II SA/Gd 444/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Przybielski Sędziowie: Sędzia NSA Marek Gorski Sędzia NSA Jan Jędrkowiak (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Dobroń po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi T. Ś. i J. Ś. na decyzję Wojewody z dnia 21 listopada 2006 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Wojewoda decyzją z dnia 21 listopada 2006 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania państwa T. i J. Ś. od decyzji Starosty z dnia 25 września 2006 r. Nr [...] odmawiającej wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem z dnia 02 sierpnia 2000 r., uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: T. i J. Ś. złożyli w dniu 02 sierpnia 2000 r. wniosek o pozwolenie na budowę budynku mieszkalno-usługowego na terenie działki nr 38/2 położonej w P. przy ul. [...]. Starosta decyzją z dnia 20 czerwca 2001 r. Nr [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, uzasadniając decyzję niezgodnością planowanej inwestycji z wytycznymi Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków oraz brakiem uzgodnienia zjazdu na posesję z zarządcą drogi. Od decyzji państwo T. i J. Ś. odwołali się do Wojewody pismem z dnia 05 lipca 2001 r. Wojewoda decyzją z dnia 31 lipca 2001 r. Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. T. i J. Ś. zaskarżyli decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Gdańsku, który oddalił skargę. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ I instancji nałożył na Inwestorów obowiązek uzupełnienia przedłożonej dokumentacji. Dokumentacja nie została uzupełniona w wyznaczonym terminie i Starosta decyzją z dnia 25 września 2006 r. Nr [...] odmówił wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem z dnia 02 sierpnia 2000 r. Od tego rozstrzygnięcia T. i J. Ś. odwołali się do Wojewody, podnosząc, że otrzymane przez nich wezwanie do uzupełnienia dokumentacji nie jest w istocie postanowieniem, gdyż nie posiada podpisu osoby uprawnionej do jego wydania oraz, że Starosta niesłusznie zastosował przepisy obecnie obowiązujące. Wojewoda wskazał, iż wydanie przez organ I instancji pozwolenia na budowę poprzedzone jest dokonaną w oparciu o przepis art.32 ust.4 i art.35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oceną poprawności złożonego wniosku i oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz złożonej przez inwestora dokumentacji budowlanej pod kątem m.in. zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletności projektu i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz wykonania projektu przez osoby uprawnione. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1, organ I instancji nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W przedmiotowej sprawie Starosta nałożył na Inwestorów obowiązek uzupełnienia przedłożonej wraz z wnioskiem dokumentacji pismem z dnia 24 sierpnia 2006 r., które nie zostało podpisane przez osobę do tego upoważnioną, więc nie może być uznane za postanowienie, gdyż art. 124 § 1 k.p.a. jasno określa, że postanowienie powinno zawierać podpis osoby upoważnionej do jego wydania. Ze względu na ten brak formalny organ II instancji postanowił przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdyż art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego określa, że obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości właściwy organ nakłada postanowieniem. Organ odwoławczy wskazał, iż konieczne jest dlatego ponowne, prawidłowe wezwanie Inwestorów do usunięcia wskazanych nieprawidłowości, zwłaszcza wobec wątpliwości wyrażonych odwołaniu. Wyjaśnił odwołującym się, że obowiązek uzupełnienia dokumentacji w zakresie wymaganym przez Prawo budowlane wynika wprost z przepisów tej ustawy, a także z przepisów szczególnych, nie zaś z wydanego przez organ administracji architektoniczno-budowlanej postanowienia. Pozwolenie na budowę może być wydane tylko po wypełnieniu wszystkich wymaganych przepisami warunków. Inwestorzy w toku całego postępowania administracyjnego byli informowani, jakie warunki należy spełnić, aby dostosować dokumentację projektową do obowiązujących przepisów. Jak wynika z akt sprawy, działka Nr ewidencyjny 38/2 położona przy ul. [...] w P. leży na terenie zabytkowego zespołu urbanistycznego starego miasta ., wpisanego do rejestru zabytków decyzją z dnia 26 września 1977 r. (nr wpisu [...]). Prowadzenie robót budowlanych na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków. Mówi o tym