strony skarżącej i przedstawienia odmiennego stanu faktycznego, organ winien przeprowadzić stosowne dowody, mając na uwadze, że przepis art. 75 § 1 kpa, który nakazuje jako dowód dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, w tym np. zeznania świadków. W okolicznościach sprawy organy w szczególności nie ustaliły w sposób nie budzący wątpliwości, czy i jaki sposób obiekt jest użytkowany, na czym polega użytkowanie obiektu, czy jest to faktycznie warsztat samochodowy, na co wskazuje zabezpieczona dokumentacja. Kara została naliczona z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego. Zatem nielegalne przystąpienie do użytkowania obiektu było istotnym elementem w procesie wymierzania kary i dlatego wymagało przeprowadzenia prawidłowego postępowania dowodowego / art. 7, 77,80 kpa/. Jeżeli powyższy element był kwestionowany przez skarżącą w protokole z oględzin i w odwołaniu , to rzeczą organów administracji było , jak to wyżej wskazano dopuszczenie dowodów, które umożliwiłyby ustalenie prawdziwości bądź nieprawdziwości twierdzeń skarżącej. Skoro tego nie uczyniono, to jest to równoznaczne z uchybieniem powołanych przepisów postępowania , co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Niezasadne są natomiast zarzuty skarżącej , w których skarżąca zarzucała organom naruszenie zasad współżycia społecznego oraz zarzucała, że kara jest przedwczesna, gdyż przed jej wymierzeniem organy winny wezwać ją do zachowania zgodnego z prawem. Jak to już wyżej wskazano, sąd administracyjny bada legalność działania organów administracji państwowej, a więc bada czy nie doszło do naruszeń prawa materialnego i zasad postępowania, kontrola sądu nie obejmuje badania działania organów administracji z zasadami współżycia społecznego. Brak jest też podstaw prawnych do ustalenia, że wymierzenie kary , winno być poprzedzone jakimkolwiek wezwaniem. Mając powyższe na uwadze i działając na podstawie art. 145§ 1 ust. 1 pkt.1 lit. c/ 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. _ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. Jednocześnie , na mocy art. 152 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , Sąd określił w wyroku, iż zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie mogą być wykonane, albowiem decyzja o wymierzeniu kary podlega wykonaniu, zatem istnieją podstawy, aby odnosić się do kwestii jej wykonalności do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o treść przepisu art. 200 i art. 205§ 2 powoływanej ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w związku z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu / Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm./.