II SA/Gd 438/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody z dnia 20 kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z 20 kwietnia 2017 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z 25 listopada 2016r. zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu inwestycji złożonej z dwóch etapów położonych przy ul. Ł. [..] oraz [..] w G., w granicach działek nr [..]-[..] obr. [..] wraz wewnętrznym układem drogowym, zewnętrznymi instalacjami kanalizacji deszczowej i wod-kan. oraz instalacją elektryczną oraz udzielającą A. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowego [..] - etap I przy ul. Ł.[..] [..]w G. wraz z wewnętrznym układem drogowym oraz wewnętrznymi instalacjami: kanalizacji deszczowej, wod-kan., pożarowej, grzewczej, chłodniczej, wentylacji mechanicznej i klimatyzacji, pożarowej, elektrycznej i teletechnicznej na działkach nr [..]-[..] obr. [..] w G. M. K. we wniesionym odwołaniu wskazał, że Prezydent Miasta przy sporządzaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia dopuścił się rażącego naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego w postaci naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niedokładne, pomijające słuszny interes obywateli wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, co m.in. przejawia się w lapidarnym uzasadnieniu decyzji i niewyjaśnieniu wszelkich rozbieżności, modyfikacji ujawniających się w złożonych przez inwestora dokumentach i jego faktycznej intencji w zakresie planowanej inwestycji, faktycznej liczby miejsc postojowych - nieujawnionych ze względu na wolę pozyskania przez inwestora zaskarżonej decyzji; naruszenie 107§ 3 k.p.a. poprzez niewskazanie przyczyn, z powodu których organ odstąpił przed wydaniem zaskarżonej decyzji od uzyskania rozstrzygnięcia w przedmiocie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niewskazania dowodów, na których oparł się organ, a także informacji dlaczego odmówił wiarygodności dowodowi w postaci postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 24 maja 2016r. ; naruszenie art. 77 §1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego zebrania całego materiału dowodowego, a w konsekwencji brak wyjaśnienia sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego, a ponadto nienależyte i niewyczerpujące informowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania, w tym wszelkich zmian wprowadzonych przez inwestora oraz naruszenie art. 71 ust 2 pkt 2 w zw. z art. 72.ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U.2016.353 z dnia 9 lutego 2016r.) w zw. z §3 ust. 1 pkt 56 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 9 listopada 2010 r. (t.j. Dz.U.2016.71 z dn. 18 stycznia 2016 r.); naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 i art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez ich niezastosowanie i niedokonanie przez organ oceny zgodności z wymaganiami ochrony środowiska oraz wydanie zaskarżonej decyzji przed uprzednim wydaniem rozstrzygnięcia w zakresie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W uzasadnieniu swojego wystąpienia strona skarżąca wskazała również na fakt, że organ wydając zaskarżone rozstrzygnięcie nie zawarł pouczenia o trybie zaskarżenia przedmiotowej decyzji, co stanowi o kolejnym rażącym uchybieniu tegoż organu i pozbawieniu skarżącego właściwej ochrony jego praw i naruszeniu zaufania do organów. Na koniec swojego wystąpienia skarżący powołując się na art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wniósł o zawieszenie postępowania odwoławczego do czasu rozstrzygnięcia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z 30 listopada 2016r. w sprawie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W nawiązaniu do złożonego przez stronę odwołania inwestor - A. złożył dodatkowe wyjaśnienia w sprawie, odnosząc się do zarzutów dotyczących powierzchni zaprojektowanego garażu oraz etapowania inwestycji. Wojewoda rozpoznając sprawę przywołał art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, stanowiący, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie natomiast z treścią art. 35 ust. 1 cyt. ustawy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, zaświadczenia o wpisie osób sporządzających projekt na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Z kolei art. 35 ust. 4 cyt. ustawy stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W opinii organu odwoławczego wszystkie powyższe warunki zostały spełnione, w związku z czym organ I instancji był zobligowany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Inwestor, stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przedłożył, zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 przytoczonej powyżej ustawy, cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu. Projekt budowlany sporządzony został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Ponadto projektanci dołączyli do projektu budowlanego oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie zobowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany spełnia wymagania art. 34 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane. Inwestycja zgodna jest z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego – [..] części mieszkaniowej w mieście G. zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta nr LII/1775 z dnia 29 czerwca 2006r. (Dz. Urz. Woj. Pom. Nr 97, poz. 2010 z dnia 15 września 2006r.). Działki objęte inwestycją leżą na terenie zabudowy mieszkaniowo-usługowej, oznaczonym w planie miejscowym symbolem 027 - M/U31, dla którego nie określono proporcji między funkcją mieszkaniową a usługową. Jedyne