art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego, a także art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568). W niniejszej sprawie niezbędne jest uzgodnienie rozwiązań projektowych z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków i uzyskanie właściwego pozwolenia. Natomiast lokalizacja zjazdów i wjazdów na posesję podlega uzgodnieniu z zarządcą drogi w myśl art.20 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204 poz. 2086). Przepis ten stanowi, że do zarządcy drogi należy wydawanie zezwoleń na zjazdy z dróg. Odnosząc się do wyrażonego w odwołaniu przekonania że do rozpatrzenia wniosku należy stosować przepisy obowiązujące w dacie jego złożenia, organ II instancji stwierdził, że organ administracyjny stosuje przepisy prawa materialnego obowiązujące w dniu wydania decyzji. Przepisy te decydują w konkretnym przypadku o tym, czy i w jakim zakresie organ powinien ewentualnie zastosować przepisy dawniejsze. I tak art. 330 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690) stanowi, że przepisów tego rozporządzenia nie stosuje się, jeżeli przed dniem wejścia w życie rozporządzenia został złożony wniosek o pozwolenie na budowę i wniosek ten został opracowany na podstawie dotychczasowych przepisów. W niniejszej sprawie organy administracji są więc obowiązane stosować przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 14 grudnia 1994 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 140) oraz obecnie obowiązujące przepisy prawa budowlanego. Starosta wydał decyzję odmawiającą wydania pozwolenia na budowę w oparciu o ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.) zgodnie z art. 103 tej ustawy stanowiącym, że do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy. Nie może mieć zastosowania w tej sytuacji przywołany w odwołaniu przepis ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane. Dlatego zdaniem Wojewody Pomorskiego, zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.), należało uznać za zasadne nałożenie na Inwestorów obowiązku usunięcia wyszczególnionych przez organ I instancji nieprawidłowości w dołączonej do wniosku o pozwolenie na budowę dokumentacji. Jednakże obowiązek ten Starosta powinien nałożyć postanowieniem zawierającym wszystkie elementy wymagane prze Kodeks postępowania administracyjnego. Rozpatrując sprawę organ odwoławczy stwierdził brak formalny w postaci braku podpisu osoby upoważnionej do wydania postanowienia nakładającego na Inwestorów obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości i z tej przyczyny uznał, że konieczne jest ponowne przeprowadzenie postępowania przed organem I instancji. Na decyzję Wojewody T. i J. Ś. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się uchylenia decyzji w części dotyczącej uzasadnienia, tj. części wskazującej że "należy uznać za zasadne nałożenie na inwestora obowiązku usunięcia wyszczególnionych nieprawidłowości w dołączonej do wniosku o pozwolenie na budowę dokumentacji". Skarżący zarzucili naruszenie zasad intertemporalnych stosowania prawa, w szczególności przepisów przejściowych wynikających z noweli ustawy prawo budowlane – art. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw – która weszła w życie 11 lipca 2003 r. Zarzucili również naruszenie: art. 6 k.p.a., poprzez nakazanie organowi I instancji stosowania określonych przepisów prawa niezgodnie z obowiązującym stanie prawnym; art. 7 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze wskazał, iż kwestionowany przez skarżących obowiązek nałożony został w trybie art. 35 ust. 3 prawa budowlanego. Brzmienie przepisu art. 35 ust. 3 Prawo budowlane zgodnie z zapisem ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 112) jest literalnie tożsame z zapisem znowelizowanej w dniu 27 marca 2003 r. ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016). Odnosząc się do kwestii, jakoby organ winien stosować przepisy wykonawcze do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane obowiązujące w dacie złożenia wniosku, tj. 02 sierpnia 2000 r. organ II instancji wskazał, że Starosta prawidłowo, jako podstawę prawną do przedłożenia dokumentów wskazanych w zaskarżonym postanowieniu z 24 sierpnia 2006 r., wskazał na rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r., Nr 120, poz. 1133). W tym akcie brak jest przepisów przejściowych - jedynie w § 14 wskazano, iż rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 11 lipca 2003 r. Zatem, zgodnie z wypracowaną przez orzecznictwo i doktrynę