II SA/Gd 434/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Pazdykiewicz po rozpoznaniu w dniu 12 października 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. T. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 grudnia 2009 r., nr [...], 2. orzeka, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane, 3. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej R. T. kwotę 500 (pięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 9 grudnia 2009r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał R. T. rozbiórkę rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego obejmującej taras i schody od strony południowej przy budynku mieszkalnym jednorodzinnym zlokalizowanym na dz. nr [...] przy ul. S. w miejscowości O. Gm. K.. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 8 lipca 2009 r. ustalono, że na terenie działki nr [...] przy ul. S. w miejscowości O., gmina K. inwestor R. T. zrealizowała budynek mieszkalny jednorodzinny na podstawie decyzji Starosty o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia 28 grudnia 2004 r. Inwestor w dniu 12 października 2005 r. zawiadomił organ I instancji o zakończeniu budowy w/w budynku mieszkalnego. W dniu 9 listopada 2005 r. organ I instancji wydał zaświadczenie o nie wniesieniu sprzeciwu do zamiaru przystąpienia inwestora do użytkowania przedmiotowego budynku. Organ I instancji ponadto ustalił, że obecnie inwestor wykonał od strony południowej rozbudowę budynku o taras, schody prowadzące na taras od strony południowej i wschodniej, piaskownice i donice. Wszystkie elementy są konstrukcji żelbetowej i tworzą całość. Wymiary zewnętrzne w rzucie poziomym rozbudowy wynoszą ok. 6,0mx 18,0m. Postanowieniem nr [...] z dnia 6 października 2009 r., organ w oparciu o art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. nałożył na inwestora R. T. obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 30 listopada 2009 r. dokumentów: ostatecznej decyzji Wójta Gminy o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, czterech egzemplarzy projektu budowlanego omawianego tarasu wraz ze schodami (sporządzonego przez osobę posiadającą prawo do wykonywania samodzielnych funkcji w budownictwie), sprawdzonego przez osobę posiadająca uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniami potwierdzającymi wpis projektanta i osoby sprawdzającej projekt na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponieważ inwestor R. T. nie wywiązała się z nałożonych obowiązków, organ I instancji decyzją z dnia 9 grudnia 2009 r. nr [...] na podstawie art. 48 ust. 1 i ust. 4 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. nakazał rozbiórkę przedmiotowej rozbudowy budynku mieszkalnego. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła R. T. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Odwołująca opisała przebieg prac budowlanych przy budowie budynku jednorodzinnego. Oświadczyła ona, że wykonanie tarasu było przewidziane w projekcie budowlanym, taras dolny został wykonany zgodnie z projektem jeszcze przed odbiorem budynku do użytkowania tj. przed dniem 12.10.2005 r. Prac tych nie wykonywał M. F. lecz inny wykonawca. Po 4 latach użytkowania tarasu 2 z 3 ścian zaczęły się osuwać, w związku z czym zaistniała konieczność remontu tarasu i przebudowy niektórych fragmentów. W tym celu posadowiono dodatkowe murki oporowe, które mają za zadanie stabilizować konstrukcję. W zamiennym projekcie budowlanym w karcie "Mapa sytuacyjno-wysokościowa z podziemnym uzbrojeniem terenu" jest uwzględniony taras w wersji rozbudowanej z donicami pod zieleń. Donice nie zostały wykonane w 1 etapie, gdyż inwestor uznał je za małą architekturę i planował wykonać później. Odwołująca się wyjaśniła, iż mapa z pomiarem powykonawczym, na której oparł swoją