II SA/Gd 446/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 16 czerwca 2021 r., nr [...] w sprawie potwierdzenia niewykonywania pracy na skutek represji politycznych postanawia 1. umorzyć postępowanie, 2. zwrócić skarżącemu ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 100 (sto) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Pismem z 24 czerwca 2021 r. M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na opisaną decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych potwierdzającą, że strona w okresie od 26 listopada 1982 r. do 22 września 1989 r. była pozbawiona możliwości wykonywania zawodu na skutek represji politycznych za działania na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania praw człowieka w Polsce. W piśmie procesowym z 23 lipca 2021 r. skarżący oświadczył, że cofa pismo z 24 czerwca 2021 r., gdyż nie składał skargi na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. Przeciwnie, strona potwierdziła ustalenia organu wskazując, że są one prawdziwe, oparte o istniejące i dostarczone dokumenty. Ww. pismo z 24 czerwca 2021 r. miało natomiast za zadanie jedynie szerzej naświetlić sprawę udzielonego stronie zakazu wykonywania zawodu ze względów politycznych oraz dołączyć dodatkowe dokumenty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Postępowanie należało umorzyć. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Na podstawie przepisu art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę i co do zasady oświadczenie takie wiąże sąd, chyba że zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Sąd wojewódzki uznał, że cofnięcie skargi przez skarżącego jest dopuszczalne i prawnie skuteczne. Przy czym, mając na uwadze wiek skarżącego i rozeznanie w kwestiach prawnych, sąd wyjaśnia, że jeżeli strona nie kwestionuje ustaleń organu dokonanych w decyzji i zgadza się z rozstrzygnięciem – jak to oświadczyła w piśmie z 23 lipca 2021 r., to brak jest konieczności przedkładania dodatkowej dokumentacji w celu nakreślenia szerszego kontekstu zakazu wykonywania zawodu. Wobec zaakceptowania przez adresata decyzji wydanego rozstrzygnięcia, dokumenty przedłożone po zakończeniu postępowania przed organem nie mogą mieć wpływu na to rozstrzygnięcie. Brak jest też podstaw do ich przedkładania sądowi, jeżeli strona nie korzysta ze swojego prawa do zaskarżenia decyzji, a co – jak oświadczył skarżący – nie było jego wolą. Taka dokumentacja może mieć jedynie znaczenie dla rozpoznania skargi i ewentualnego podważenia decyzji administracyjnej, do czego skarżący w istocie nie zmierzał. Jeżeli natomiast wolą skarżącego jest zaskarżenie rozstrzygnięcia dotyczącego naliczenia emerytury i zadośćuczynienia za czas zakazu pracy, należy wnieść skargę na akt (decyzję administracyjną), z którego takie naliczenia wynikają. Z akt sprawy wynika natomiast, że sprawa, której dotyczyła cofana skarga, dotyczy jedynie ustalenia okresu pozbawienia skarżącego prawa do pracy. Mając powyższe na uwadze, uznając, że wolą skarżącego jest cofnięcie pisma uznanego za skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z 16 czerwca 2021 r., na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postępowanie w tym zakresie umorzono, o czym orzeczono w pkt 1 sentencji. Ponadto zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 w pkt 2 postanowienia orzeczono o zwrocie na rzecz skarżącego kwoty pieniężnej uiszczonej tytułem wpisu sądowego od skargi – z uwagi na fakt, że jej cofnięcie nastąpiło przed rozpoczęciem rozprawy.