funkcje wyłączone miejscowym planem dotyczą budowy garaży boksowych, obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 oraz obiektów tymczasowych. Inwestycja zatwierdzona zaskarżoną decyzją Prezydenta Miasta przewiduje budowę budynku biurowego wraz z infrastrukturą techniczną, wewnętrznym układem drogowym i elementami zagospodarowania terenu. Inwestycja będzie realizowana w dwóch etapach. W pierwszym etapie przewiduje się budowę budynku biurowego wzdłuż ulicy Ł.wraz z częścią podziemną (obejmującą garaże podziemne, magazyn próbek, pomieszczenia socjalne i techniczne oraz trzony komunikacyjne), infrastrukturą techniczną i drogową. W etapie drugim przewiduje się rozbudowę pierwszego etapu o obiekt biurowy zlokalizowany w głębi działki. Budowa drugiego etapu będzie objęta odrębnym wnioskiem o pozwolenie na budowę. Zaplanowana inwestycja spełnia wymagania określone w miejscowym planie zarówno odnośnie dopuszczonych funkcji, jak i zasad kształtowania zabudowy, uwzględniając wszystkie narzucone wskaźniki zagospodarowania terenu. Zachowane zostały parametry odnoszące się do linii zabudowy, maksymalnej i minimalnej intensywności zabudowy - jako wskaźnika powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, powierzchni zabudowy, minimalnego udziału procentowego powierzchni biologicznie czynnej, minimalnej i maksymalnej wysokości zabudowy, formy zabudowy (śródmiejska, pierzejowa) i kształtowania dachu. Zastosowano się do zasad dotyczących kształtowania systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, w tym uwzględniono wytyczne dotyczące dostępności drogowej od ul. Ł., maksymalnej liczby miejsc postojowych i sposobu ich realizacji. Projekt uzyskał wszelkie wymagane miejscowym planem oraz odrębnymi przepisami uzgodnienia. Inwestycja stoi w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa, w tym przepisami dotyczącymi ochrony środowiska i nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco, czy potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 9 listopada 2010 r. (t.j. Dz.U.2016.71 z dn. 18 stycznia 2016 r.). Odnosząc się do zarzutów skarżącego, zgodził się Wojewoda, że zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Z przepisem tym koresponduje art. 35 ust. 1 pkt 1, który nakazuje przed wydaniem decyzji zbadać zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Istotna, w realiach rozpatrywanej sprawy, jest wykładnia § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 71). Przepis ten stanowi, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 50, 52-55 i 57, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha, przy czym przez powierzchnię użytkową rozumie się sumę powierzchni zabudowy i powierzchni zajętej przez pozostałe kondygnacje nadziemne i podziemne mierzone po obrysie zewnętrznym rzutu pionowego obiektu budowlanego. Całkowita powierzchnia użytkowa garaży czy parkingów powinna być wyliczana poprzez zsumowanie powierzchni zabudowy i powierzchni zajętej przez pozostałe kondygnacje nadziemnie i podziemne mierzone po obrysie zewnętrznym rzutu pionowego samych garaży czy parkingów oraz powierzchnię towarzyszącej infrastruktury. Przy czym za infrastrukturę towarzyszącą należy uznać wszelkiego rodzaju obiekty budowlane i urządzenia umożliwiające właściwe funkcjonowanie garaży lub parkingów. Natomiast jeżeli na jednej kondygnacji oprócz parkingów/garaży występują powierzchnie pełniące funkcję inną niż czasowy postój lub przechowywanie pojazdów mechanicznych i nie stanowiące infrastruktury towarzyszącej, nie należy takich powierzchni wliczać do całkowitej powierzchni użytkowej garaży czy parkingów. Zwrócić należy uwagę, że w ww. rozporządzeniu wprowadzona również została definicja powierzchni zabudowy, przez którą należy rozumieć powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane wraz z pozostałą powierzchnią podlegającą przekształceniu w wyniku realizacji przedsięwzięcia (wyrażoną w hektarach). Powierzchnia zabudowy została użyta do scharakteryzowania zabudowy mieszkaniowej, usługowej, przemysłowej i magazynowej, wobec czego rozważając konieczność zakwalifikowania danego zamierzenia inwestycyjnego jako przedsięwzięcia wymienionego w § 3 ust. 1 pkt 52, 53, 55 ww. rozporządzenia, nie należy brać pod uwagę ilości kondygnacji planowanych budynków. W przypadku, gdy garaże czy parkingi podziemne/nadziemne zostaną zlokalizowane obok innych elementów wspomnianej wyżej zabudowy, a będą stanowić infrastrukturę towarzyszącą tejże zabudowie, ich powierzchnia będzie określana poprzez powierzchnię zabudowy- bez uwzględniania liczby kondygnacji. Jak wynika z zatwierdzonego zaskarżoną decyzją z dnia 25 listopada 2017r. projektu budowlanego, w ramach inwestycji projektuje się realizację dwukondygnacyjnego parkingu podziemnego, którego łączna powierzchnia użytkowa została określona na 3360,92 m2 (odpowiednio: 1584,06m2 dla kondygnacji -1 i 1776,86 m2 dla kondygnacji -2). Podane powierzchnie zostały zliczone przez projektanta zgodnie obowiązującymi przepisami i aktami normalizującymi odnoszącymi się do obmiaru i liczenia powierzchni i kubatur budynków. Jednakże biorąc pod uwagę fakt, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wprowadziło inną definicję powierzchni użytkowej i odmienny od ogólnie przyjętego w budownictwie sposób jej zliczania, należy dokonać odrębnych wyliczeń w celu dokonania kwalifikacji przedsięwzięcia w oparciu o wytyczne opisane jak powyżej. I tak, powierzchnia użytkowa garaży liczona zgodnie z rozporządzeniem wynosi: Kondygnacja -1: Łączna powierzchnia garażu (drogi + miejsca postojowe) - 1639m2 . Łączna powierzchnia trzonów