decyzję organ obejmowała jedynie obmiar domu wraz ze schodami oraz przyłącza mediów. Nie uwzględniała w rzucie poziomym tarasu na pierwszym piętrze, balkonu na drugim, murków oporowych zarówno po prawej jak i lewej stronie budynku, tarasu w ogrodzie, miejsc parkingowych przed budynkiem. W piśmie z dnia 14 stycznia 2010 r. R. T. podkreśliła, że nie ma podstaw do przyjęcia, że wykonane prace budowlane stanowiły rozbudowę, gdyż ich jedynym celem było odtworzenie tarasu wedle projektu budowlanego. Decyzją z dnia 9 marca 2011r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy przyjął za prawidłowy stan faktyczny ustalony w toku postępowania pierwszoinstacyjnego. Organ ten stwierdził, że R. T. dokonała rozbudowy istniejącego obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, przez rozbudowę rozumieć bowiem należy zmianę charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu budowlanego, jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo Budowlane z 1994 r. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponieważ doszło do naruszenia w/w artykułu organ I instancji zobligowany był do przeprowadzenia postępowania w oparciu o art. 48 ustawy Prawo budowlane. Niewykonanie obowiązków nałożonych postanowieniem wydanym w oparciu o art. 48 ust. 3 cyt. ustawy uzasadniało nakazanie rozbiórki rozbudowy przedmiotowego budynku mieszkalnego na podstawie art. 48 ust. 1 i ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Odnosząc się do argumentów odwołania stwierdzono, że z akt sprawy wynika, iż inwestycja, której dotyczyło pozwolenie na budowę została formalnie zakończona. Do zawiadomienia o zakończeniu budowy inwestor dołączył oświadczenie z dnia 9 sierpnia 2005 r. kierownika budowy M. F., że obiekt budowlany został wykonany zgodnie z projektem i warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami. Z notatki służbowej sporządzonej w dniu 18 września 2009 r. z kierownikiem przedmiotowej budowy M. F. wynika, że w momencie zakończenia budowy taras na I piętrze był wykonany zgodnie z projektem, natomiast inwestor wówczas nie wykonał tarasu przy przyziemiu. Kierownik budowy oświadczył, że grunt na miejscu tarasu został jedynie zagęszczony. Strona do odwołania dołączyła dodatkowe oświadczenie M. F. z dnia 8 października 2009 r., z którego wynika, że prace przy wykonaniu tarasu nie były objęte umową z jego firmą wykonawczą i nie zostały przez firmę wykonane ani też nie były przez niego nadzorowane. M. F. uczestniczył jedynie w pracach związanych z wykonaniem nasypu ziemnego pod taras, natomiast nie jest w stanie sobie przypomnieć czy w momencie dokonywania wpisu kończącego budowę (w uzgodnieniu z inwestorem) na wykonanym przez firmę nasypie leżały płyty chodnikowe czy też nie. Odnosząc się do powyższego, organ stwierdził, że zatwierdzony projekt budowlany zakładał, iż taras, donice oraz schody nie miały stanowić jednolitej konstrukcji, miały być wykonane z listew drewnianych i miały mieć inne wymiary (tj. wymiary mniejsze). Natomiast wykonane w 2007 r. roboty budowlane polegały na wykonaniu nowego tarasu o większej powierzchni zabudowy, ze schodami prowadzącymi na taras od strony południowej i wschodniej, z piaskownicą oraz z donicami, tworząc monolityczną całość o konstrukcji żelbetowej. Organ podkreślił, że strona we wniesionym odwołaniu sama przyznała, iż taras w wersji pierwotnej "się nie sprawdził" i dlatego była zmuszona do wykonania remontu tarasu oraz przebudowania niektórych jego fragmentów. Zgodnie z art. 3 pkt 8 ustawy Prawo budowlane pod pojęciem "remontu" należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Zatem nie można zgodzić się ze stroną, że wykonane roboty miały charakter remontu. Skargę na powyższą decyzje złożyła R. T. domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji pierwszoinstacyjnej. Skarżąca zarzuciła dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego polegającą na przyjęciu, że skarżąca dokonała rozbudowy budynku mieszkalnego poprzez dobudowanie tarasu, podczas gdy z dokumentów wynika, iż skarżąca dokonała rozbudowy tarasu, który wcześniej został wybudowany w oparciu o udzielone pozwolenie na budowę. Skarżąca zarzuciła, że bezpodstawnie organ przyjął jakoby taras miał zostać wykonany z drewnianych listew podczas gdy z projektu wynika, że taras miał mieć konstrukcję żelbetonową. Zarzucono także naruszenie art. 31 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 3 i art. 8 ust. 2 Konstytucji RP poprzez brak ich zastosowania przy określeniu wysokości opłaty legalizacyjnej. Skarżąca podkreśliła, że organ budowlany bezpodstawnie przyjął, jakoby w dacie zawiadomienia o zakończeniu budowy w 2005 r. taras nie był jeszcze wykonany, a w konsekwencji skarżąca miała dopuść się samowoli budowlanej. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego doszedł do powyższego wniosku tylko i wyłącznie na tej podstawie, że dostarczony przez skarżącą pomiar powykonawczy obiektu nie obejmował tarasu od strony południowej. Niemniej jednak, decyzją z dnia 28 grudnia 2005 r. wydano pozwolenie na budowę zatwierdzające projekt budowlany obejmujący budynek mieszkalny wraz z tarasem w ogrodzie i elementami małej architektury. Tym samym, taras stanowiący przedmiot zaskarżonych decyzji objęty był pozwoleniem na budowę i w jego ramach został wykonany. Skarżąca wskazała również, że dołączona do zawiadomienia mapa z pomiarem powykonawczym obejmowała obmiar domu jednorodzinnego wraz z przyłączami, bez balkonu na drugim piętrze oraz tarasu na parterze. Podkreśliła, że organy budowlane nie kwestionowały okoliczności, że balkon na drugim piętrze wykonany został zgodnie z prawem. Ponadto skarżąca zauważyła, że ustawa prawo budowlane nie definiuje co dokładnie powinno być przedmiotem inwentaryzacji powykonawczej, tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia, że dokumentacja przedstawiona przez inwestora była niekompletna, ponieważ nie zawierała pomiaru tarasu. Nadto, zgodnie z treścią art. 57 ustawy prawa budowlanego "wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie stanowi wezwanie właściwego organu do przeprowadzenia obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a" . Zgodnie zaś z art. 59 a ust. 1 tej ustawy "właściwy organ przeprowadza, na wezwanie inwestora, obowiązkową kontrolę budowy w celu stwierdzenia prowadzenia jej zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę". W konsekwencji, organ przeprowadzający kontrolę zgodności wykonanej budowy z projektem, stwierdziłby wówczas, że taras nie został wykonany, pomimo że projekt budowlany przewidywał jego wybudowanie. Skarżąca stwierdziła, że zgodnie z projektem budowlanym, taras miał mieć konstrukcję żelbetonową i za bezpodstawne uznała twierdzenia organu II instancji, jakoby taras miał być wykonany z listew drewnianych. Skarżąca stwierdziła, iż po przyjęciu budynku mieszkalnego do użytkowania w 2009 r., w związku z osuwaniem terenu, zmuszona była dokonać remontu tarasu, w ramach prac remontowych wykonano uzupełnienia murków oporowych trzymających skarpę, skrócono również schody, w miejsce których wprowadzono murki oporowe. Ponadto, celem wzmocnienia konstrukcji tarasu, zamieniono zaprojektowane drewniane donice na betonowe. Przy okazji dokonywania powyższych prac, wykonano również piaskownicę dla dzieci. W wyniku powyższego, taras nieznacznie zwiększył swoją powierzchnię. W ocenie skarżącej bezpodstawnie przyjęły organy budowlane, jakoby skarżąca dokonała rozbudowy istniejącego obiektu budowlanego poprzez dobudowanie tarasu. Skarżąca stwierdziła, że organy budowlane bezpodstawnie