II SA/Gd 4266/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik (spr.) Sędzia NSA Jan Jędrkowiak Protokolant Małgorzata Kuba po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. L. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 października 2001 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Decyzją z dnia 31 X 2001 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania E. L., orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 VII 2001 r. nr [...] nakazującej mu rozbiórkę pełniącego funkcję letniskową obiektu budowlanego wzniesionego na działce nr [...] w miejscowości K., gmina K. Decyzja organu I instancji wydana została na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 VII 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.), bowiem wymieniony obiekt o wymiarach 6,10 m na 5,60 m z zadaszonym tarasem o wymiarach 2,30 m na 2,60 m wybudowany został bez wymaganego pozwolenia na budowę, jak oświadczył zainteresowany w 1996 r., przy czym działka nr [...], na której jest posadowiony znajduje się na terenie przeznaczonym w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy K., zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Narodowej Miasta i Gminy z dnia 27 IV 1990 r. zmienionym uchwałą z 18 XII 1992 r. nr [...] (opubl. Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...] z 19 III 1993 r.), pod pastwiska. W odwołaniu od decyzji Inspektora Nadzoru Budowlanego E. L. podniósł, iż czyni starania o dokonanie zmian w planie zagospodarowania przestrzennego i przekwalifikowanie działki nr [...] na działkę rekreacyjną, a po zmianie planu będzie ubiegał się o zalegalizowanie budowy. Podkreślił także, iż obiekt nie jest uciążliwy dla środowiska i społeczności lokalnej. W uzasadnieniu podjętej w dniu 31 X 2001 r. decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że zaistniały określone w art. 48 ustawy z dnia 7 VII 1994 r. przesłanki do nakazania rozbiórki obiektu letniskowego i wobec braku zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego, w świetle art. 49 wymienionej ustawy, nie istnieje możliwość ubiegania się o pozwolenie na jego użytkowanie. Nadto, zdaniem organu, działania poczynione w celu wprowadzenia zmian w planie zagospodarowania przestrzennego nie mogą mieć wpływu na wydane w sprawie rozstrzygnięcie. Decyzję organu odwoławczego E. L. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku wnosząc o jej uchylenie. Ponawiając wymienione w odwołaniu argumenty podał nadto, iż reguluje zobowiązania podatkowe od zabudowanej nieruchomości na rzecz gminy, a przed przystąpieniem do budowy przedmiotowego obiektu, zasięgał informacji u sołtysa, który nie widział w tym zakresie przeszkód o ile wybuduje domek – altanę o powierzchni do 35 m2 nietrwale związany z gruntem. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza skarga wniesiona została do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku w trybie przepisów ustawy z dnia 11 V 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), która utraciła moc z dniem 31 XII 2003 r. Stosownie zaś do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 VIII 2002 r. – przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) skargi wniesione do wskazanego sądu przed dniem 1 stycznia 2004 r., w których postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 VIII 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, ani procesowego. Decyzja organu odwoławczego podjęta została po prawidłowo przeprowadzonej analizie materiału dowodowego, a dokonana ocena prawna stanu faktycznego jest zgodna z obowiązującymi w trakcie budowy obiektu przepisami. Bezspornym jest, że przedmiotowy obiekt wybudowany został bez pozwolenia na budowę. Stosownie zaś do art. 28 ustawy z dnia 7 VII 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) roboty budowlane, pod którym to pojęciem, zgodnie z art. 3 pkt 7 ustawy należy rozumieć m.in. budowę, można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Z obowiązku uzyskania pozwolenia zwolniona jest jedynie budowa obiektów wymienionych w art. 29. Należą do nich m.in. budynki gospodarcze związane z produkcją rolną o powierzchni zabudowy do 35 m2, altany i obiekty gospodarcze na działkach w pracowniczych ogrodach działkowych o powierzchni zabudowy do 25 m2 w miastach i 35 m2 poza granicami miast, a jeżeli chodzi o tymczasowe obiekty budowlane, do których należą obiekty nie połączone trwale z gruntem, to zgodnie z punktem 5 wskazanego przepisu w brzmieniu obowiązującym w czasie realizowanej przez skarżącego budowy, pozwolenia na budowę nie wymagały tylko tego rodzaju obiekty stanowiące wyłącznie eksponaty wystawowe, bez pełnienia jakichkolwiek funkcji użytkowych, usytuowane na terenach przeznaczonych na ten cel. Wybudowany zatem przez skarżącego na działce nr [...] obiekt letniskowy nie może być zaliczony do obiektów, o których mowa w art. 29 ustawy, a w szczególności nie jest on altaną w ramach pracowniczego ogrodu działkowego. Zgodnie z art. 48 Prawa budowlanego w wersji obowiązującej w czasie zabudowy działki oraz wydawania w sprawie rozstrzygnięć, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Stwierdzenie więc samowoli budowlanej obligowało organ nadzoru budowlanego do wydania nakazu rozbiórki znajdującego się na działce skarżącego obiektu letniskowego. Jedyną i konieczną przesłanką orzeczenia o rozbiórce jest bowiem, w świetle cyt. przepisu, stwierdzenie niedopełnienia przez inwestora wymogu uzyskania pozwolenia na budowę. Z uwagi na realizację obiektu w 1996 r., w trakcie wydawania nakazu jego rozbiórki nie upłynął jeszcze okres 5 lat wyłączający, w myśl art. 49 ustawy, wydanie tego rodzaju nakazu, przy czym wyjątek ten mógł dotyczyć jedynie obiektów, których istnienie nie naruszało przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego. Ponieważ z treści art. 48 Prawa budowlanego wynika, iż zastosowanie go nie zależy od uznania organu, nie mogły i nie mogą mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy podnoszone przez skarżącego okoliczności, takie jak przedsięwzięcie działań w kierunku zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, czy brak możliwości przeniesienia obiektu w inne miejsce ze względu na jego konstrukcję. Ze względu na to, iż kwestionowana decyzja z dnia 21 XI 2001 r. nie narusza przepisów prawa, brak jest podstaw do uwzględnienia skargi, w związku z czym na postawie art. 151 ustawy z dnia 30 VIII 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono o jej oddaleniu.