II SA/Gd 431/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. C. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 maja 2009r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego odmówić przyznania skarżącemu prawa pomocy przez ustanowienie adwokata. W dniu 8 stycznia 2010r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynął prawidłowo wypełniony wniosek T. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. Konieczność przyznania prawa pomocy strona skarżąca uzasadniła trudną sytuacją finansową. Jak wynika z wniosku skarżący wraz z żoną utrzymują się ze świadczenia pielęgnacyjnego, które otrzymuje żona na niepełnosprawnych synów. Synowie posiadają uprawnienia do renty inwalidzkiej. Łączny dochód rodziny wynosi 1517,72 zł brutto. Rodzina zamieszkuje w domu należącym do zony wnioskodawcy. W związku z powziętymi wątpliwościami co do możliwości płatniczych wnioskodawcy, Sąd, pismem z dnia 15 stycznia 2010 r. (doręczonym w dniu 5 lutego 2010 r.), zobowiązał go do przedłożenia szeregu dokumentów źródłowych, które uznał za niezbędne do ustalenia rzeczywistej sytuacji materialno-bytowej wnioskodawcy. Wnioskodawca na skierowane do niego wezwanie nie odpowiedział. Do dnia rozpoznania wniosku dokumenty obrazujące sytuację materialną skarżącego nie zostały przedłożone. Stosownie do art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W przypadku osób fizycznych prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym - gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3). Ubieganie się czy to o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym czy też w całości jest niczym innym jak domaganiem się sfinansowania części bądź całości sporu zawisłego przed sądem z inicjatywy skarżącego przez Skarb Państwa. Oznacza to, iż koszty postępowania zostaną przerzucone na innych podatników. Zaś kryteria przyznania prawa pomocy w rozpatrywanej sprawie są jednoznaczne. Mianowicie udokumentowana sytuacja materialna wnioskodawcy musi przekonywać, iż bez wsparcia ze strony Państwa strona nie posiada środków finansowych na samodzielne uiszczanie kosztów generowanych przez postępowanie sądowoadministracyjne. Podkreślić należy, iż to na stronie wnioskującej spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej ją do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Sam zainteresowany uniemożliwili referendarzowi sądowemu pełną ocenę swoich możliwości płatniczych. Referendarz zaś nie jest zobowiązany do prowadzenia dochodzeń w sytuacji, gdy dokładne dane umożliwiające pełną ocenę stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych wnioskodawcy nie są znane, gdyż uchyla się on od złożenia stosownych dokumentów i oświadczeń w tym przedmiocie. Jak już bowiem wskazano sprawą strony zainteresowanej jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.