komunikacyjnych - 87m2. Powierzchnia ściany szczelinowej na jednej kondygnacji garażu - 164m2. Razem powierzchnia dla kondygnacji -1 zgodnie z rozporządzeniem: 1890 m2. Rampa kondygnacja -1 Teren zewnętrzny do bramy wjazdowej do garażu: 107 m2 + (193 m2 - 55 m2) = 245m2. Razem: 245 m2. Kondygnacja -2: Łączna powierzchnia garażu (drogi + parkowanie + rampa miedzy kondygnacjami -1/-2)2111m2 Łączna powierzchnia trzonów komunikacyjnych - 97m2 Powierzchnia ściany szczelinowej na jednej kondygnacji garażu - 164m2. Razem powierzchnia dla kondygnacji -2, zgodnie z rozporządzeniem: 2372 m2. Do powyższego zestawienia można jeszcze doliczyć powierzchnię zajętą pod zbiorniki retencyjne, które będą służyły do odwodnienia całości inwestycji - nie tyko parkingów: odpowiednio po 50m2 dla kondygnacji -1 i -2. Zatem razem powierzchnia garażu zgodnie z rozporządzeniem (z uwzględnieniem powierzchni zbiorników retencyjnych) to: 1890 m2 + 245 m2 + 2372 m2 + 100m2= 4 607 m2. (0,46 ha). Wobec tak poczynionych obliczeń, po przeanalizowaniu inwestycji pod kątem zapisów § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko należy uznać, że analizowana w niniejszym postępowaniu inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ustosunkowując się do zastrzeżeń skarżącego, wskazującego, że organ pierwszej instancji nie przedstawił stosownych obliczeń w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji, zwrócił uwagę Wojewoda, że zagadnienie ewentualnej potrzeby wydania decyzji środowiskowej zostało poruszone dopiero w piśmie inicjującym postępowanie odwoławcze, a jak wykazano powyżej decyzja środowiskowa dla przedmiotowej inwestycji nie jest wymagana. Podkreślił organ odwoławczy, że za utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych należy uznać pogląd, że wobec przyjęcia ustawowych (tj. ustalonych w drodze przepisów wykonawczych do ustawy) standardów oddziaływania określonych zagrożeń na środowisko, wyznaczających wielkości graniczne w tym zakresie, rola odpowiedniego organu sprowadza się w istocie do stwierdzenia czy zamierzone oddziaływanie mieści się w wyznaczonych przez przepisy granicach, czy też je przekracza. Organ właściwy w sprawie nie może zatem odmówić pozwolenia na budowę dla inwestycji, która nie narusza przewidzianych prawem kryteriów oddziaływania (np. wyrok z dnia 31 stycznia 2007 r., IV SA/WA 1961/06). Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieuwzględnienia przez organ pierwszej instancji podejrzeń skarżącego co do rzeczywistego przeznaczenia magazynu próbek znajdującego się części podziemnej budynku, wyjaśnił Wojewoda, iż organ procedujący w sprawie dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę ocenia spełnienie wymogów nowej zabudowy na podstawie przedłożonej do zatwierdzenia dokumentacji projektowej i według stanu faktycznego, istniejącego w dniu wydania decyzji, a przyszłe zamierzenia inwestycyjne - niepodlegające zatwierdzeniu w takim postępowaniu - nie mogą mieć znaczenia przy rozstrzyganiu sprawy. Inwestor ma prawo do decydowania o formie i zakresie inwestycji oraz kierowania swoimi zamierzeniami w oparciu o znajomość prawa i w oparciu o wynikające z niego ograniczenia. Natomiast organ architektoniczno - budowlany ocenia przedłożony mu do zatwierdzenia projekt budowlany pod względem zgodności z obowiązującymi przepisami. Zauważyć należy, że ewentualna nadmierna podejrzliwość organu co do rzeczywistych zamierzeń inwestora i arbitralne stwierdzenie, że przedstawione w projekcie rozwiązania mają charakter fikcyjny, mające na celu jedynie próbę wyłączenia obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie mogą mieć miejsca w postępowaniu administracyjnym. Inwestor, wskazując konkretne rozwiązania w projekcie, jest zobowiązany do ich realizacji w zatwierdzonej przez organ formie. To właśnie zdolność inwestorów i projektantów do właściwej klasyfikacji planowanej i projektowanej inwestycji, w kontekście obowiązujących w Polsce przepisów ochrony środowiska, jest w praktyce procesu inwestycyjnego elementem stanowiącym jeden z filarów całego procesu, który powinien oznaczać zdolność do relatywnie prostego odróżnienia inwestycji mogącej znacząco oddziaływać na środowisko od inwestycji nie posiadającej takich cech. Przedstawiony projekt zakłada realizację inwestycji w taki sposób, aby nie osiągnęła ona progów określonych § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - i inwestor ma prawo do realizacji tak zaplanowanej inwestycji. Decyzją Prezydenta Miasta z 25 listopada 2016r. pozwolenie na budowę uzyskał pierwszy z dwóch etapów inwestycji, który obejmuje budowę budynku biurowego wraz z wewnętrznym układem drogowym oraz wewnętrznymi instalacjami: kanalizacji deszczowej, wod-kan, pożarowej, grzewczej, chłodniczej, wentylacji mechanicznej i klimatyzacji, pożarowej, elektrycznej i teletechnicznej. Drugi etap, dla którego tą samą decyzją, zgodnie z obowiązującymi przepisami, zatwierdzono projekt zagospodarowania terenu, przewiduje budowę drugiego budynku biurowego i będzie wymagał uzyskania odrębnego pozwolenia na budowę. Natomiast całość inwestycji przewidziana do realizacji w dwóch etapach objętych zatwierdzonym projektem zagospodarowania terenu nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej. Bez znaczenia w obecnym postępowaniu jest fakt, że inwestor stara się równocześnie o uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia dla nieruchomości objętych niniejszym postępowaniem, bowiem zakres zamierzenia będący przedmiotem postępowania środowiskowego będzie możliwy do realizacji dopiero po uzyskaniu odpowiednich pozwoleń. Analizując