zasadą intertemporalną, rozporządzenie powyższe winno być stosowane do rozpoczętych i nie zakończonych w chwili wejścia w życie tego rozporządzenia spraw będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Stanowisko powyższe wynika między innymi z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2002 r. (sygn. akt II SA 738/2001) gdzie wskazano, że oznacza to, iż jeśli przepisy prawa materialnego ulegną zmianie w czasie między wydaniem decyzji pierwszej instancji, a rozpoznaniem odwołania, organ odwoławczy - zachowując tożsamość sprawy - obowiązany jest uwzględnić nowy stan prawny, chyba, że z nowych przepisów wynika coś innego. W świetle powyższego, przepis przejściowy potwierdzający zasadę, iż do spraw będących jeszcze w toku powinno się stosować przepisy nowej ustawy nie jest potrzebny. Niezbędny jest natomiast przepis przejściowy, jeśli do spraw będących w toku mają być w dalszym ciągu stosowane przepisy dotychczasowe. Organ odwoławczy za trafny uznał zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 718) zgodnie z którym do spraw wszczętych przed wejściem w życie ustawy, a nie zakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe z zastrzeżeniem ust. 2 (ust. 2 nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie) i tym samym w konsekwencji właściwymi, w tym przypadku, będą przepisy ustawy Prawo budowlane w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 27 marca 2007 r., tym niemniej w ocenie organu II instancji Starosta nie naruszył art. 7 wymienionej ustawy – wzywając inwestora do dostarczenia informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia projektowanego obiektu na podstawie art. 20 ust. 1 pkt 1 b ustawy Prawo budowlane. Art. 20 ust. 1 pkt 1 b ustawy Prawo budowlane został dodany ustawą z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. z 2001 r. Nr 129, poz. 1439). Nie zawiera ona przepisów przejściowych, jedynie w § 3 wskazano, iż wchodzi ona w życie w terminie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia. Zgodnie z zasadą wynikającą z przytoczonego wyżej orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego - ustawa Prawo budowlane w brzmieniu z dnia 27 lipca 2001 r. winna być podstawą rozstrzygnięcia organu podejmowanego w niniejszej sprawie w dniu 25 września 2006 r. nr [...]. Organ odwoławczy za prawidłowe uznał ponadto wezwanie do przedłożenia oświadczenia projektanta wewnętrznej instalacji gazowej dokonane w oparciu o brzmienie art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane nadane ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane. W art. 1 ust. 1 powyższego aktu wskazano, iż: do spraw wszczętych, a nie zakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy niniejszej ustawy, z zastrzeżeniem art. 2-4 (zastrzeżenia te nie mają w powyższej sprawie zastosowania). Zatem organ I instancji prawidłowo w dniu wydania postanowienia z dnia 24 sierpnia 2006 r. wezwał do przedłożenia dokumentów w oparciu o art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Z dokonanej analizy przepisów prawnych wprowadzonych przez ustawodawcę w czasie od 2 sierpnia 2000 r. tj. od dnia złożenia przez inwestorów wniosku o pozwolenie na budowę budynku mieszkalno-usługowego na działce nr 38/2 położonej w P. przy ul. [...] na terenie wpisanym do rejestru zabytków -zakończonym w toku instancyjnym decyzją Wojewody z dnia 31 lipca 2001 r. Nr [...] przekazującym przedmiotową sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji z uwagi na istotne uchybienia postępowania i zaskarżonym do WSA w Gdańsku w październiku 2001 r. - z uwagi na czas okres postępowania sądowo-administracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 stycznia 2005 r. - sygn. akt II SA/Gd 2717/05 oddalającym skargę T. i J. Ś. na decyzję kasacyjną Wojewody w przedmiotowej sprawie- do czasu ponownego rozpatrzenia, po wyroku Sądu, sprawy z wniosku inwestorów z 02 sierpnia 2000 r. przez organ I instancji w dniu 25 września 2006 r. - minęło 5 lat. Wielokrotne nowelizacje ustawy Prawo budowlane z dnia 07 lipca 1994 r. oraz przepisów wykonawczych zaistniałe w tym czasie miały wpływ na ocenę materiału dowodowego w sprawie. Organ II instancji wskazał ponadto na stanowisko doktryny prawniczej stwierdzającej, że zmiana stanu prawnego nie ma wpływu na zmianę przedmiotu, jeżeli regulacja prawna została w pełni przejęta przez nowy akt prawny" (por. B.Adamiak, J.Borkowski Kpa - Komentarz, wyd. C.H. Beck z 2004 r. str. 732). I mimo, że kwestionowane wezwanie