wydały decyzję o rozbiórce całego tarasu, a nie jedynie jego rozbudowy. Skarżąca podniosła, że organ I instancji, zanim wydał decyzję o rozbiórce wydał postanowienie, na mocy którego skarżąca mogła złożyć wskazane tam dokumenty oraz zapłacić 50.000 zł tytułem opłaty legalizacyjnej. Skarżąca wyrażała wolę legalizacji rozbudowy tarasu, niemniej jednak nie była w stanie pokryć kwoty opłaty legalizacyjnej. Zdaniem skarżącej, w przypadku samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego zgodnie z przepisami prawa budowlanego organ orzekłby opłatę legalizacyjną również na poziomie 50.000 zł. Abstrahując, że organ winien co najwyżej orzec w niniejszej sprawie o rozbiórce rozbudowy tarasu, a nie całego tarasu, to należy dojść do wniosku że przepisy dotyczące wysokości opłat legalizacyjnych, nie uwzględniają znacznych różnic dotyczących sytuacji w których może dojść do samowoli, nakazując traktować samowolną rozbudowę tarasu na równi z samowolną budową domu mieszkalnego. Prowadzi to do wniosku, że powyższe przepisy niezgodne są z konstytucyjną zasadą proporcjonalności wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem organy administracji w toku postępowania naruszyły przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Orzeczenie nakazu rozbiórki rozbudowy budynku mieszkalnego - tarasu i schodów, wymagało ustalenia czy skarżąca wykonała roboty budowlane na podstawie uzyskanego pozwolenia na budowę, a jeżeli tak i w jakiej części, czy też prace te wykonano w całości w warunkach samowoli budowlanej. Konieczne było w tym celu dokonanie ustaleń odnośnie czasu i zakresu wykonanych robót. Skarżąca niewątpliwie wykonała roboty budowlane związane z budową, lub przebudową tarasu. Skarżąca w toku postępowania kwestionowała fakt budowy tarasu, wskazując, iż taras wykonany został na podstawie pozwolenia na budowę, a obecnie dokonywała jedynie jego remontu. Twierdzenia skarżącej o wykonaniu remontu nie są uzasadnione, bowiem materiał dowodowy zebrany w sprawie wskazuje co najmniej na powiększenie tarasu, a więc jego rozbudowę. Remont natomiast, zgodnie z art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623 ze zm.) sprowadza się do wykonania w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Powiększenie powierzchni tarasu, nie mieści się zatem w pojęciu remontu, prowadzi bowiem do powstania części obiektu przekraczającej stan pierwotny. Stanowisko organów w tym zakresie było zatem prawidłowe. Sąd uznał natomiast za uzasadnione zarzuty dotyczące ustaleń organów odnośnie faktu wybudowania tarasu w warunkach samowoli budowlanej. Organ dokonał w sprawie ustalenia, iż skarżąca wykonała rozbudowę budynku o taras w całości bez pozwolenia na budowę. Skarżąca twierdziła, iż rozbudowała taras i jedynie nieznacznie zwiększył on swoją powierzchnię w stosunku do tarasu wybudowanego na podstawie pozwolenia na budowę. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jest niespójny. Z protokołu z dnia 8 lipca 2009 r. wynika, iż taras, według twierdzeń świadków T.Z., R. Z. i Ł. Z., został przebudowany i rozbudowany, co świadczy o jego wcześniejszym istnieniu. Zatwierdzony decyzją z dnia 28 grudnia 2004 r. projekt przebudowy przewidywał istnienie tarasu ogrodowego. Strona podniosłą zarzuty, iż taras ten miał mieć jedynie posadzkę drewnianą, a wykonany miał być z żelbetu. Wyjaśnienia wymagało czy taras poprzednio wykonano, a jeżeli tak czy jako drewniany czy też z innego materiału. Treść zeznań świadka M. F., iż inwestor w momencie realizacji budynku nie wykonał tarasu, była przez skarżącą kwestionowana, która twierdziła, iż prace te wykonała inna firma, podobnie skarżąca kwestionowała oparcie się przez organ na treści inwentaryzacji powykonawczej, argumentując to brakiem jej szczegółowości. W tej sytuacji