zarzut dotyczący niewłaściwej lokalizacji zjazdu oraz drogi wewnętrznej zgodził się Wojewoda ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że wewnętrzna droga pożarowa, zaplanowana jak w zatwierdzonym projekcie, stoi w zgodzie z ustaleniami prawa miejscowego, jak i z pozostałymi przepisami. Co więcej, jej lokalizacja uzyskała wymagane prawem odpowiednie uzgodnienia, w tym decyzję Prezydenta Miasta z 13 września 2016r. zezwalającą na lokalizację zjazdu. Przyznał Wojewoda słuszność stronie skarżącej, że zaskarżona decyzja posiada wadę w postaci braku pouczenia o możliwości zaskarżenia. Jednakże Prezydent Miasta wydając w dniu 4 stycznia 2017r. postanowienie w trybie art. 111 § 1 k.p.a. tę wadę wyeliminował. Podkreślił Wojewoda, że przyjęta regulacja art. 107 § 1 w związku z art. 111 § 1 k.p.a. nie zalicza naruszenia struktury decyzji w zakresie braku pouczenia o prawie odwołania i trybie jego wniesienia do kwalifikowanych naruszeń, ale przyznaje stronie innego rodzaju ochronę. Zgodnie z art. 111 § 1 k.p.a. "Strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji żądać jej uzupełnienia (...) co do prawa odwołania (...) albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach". W takim przypadku termin od wniesienia odwołania biegnie od dnia doręczenia lub ogłoszenia uzupełnienia lub sprostowania (art. 111 § 2 Kpa). Niepodjęcie obrony przez stronę powoduje nabycie przez decyzję przymiotu ostateczności, co daje podstawę do wydania postanowienia o uchyleniu terminu do wniesienia odwołania. W takim przypadku stronie przysługuje obrona przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu - złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, który jak zasadnie wyprowadzono w zaskarżonym wyroku w pełni oparty jest na zasadzie skargowości. To strona może wystąpić z prośbą o przywrócenie terminu. Skarżący w niniejszej sprawie miał środki ochrony i z nich skutecznie skorzystał (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie dnia 11 lutego 2014 r., I OSK 3000/12). Zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niedoinformowanie skarżącego o zebranym materiale dowodowym uznał Wojewoda za niezasadny. Przede wszystkim, jak wynika z treści postanowienia z dnia 31 października 2016 r., skarżący został poinformowany o możliwości i terminie zapoznania się ze zgromadzoną dokumentacją. Po drugie, jak się powszechnie przyjmuje, zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek tylko wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (vide np. wyrok WSA w Kielcach z 8 maja 2014 r., II SA/Ke 255/14, LEX nr 1467823). Natomiast biorąc pod uwagę zarzut potencjalnego obniżenia wartości nieruchomości skarżącego, odczytywany jako możliwość naruszenia jego interesu prawnego w przedmiotowej sprawie, uznał organ odwoławczy, iż jest on pozbawiony podstaw. Ewentualne obniżenie wartości nieruchomości na skutek lokalizacji inwestycji nie może stanowić przesłanki dla odmowy wydania pozwolenia na budowę. Jeżeli lokalizacja inwestycji nie wykazuje sprzeczności z wymogami stawianymi przez przepisy prawa, to spowodowane nią ewentualne dolegliwości dla otoczenia, czy naruszenie interesów ekonomicznych właściciela (użytkownika wieczystego) działki sąsiedniej, nie mogą być uznane za uzasadniające odmowę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Żaden przepis prawny nie daje gwarancji niezmienności wartości takich gruntów, a ich cena zależy przecież od wielu czynników. Rolą organów w przedmiotowym postępowaniu zaś jest takie rozpatrzenie sprawy, aby spełnione były wszystkie wymogi prawne zawarte w Prawie budowlanym i przepisach szczególnych. Jeśli wymagania te są spełnione, a taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, to organy zobligowane są do wydania stosownej decyzji o pozwolenia na budowę i z całą pewnością nie są powołane do badania w rzeczonym postępowaniu wpływu projektowanej inwestycji na ewentualną zmianę wartości nieruchomości sąsiednich. Jest to kwestia z zakresu prawa cywilnego, która ewentualnie mogłaby być rozstrzygana w postępowaniu przed sądem powszechnym. W opinii organu odwoławczego, wbrew zarzutom odwołania w sprawie nie doszło do naruszenia podnoszonych przez stronę skarżącą przepisów postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. W ocenie Wojewody Prezydent Miasta w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowując się do dokonanych na ich skutek ustaleń, a ocena okoliczności sprawy oparta została na całokształcie materiału dowodowego, zgodnie z wymogiem przepisu art. 107 § 3 k.p.a.. Skargę na powyższa decyzję wniósł M. K. zarzucając naruszenie: 1. prawa materialnego, które miało wypływ na wynik sprawy, tj.: art. 63 ust. 1, art. 71 ust. 2 pkt 2 i art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 353) (dalej: ustawa) w zw. z § 3 ust.1 pkt 56 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 71) (dalej: rozporządzenie) poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji wydanie zaskarżonej decyzji przed uprzednim wydaniem niezbędnego rozstrzygnięcia w zakresie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a także błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że brak jest konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania Inwestycji na środowisko wynikającą z błędnego ustalenia, iż powierzchnia garażu podziemnego w inwestycji wynosi 0,46 ha, co w konsekwencji doprowadziło do nieprzeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko i wydania - jak wskazano powyżej - zaskarżonej decyzji przed uprzednim wydaniem rozstrzygnięcia w zakresie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 2. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 290) (dalej: Prawo budowlane) polegające na niesprawdzeniu zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w zakresie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy oraz z przepisami techniczno-budowlanymi i zaniechaniu przez organ wezwania inwestora do usunięcia nieprawidłowości projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, a także niedokonaniu przez organ samodzielnie obliczeń powierzchni garażu podziemnego w inwestycji według postanowień rozporządzenia, a w zamian bezkrytyczne przyjęcie nieprawidłowych obliczeń dokonanych w tym zakresie przez inwestora bez ich uprzedniej, jakiejkolwiek weryfikacji, tym samym organ w pełni przychylił się do stanowiska inwestora bez jakiejkolwiek samodzielnej analizy, uznając za słuszne jedynie argumenty inwestora i nie przedstawiając swojego, samodzielnego stanowiska oraz uzasadnienia w tym przedmiocie pomimo licznych zarzutów ze strony skarżącego, nadto nie kierując się w tym zakresie przepisami prawa, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia powierzchni garażu podziemnego w Inwestycji i w związku z tym ustalenia, że w niniejszej sprawie nie jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach; 3. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 5 ust.1 pkt 9 Prawo budowlane poprzez wydanie decyzji przy braku poszanowania przez organ uzasadnionych interesów osób trzecich (w tym skarżącego) oraz niepodjęcie przez organ żadnych czynności w zakresie ustalenia czy planowana inwestycja będzie istotnie oddziaływać na sąsiednie nieruchomości w szczególności poprzez zwiększony i nadmierny hałas, zwiększone natężenie ruchu samochodowego, zwiększone zużycie drogi publicznej, oddziaływanie na fundamenty sąsiednich budynków, gospodarkę wodną, zacienienie nieruchomości sąsiadujących, wpływ inwestycji na lokalny handel, prowadzenie działalności gospodarczej i miejscową społeczność, utratę wartości sąsiednich działek i zabudowań na nich się znajdujących, a także czy akcentowana przez skarżącego okoliczność dotycząca ograniczenia dostępu do jego budynków rzeczywiście występuje, a tym samym wydanie decyzji z naruszeniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli; 4. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 33 ust. 1 Prawo budowlane poprzez nieprzedstawienie przez inwestora wraz z projektem budowlanym projektu zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego, a w zamian wskazanie, że zostanie to przedstawione w terminie późniejszym według odrębnego opracowania; 5. Przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy wadliwej decyzji Prezydenta Miasta z 25 listopada 2016 roku zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu inwestycji złożonej z dwóch etapów, położonej w G., przy ul. Ł., mimo iż decyzja została wydana bez wymaganej, uprzedniej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko i wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 6. Przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 8 k.p.a., polegające na uchybieniu obowiązkowi wszechstronnego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego, prowadzące do naruszenia zasady prowadzenia postępowania, w sposób budzący zaufanie obywateli, w szczególności poprzez przyjęcie błędnych ustaleń faktycznych, dotyczących powierzchni garażu podziemnego w inwestycji, poprzez jej błędne ustalenie w wysokości 0,46 ha, a w konsekwencji nieprzeprowadzenie wymaganej oceny oddziaływania Inwestycji na środowisko i niewydania uprzednio decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a także niedokładne, pomijające słuszny interes obywateli wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, co m.in. przejawia się w lapidarnym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i niewyjaśnieniu, m.in. wszelkich rozbieżności, modyfikacji ujawniających się w złożonych przez inwestora dokumentach i jego faktycznej intencji w zakresie planowanej inwestycji i faktycznej liczby planowanych miejsc postojowych w garażu podziemnym w Inwestycji, nieujawnianych ze względu na wolę pozyskania przez inwestora zaskarżonej decyzji; 7. Przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. polegające na niedostatecznym uzasadnieniu faktycznym i prawnym zaskarżonej decyzji, w szczególności polegające na niewskazaniu przyczyn z powodu których, organ odstąpił przed wydaniem decyzji od uzyskania rozstrzygnięcia w przedmiocie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niewskazaniu dowodów na których oparł się organ wydając zaskarżoną decyzję, a także niewyjaśnieniu dlaczego organ przyjął poszczególne wartości do wyliczenia powierzchni garaży, w tym co organ rozumie pod pojęciem infrastruktury towarzyszącej (z § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b) rozporządzenia) i nie uwzględnił dalszych planowanych etapów Inwestycji do wyliczenia tej powierzchni, a także braku wyjaśnienia sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego; 8. Przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 9 k.p.a. i art. 10 k.p.a. poprzez nienależyte i niewyczerpujące informowanie skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na ustalenie praw i obowiązków skarżącego, będących przedmiotem niniejszego postępowania, w szczególności poprzez brak należytego informowania skarżącego o zmianach w dokumentacji wprowadzanych przez inwestora, a w konsekwencji, brak możliwości wypowiedzenia się przez skarżącego co do zebranych dowodów w sprawie. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta oraz zasądzenie na podstawie. na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Kwestionując przyjęcie przez orzekające organy braku po stronie inwestora konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia wskazał skarżący, że przedmiotowe przedsięwzięcie należy do inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tj. wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b) rozporządzenia. Przedmiotowa inwestycja przewiduje podziemny parking samochodowy wraz z infrastrukturą towarzyszącą o powierzchni użytkowej, nie mniejszej niż 0,5 ha. Inwestor w celu uniknięcia obowiązku pozyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zmodyfikował w toku niniejszego postępowania dokumentację projektową w ten sposób, że część parkingu podziemnego zamienił na magazyn próbek, przy czym zmiana ta - zgodnie z najlepszą wiedzą skarżącego - ma charakter fikcyjny, pozorny, albowiem - jak wynika z całości złożonej przez inwestora dokumentacji - w miejscu rzekomego magazynu próbek będą w istocie posadowione miejsca parkingowe. Innymi słowy deklaracje inwestora w tym względzie - zgodnie z najlepszą wiedzą skarżącego - nie pokrywają się z jego faktyczną intencją, a służą wyłącznie próbie wyłączenia obowiązku pozyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w trybie § 3 ust. 1 pkt 56) lit. b) rozporządzenia, a tym samym szybszemu pozyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ nie zweryfikował, nie zbadał tej kwestii, w pełni pomijając ją w treści swojej decyzji. Nie zgadzając się z dokonanym przez Wojewodę sposobem wyliczenia powierzchni, od której zależny jest obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wskazała strona skarżąca, że całkowita powierzchnia użytkowa garaży czy parkingów powinna być wyliczana poprzez zsumowanie powierzchni zabudowy i powierzchni zajętej przez pozostałe kondygnacje naziemne i podziemne mierzone po obrysie zewnętrznym rzutu pionowego samych garaży czy parkingów oraz powierzchnię towarzyszącej infrastruktury. Przy czym brak jest definicji ustawowej pojęcia "infrastruktury towarzyszącej". Skarżący przedstawił opracowanie techniczne sporządzone przez mgr inż. G. W. "Powierzchnia zabudowy kondygnacji podziemnych; budynek biurowy [..] - Etap 1 z maja 2017 roku". Podkreślił skarżący, iż organ I instancji przyjął - bez jakiejkolwiek weryfikacji czy kontroli - dane wskazane przez projektantów (tj. powierzchnię garaży z projektu budowlanego); nie dokonał w tym zakresie jakichkolwiek własnych obliczeń czy ustaleń; nie zweryfikował składowych, a przyjął za właściwą jedną globalną powierzchnię. Skorygował to organ II instancji, jednak również w sposób nieprawidłowy. Żaden z tych organów nie ustalił powierzchni infrastruktury towarzyszącej, a tym samym powierzchni użytkowej stosownie do treści postanowień rozporządzenia. W ocenie skarżącego powierzchnia użytkowa, obejmująca infrastrukturę towarzyszącą wyliczona zgodnie z postanowieniami rozporządzenia wynosi 6.148,72 m2, a przy uwzględnieniu dodatkowo magazynu próbek - 1.888,44 m2 na każdej powierzchni (inwestor - zgodnie z najlepszą wiedzą skarżącego - faktyczny parking oznaczył fikcyjnie jako magazyn próbek) wynosi łącznie 9.925,60 m2. Z tego też względu w zakresie niniejszej inwestycji wymagana i niezbędna jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Nawet, nie wliczając magazynu próbek, wskazana powierzchnia przekracza z całą pewnością 0,5 ha. Zdaniem skarżącego organy wyliczając tę powierzchnię nie uwzględniły kluczowych elementów infrastruktury technicznej w postaci, m.in. wentylacji, separatorów, instalacji w pomieszczeniach przeciwpożarowych, instalacji elektrycznych, etc. Właśnie aby uniknąć takich nieprawidłowych obliczeń i niewłaściwej interpretacji organów przyjęto wartość obiektywną, tj. zewnętrzny obrys budynku. Skarżący zwrócił uwagę, że organ II instancji w treści swojej decyzji wskazał, że projektanci inwestora złożyli oświadczenie, o tym, że sporządzony przez nich projekt budowlany jest zgodny z prawem. Podczas gdy nie jest to prawdą, albowiem obliczenia dokonane w tym projekcie, a które to powielił organ I instancji, a później skorygował organ II instancji są niezgodne z prawem. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez nieprzedstawienie przez inwestora wraz z projektem budowlanym projektu zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego, a w zamian wskazanie, że zostanie ono przedstawione w terminie późniejszym według odrębnego opracowania, zwrócił uwagę skarżący na załączony do niniejszej skargi rzut etapu II planowanej inwestycji jaki inwestor przedłożył wraz z projektem budowlanym i w jego toku dokonał ręcznego uzupełnienia poprzez umieszczenie dopisku "według odrębnego opracowania". Tym samym naruszono wskazany obowiązek, tj. przedstawienia całego zamierzenia inwestycyjnego, tj. całej planowanej przez inwestora Inwestycji, zaś organ tego nie zanegował. Przedmiotowy projekt odnoszący się do inwestycji stanowi załącznik do niniejszej skargi. Artykułując naruszenie przepisów postępowania wskazał skarżący, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest niepełne i w zasadzie uniemożliwia stronie skarżącej ustosunkowanie się do niego; w ocenie strony skarżącej w tym zakresie organ naruszył treść art. 107 § 3 k.p.a.. W treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji brak jest jakichkolwiek wyjaśnień przyczyn, z powodu których organ odstąpił od wykonania ciążących na nim obowiązków wynikających chociażby z treści art. 35 Prawa budowlanego. Ponadto, organ nie wskazał na jakich dowodach i dokumentach się oparł, w jaki sposób dokonał wyliczeń powierzchni użytkowej, w tym infrastruktury towarzyszącej oraz jakie jej elementy zostały uwzględnione przy dokonywaniu tych obliczeń. Powyższe uniemożliwia stronie skarżącej zweryfikowanie poprawności wydanej decyzji. Skarżący wskazuje także na naruszenie art. 9 k.p.a. i art. 10 k.p.a. poprzez brak należytego informowania strony, a także uniemożliwienie zapoznania się skarżącemu z całością dokumentacji przed wydaniem decyzji w sprawie. Skarżący zaznajamiał się z dokumentacją przedłożoną przez inwestora, niemniej jednak inwestor dokonywał w niej ciągłych zmian i poprawek, których skarżący nie miał możliwości monitorować. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona. Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Wojewody z 20 kwietnia 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z 25 listopada 2016 r. zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu inwestycji złożonej z dwóch etapów położonych przy ul. Ł.[..] oraz [..] w G., w granicach działek nr [.]-[.] obr. [..] wraz wewnętrznym układem drogowym, zewnętrznymi instalacjami kanalizacji deszczowej i wod-kan., instalacją elektryczną oraz udzielającą A. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowego [..] - etap I przy ul. Ł. [..] oraz [..] w G. wraz z wewnętrznym układem drogowym oraz wewnętrznymi instalacjami: kanalizacji deszczowej, wod-kan., pożarowej, grzewczej, chłodniczej, wentylacji mechanicznej i klimatyzacji, pożarowej, elektrycznej i teletechnicznej na działkach nr [..]-[..] obr. [..] w G. Zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Zastrzeżenie, o którym mowa w przywołanym przepisie nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Z kolei stosownie do art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Podkreślić przy tym należy, iż w myśl art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przy czym ostatni z wymienionych przepisów stanowi, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2013 r. poz. 934 i 1014 oraz z 2015 r. poz. 1642), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Użyty w art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ w razie spełnienia tych przesłanek jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem inwestora. Dopiero niespełnienie się którejkolwiek z nich uniemożliwia podjęcie decyzji pozytywnej. Komentowany przepis nie dopuszcza uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę ani możliwości wprowadzenia jakichkolwiek dalszych warunków, od których zależałoby wydanie pozwolenia na budowę. Należy wobec powyższego przyjąć, że organ, który wydaje decyzję odmowną, jest zobowiązany jednoznacznie wskazać, które z obligatoryjnych wymagań nie zostały spełnione przez inwestora. Jeżeli przeszkody do udzielenia pozwolenia znajdują uzasadnienie w dokumentach, to organ powinien powołać się na te dowody. Wówczas jednak z materiałów tych w sposób jednoznaczny musi wynikać, jakie wymagania i czym uzasadnione nie są w sprawie spełnione (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 marca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 9/10, LEX nr 607075). W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie zaistniały wszystkie określone wyżej przesłanki skutkujące koniecznością wydania przez organy administracji architektoniczno - budowlanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym niezasadne są podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353 ze zm.) – zwana dalej "ustawą środowiskową". Zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, z późn. zm.). Stosownie natomiast do art. 71 ustawy środowiskowej decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (ust. 1). Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (ust. 2). Uzyskanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych ma charakter obligatoryjny. Organ właściwy do wydania takiej decyzji nie ma swobody kwalifikacji przedsięwzięć w zakresie obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W związku z tym wydanie decyzji w tych przypadkach, gdy nie jest ona wymagana, skutkować będzie tym, że obarczona będzie wadą nieważności wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jako wydana bez podstawy prawnej" (wyrok WSA w Kielcach z dnia 27 października 2010 r., sygn. akt II SA/Ke 493/10, LEX nr 753251). Zasadniczo lista przedsięwzięć wskazanych w art. 71 ust. 2 ustawy jest zamknięta i została wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 71) – dalej jako "rozporządzenie". W przedmiotowej sprawie kwestią sporną jest to, czy projektowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b rozporządzenia. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 50, 52-55 i 57, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż: a) 0,2 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, b) 0,5 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a. Zauważyć w tym miejscu należy, że rozpoznający niniejszą sprawę w postępowaniu odwoławczym Wojewoda w sposób szczegółowy zbadał czy projektowana inwestycja jest przedsięwzięciem wymienionym w § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b rozporządzenia obligującym inwestora do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Na str. 7 decyzji organu II instancji, opierając się na projekcie budowlanym stanowiącym załącznik do wniosku inwestora, przedstawiono obliczenia powierzchni parkingów wraz z infrastrukturą towarzyszącą, w wyniku których ustalono, że powierzchnia ta wynosi łącznie 4607 m2 (0,46 ha). Tym samym zgodnie z art.. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej w związku z § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b rozporządzenia zamierzenie budowlane A. nie stanowi przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zdaniem Sądu organ odwoławczy prawidłowo zdefiniował użyte w przywołanym przepisie pojęcie "infrastruktura towarzysząca" jako wszelkiego rodzaju obiekty budowlane i urządzenia umożliwiające właściwe funkcjonowanie garaży lub parkingów. Ustawodawca nie zdefiniował powyższego pojęcia jednakże słownikowe znaczenie terminu "infrastruktura" - "urządzenia i instytucje usługowe niezbędne do należytego funkcjonowania społeczeństwa i produkcyjnych działów gospodarki" (https://sjp.pwn.pl) wraz z określającą ją cechą "towarzysząca" wskazuje, że termin ten oznacza wszelkiego rodzaju obiekty i urządzenia umożliwiające prawidłowe funkcjonowanie parkingów. Sąd nie podziela tym samym stanowiska prezentowanego w skardze, aby celem zdefiniowania powyższego terminu właściwym było zastosowanie definicji "infrastruktury towarzyszącej budownictwu mieszkaniowemu" zawartej w art. 146 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Definicja ta określa bowiem szczegółowo co stanowi infrastrukturę towarzyszącą budownictwu mieszkaniowemu w celu zastosowania preferencyjnej stawki podatku VAT. Definicja ta z uwagi na wyjątkowość stosowania preferencyjnej stawki podatkowej zawęża pojęcie infrastruktury towarzyszącej. Nadto dotyczy ona zasadniczo innych niż w przedmiotowej sprawie inwestycji. Niezasadny jest również podniesiony w skardze zarzut, jakoby inwestor fikcyjnie w projekcie budowlanym faktyczny parking oznaczył jako magazyn próbek zmniejszając w ten sposób jego powierzchnię. Użyte przez skarżącego na uzasadnienie swojego stanowiska określenie, że jest to "zgodne z jego najlepszą wiedzą", bez podania innych argumentów świadczą w ocenie Sądu o tym, że na obecnym etapie postępowania są to jedynie insynuacje kierowane pod adresem inwestora. Sąd nie podziela również podniesionego w skardze zarzutu dotyczącego naruszenia art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Zgodnie z Uniwersalnym słownikiem języka polskiego PWN pod określeniem "zamierzenie" należy rozumieć "wytknięty cel działania, zadanie, które ktoś zamierza wykonać; zamiar, projekt" (www.usjp.pwn.pl). Zamierzeniem budowlanym będzie zatem zadanie, zamiar, projekt polegający np. na budowie budynku mieszkalnego, urządzenia budowlanego, sieci, a także centrum handlowego czy też osiedla mieszkalnego składającego się z kilku budynków lub obiektów budowlanych. Poza tym należy zaznaczyć, że dopiero we wniosku o pozwolenie na budowę inwestor decyduje, jakie jest faktycznie jego zamierzenie budowlane w rozumieniu prawa budowlanego, zaś zadaniem organu jest wyłącznie sprawdzenie, czy jest ono zgodne z przepisami prawa. W niniejszej sprawie zamierzenie budowlane A. obejmuje dwa etapy inwestycji położonej przy ulicy ul. Ł. [..] oraz [..] w G. w granicach działek nr [..]-[..] obr. [..] wraz z wewnętrznym układem drogowym, zewnętrznymi instalacjami kanalizacji deszczowej i wod.-kan. oraz instalacją elektryczną. Przy czym pozwolenie na budowę dotyczy tylko I etapu, to jest budowy budynku biurowego [..]. W ocenie Sądu zgodnie z cytowanym wyżej przepisem zatwierdzony projekt zagospodarowania terenu obejmował całe zamierzenie budowlane inwestora składające się z dwóch etapów. Okoliczność, iż inwestor posiada koncepcje dalszych etapów inwestycji, które nie zostały objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę nie oznacza, iż jest to jego zamierzenie budowlane w rozumieniu art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. Nieuzasadniony jest również zarzut dotyczący art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając (między innymi – uwaga Sądu) poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Uzasadnienie powyższego zarzutu skargi ogranicza się jedynie do stwierdzenia, że organy architektoniczno-budowlane nie podjęły żadnych czynności w celu sprawdzenia zgodności projektowanej inwestycji z cytowanym przepisem. Skarżący w ocenie Sądu nie dostrzega faktu, iż adresatem art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego są podmioty projektujące i budujące obiekty budowlane, nie zaś organy architektoniczno-budowlane. Uprawnienia tych organów w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę lub zatwierdzenia projektu budowlanego określone zostały w art. 35 Prawa budowlanego i w tym zakresie w ocenie Sądu właściwie zweryfikowały one dokumentację przedstawioną przez inwestora. Sąd nie podziela również zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów prawa procesowego. W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Postępowanie było zdaniem Sądu prowadzone w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Zarzuty skarżącego w zakresie naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. mają charakter ogólnikowy i nie znajdują w ocenie Sądu potwierdzenia w aktach sprawy. Podobnie Sąd ocenia podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia art. 9 k.p.a. (zasada informowania stron) oraz art. 10 k.p.a. (zasada czynnego udziału strony w postępowaniu). Niezasadny jest także zdaniem Sadu zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Co prawda uzasadnienie decyzji organu I instancji nie odpowiada w pełni powyższej normie, jednakże nie mogło mieć to istotnego wpływu na wynik sprawy skoro uzasadnienie decyzji organu odwoławczego rozpatrującego ponownie sprawę spełnia określone tam wymagania. Mając na względzie dotychczasowe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, nie stwierdzając naruszenia prawa przez orzekające w sprawie organy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1359) oddalił skargę.