organu I instancji było błędnie oparte na przepisie ustawy w brzmieniu nadanym nowelizacją z dnia 27 marca 2003 r., bowiem winny być stosowane przepisy cytowanej ustawy w wersji obowiązującej przed nowelizacją, tym niemniej, w ocenie organu II instancji, przywołanie obowiązujących przepisów wykonawczych nie wskazuje na błędne ustalenia stanu faktycznego i nie ma wpływu na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga T. i J. Ś. nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W niniejszej sprawie Wojewoda decyzją z dnia 21 listopada 2006 r. Nr [...] uchylił decyzję Starosty z dnia 25 września 2006 r. Nr [...] odmawiającej wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem z dnia 02 sierpnia 2000 r. i przekazał ją do ponownego rozpatrzenia. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodzili się skarżący. Na wstępie rozważań wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 138 § 1 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji, albo umarza postępowanie odwoławcze. W § 2 omawianego przepisu wskazano, iż organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Wskazówki organu II instancji zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak również prezentowany pogląd prawny w zakresie stosowania przepisów noszą właśnie znamiona tych "okoliczności", które organ I instancji powinien rozważyć przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Zważyć należy, iż organ I instancji po przekazaniu mu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ odwoławczy samodzielnie dysponuje zakresem postępowania wyjaśniającego i nie jest w tym zakresie związany zaleceniami organu odwoławczego. Jednakże zalecenia wiążą organ I instancji jedynie co do obowiązku wyjaśnienia okoliczności w nich wskazanych, zaś sposób przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do istnienia tych okoliczności i ocena dowodów w tym celu uzyskanych należy do wyłącznej kompetencji organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, nie tylko nie może w jakikolwiek sposób narzucać temu organowi treści rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 5 marca 1990 r., IV SA 564/89, PiŻ 1991, nr 3, s. 15, w którym stwierdzono, że: "Bezpośrednia ingerencja organu wyższego stopnia, w postaci zaleceń i poleceń co do sposobu załatwiania konkretnej sprawy indywidualnej, rozstrzyganej w drodze decyzji, nie znajduje uzasadnienia w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego"), lecz także nie może w inny sposób, niż tylko przez wskazanie okoliczności, jakie organ pierwszej instancji powinien wziąć pod rozwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, wpływać na zakres postępowania wyjaśniającego przed organem pierwszej instancji. Ponadto od decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji po ponownym rozpatrzeniu sprawy służy odwołanie. (por. Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz, Piotr Przybysz, LexPolonica Maxima). Obowiązek zastosowania instytucji reformacji i orzeczenia co do istoty sprawy zamiast uchylenia decyzji organu I instancji i przekazywania do ponownego rozpoznania w sytuacji stwierdzenia jej wadliwości, zgodnie z § 2 art. 138 k.p.a., istnieje wówczas, gdy dokonujący kontroli instancyjnej organ II instancji nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego i nie stwierdził potrzeby dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. (por. Wyrok NSA z dnia 2 lipca 2001 r. sygn. akt II SA/Gd 814/99, LEX nr 76088) Wyjaśnienia wstępne przedstawione powyżej, należało dokonać ponieważ, badający zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w przypadku decyzji kasacyjnej (a tego rodzaju decyzją jest decyzja zaskarżona) ocenia jej legalność w zakresie ograniczającym się do wystąpienia przesłanek z powołanego art. 138 § 2 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd nie stwierdził naruszeń uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji, albowiem organ odwoławczy prawidłowo przyjął, iż postępowanie przed organem I instancji posiadało istotne braki. Ponadto organ II instancji wyraził też swój pogląd prawny w zakresie trybu, w jakim powinno być prowadzone postępowanie pierwszoinstancyjne. Kontrolując decyzję organu II instancji w zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł odnieść się do merytorycznych zarzutów podniesionych w skardze, jako że będąc orzeczeniem typu kasacyjnego - nie rozstrzyga ich zaskarżona decyzja. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.