organ winien przeprowadzić dodatkowe postępowanie dowodowe. Organ winien dopuścić dowód z zeznań świadków, którzy w dniu 8 lipca 2009 r. udzielili informacji o wcześniejszym istnieniu tarasu oraz zeznań skarżącej R. T., ewentualnie przeprowadzić inne zaoferowane przez stronę dowody na okoliczność istnienia tarasu i zakresu jego przebudowy, w szczególności z zeznań wykonawcy tych robót, które niewątpliwie mogą w sposób jednoznaczny przyczynić się do wyjaśnienia zaistniałych w tym zakresie wątpliwości. Zaznaczyć należy, iż w sprawie istniała możliwość wystąpienia stanów faktycznych podlegających różnej kwalifikacji prawnej. Skarżąca mogła wykonać taras zgodnie z projektem, a obecnie wykonać jego przebudowę. Mogła ona zrealizować taras z odstępstwem od projektu o charakterze istotnym lub odstępstwem od projektu o charakterze nieistotnym, a obecnie wykonać jego rozbudowę. W sytuacji, zrealizowania tarasu na podstawie pozwolenia budowę, wyjaśnienia wymagałby zakres dokonanej rozbudowy, ewentualnie zakres istotnego odstępstwa od projektu. Nakaz rozbiórki winien dotyczyć jedynie samowolnie rozbudowanej części tarasu, o ile wydzielenie takiej części i dokonanie jej rozbiórki jest możliwe. Natomiast w przypadku realizacji tarasu jako nowej części obiektu budowlanego w całości bez wymaganego pozwolenia na budowę, rozbiórce winien podlegać cały taras. Organ winien szczegółowo wyjaśniać te okoliczności, zgromadzić w tym celu niezbędny materiał dowodowy i dokonać jego wnikliwej oceny. Podkreślić należy, że organy administracji winny prowadzić postępowanie rzetelnie i wnikliwie, podejmując z urzędu inicjatywę dowodową. Zgodnie z art. 7 k.p.a. organ administracji winien stać na straży przepisów prawa, podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Z art. 77 § 1 k.p.a. wynika natomiast obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Podniesiony przez stronę zarzut sprzeczności z Konstytucją uregulowania dotyczącego wysokości opłaty legalizacyjnej nie podlega rozpatrzeniu w niniejszym postępowaniu. Wystąpienie z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, w trybie art. 193 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78 poz. 483 ze zm.) jest możliwe jedynie w przypadku, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. W niniejszej sprawie zachodzi konieczność uzupełnienia materiału dowodowego, zaskarżona decyzja podlegała zatem uchyleniu z innych przyczyn. Nadto wskazać należy, iż przedmiotem rozpatrzenia w niniejszej sprawie nie jest postanowienie ustalające wysokość opłaty legalizacyjnej, lecz decyzja o nakazie rozbiórki. Podstawę wydania tej decyzji stanowił art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego, a nie art. 49 ust. 1 i 2 w związku z art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego, dotyczący ustalenia opłaty legalizacyjnej. Zarzuty odnośnie niekonstytucyjności uregulowania w zakresie wysokości tej opłaty skarżąca będzie mogła podnieść w przypadku wykonania przez skarżącą obowiązków nałożonych w postępowaniu legalizacyjnym i ustalenia przez organ opłaty postanowieniem. W toku postępowania przed organem I i II instancji doszło do naruszenia przepisów postępowania art. 7 i 77 § 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnym uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, iż uchylone decyzje nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to uniemożliwia wykonanie decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku. Wykonanie wadliwych decyzji w tym czasie byłoby bowiem aksjologicznie nieuzasadnione i prowadziło do naruszenia praw i interesów strony postępowania. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasadzając na rzecz skarżącej od organu kwotę 500 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego.