II SA/Gd 4285/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Mariola Jaroszewska sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Samorządu nr [...] Mieszkańców Osiedla A w I. na decyzję Wojewody z dnia 21 listopada 2001 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Starosta decyzją z dnia 28 czerwca 2001 r. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia "B" Polska Spółka z o.o. w W. pozwolenia na przebudowę parkingu i budowę stacji paliw z myjnią samochodową. Z uzasadnienia decyzji wynika, że podstawą rozstrzygnięcia było: ustalenie, że projektowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwała Rady Miasta z dnia 23 lutego 2001 r. uwzględniająca protesty mieszkańców przeciwko budowie stacji paliw oraz niewykonanie przez inwestora obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia 31 sierpnia 1999 r. Zaskarżoną decyzją Wojewoda uchylił decyzję Starosty i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy, powołując się na art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, stwierdził, że niedopuszczalna jest odmowa wydania pozwolenia na budowę ze względu na sprzeczność inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bez wzruszenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wojewoda podniósł przy tym, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu była przedmiotem zarówno odwołania, jak i wniosku o stwierdzenie nieważności i mimo tego nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji nie została doręczona wszystkim stronom postępowania, gdyż pominięto właścicieli sąsiednich nieruchomości. Stwierdzono też, powołując się na przepisy ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku, jego ocenie oraz ocenach oddziaływania na środowisko, że brak jest wymaganego postanowienia organu administracji architektoniczno-budowlanej, określającego obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko i jego zakres oraz uzgodnienia decyzji z organem wskazanym w art. 37 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. W skardze, którą wniósł Samorząd nr [...] Mieszkańców Osiedla "A" w I., podniesiono, że odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę opierała się poza stwierdzeniem niezgodności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na ustaleniu, iż nie został wykonany obowiązek usunięcia nieprawidłowości, co z mocy art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane stanowi wystarczający powód do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Ponadto wskazano, że nie uwzględniono, iż toczy się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku sprawa ze skargi skarżącego na decyzję, którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Podniesiono również, że uchwałą z dnia 23 lutego 2001 r. Rada Miasta, uwzględniając protesty mieszkańców, zaleciła zmianę planu zagospodarowania przestrzennego tak, aby wykluczał on lokalizację stacji paliw, zaś Prezydent Miasta publicznie oświadczył, iż stacji paliw w projektowanym miejscu nie będzie. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. 138 § 2 k.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy może uchylić decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. Podejmując zaskarżoną decyzję organ odwoławczy nie naruszył wskazanego przepisu. Rację ma bowiem twierdząc, że organ administracji architektoniczno-budowlanej był związany decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, co oznacza, że nie mógł orzec wbrew tej decyzji, tylko, stwierdziwszy, że decyzja ta jest sprzeczna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, winien był podjąć działania zmierzające do usunięcia jej z obrotu prawnego. Nie jest też trafny zarzut skargi, że wystarczającą podstawą decyzji organu pierwszej instancji było ustalenie, iż nie został wykonany obowiązek nałożony postanowieniem z dnia 31 sierpnia 1999 r. Ta podstawa odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę została sformułowana tak ogólnie, że wymaga wyjaśnienia, który konkretnie spośród pięciu wymienionych w postanowieniu obowiązek nie został wykonany. Zauważyć przy tym należy, że niektóre dotyczą zgodności projektowanej inwestycji z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, co sprawia, że istnieją podstawy do kwestionowania zasadności ich nałożenia, co z kolei powoduje konieczność wszechstronnej oceny tej kwestii, a nie zamknięcia tego w jednym zdaniu, jak uczynił to organ pierwszej instancji. Jeżeli zaś chodzi o zarzut skargi związany z uchwałą Rady Miasta z dnia 23 lutego 2001 r. to jest oczywiste, że uchwała ta, a także jakiekolwiek oświadczenie Prezydenta Miasta, nie mogła być podstawą decyzji administracyjnej. W tej sytuacji rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, gdyż uwzględniając, iż stosowne postępowania administracyjne zmierzające do wyeliminowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zostały, jak stwierdza to Wojewoda i czego skarżący nie kwestionuje, przeprowadzone, należało przeprowadzić postępowanie zmierzające do oceny wykonania obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia 31 sierpnia 1999 r. i dokonać ustaleń koniecznych do merytorycznej oceny wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, czego organ pierwszej instancji, wobec przyjętej koncepcji rozstrzygnięcia, zaniechał. Mając powyższe na uwadze, uznając, że skarga nie jest zasadna, Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił ją.