II SA/Gd 429/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. O. – F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 marca 2010 r., sygn. akt [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 25 marca 2010 r., sygn. akt [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 31 sierpnia 2009 roku, Nr [...] w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku jej podziału, dla działki nr [...], nr KW [...], leżącej w obrębie M. gmina P., stanowiącej własność W.F. w wysokości 17 050 zł. W.F., działająca przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła na powyższą decyzję organu II instancji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, iż wniosek ten jest uzasadniony niebezpieczeństwem wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jeżeli dokona ona zapłaty opłaty adiacenckiej niesłusznie ustalonej przez organ administracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak wynika z powyższej regulacji, istotą ochrony tymczasowej jest zapobieżenie wyrządzeniu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji lub innego aktu. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera alternatywne przesłanki podstawy wstrzymania zaskarżonego aktu, są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. W pierwszym przypadku chodzi o taką szkodę (majątkową oraz niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, pełnomocnik skarżącej nie uzasadnił dostatecznie wystąpienia przesłanek określonych w powoływanym przepisie, jednak zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd ma obowiązek uwzględniać z urzędu, a więc i bez wniosków strony, okoliczności decydujące o wstrzymaniu bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności zaskarżonych do Sądu (vide: postanowienie NSA z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/2005) Zdaniem Sądu, spełnienie przez skarżącą obowiązku finansowego w wysokości 17 050 zł przed rozpoznaniem sprawy przez sąd administracyjny, z reguły łączy się z niebezpieczeństwem powstania znacznej szkody o charakterze majątkowym. Oceniając zatem, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować znaczną szkodę w majątku strony, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.