II SA/Gd 447/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. Ł. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 19 marca 2025 r. nr 000633/SW/03/2025 w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie świadczenia wychowawczego postanawia: odrzucić skargę. D. Ł. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę z 12 kwietnia 2025 r. zatytułowaną "pozew". Pismo zarejestrowano pod sygn. I DK/Gd 3/25 i przekazano według właściwości Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w Kartuzach, o czym poinformowano Skarżącą. Pismem z 18 kwietnia 2025 r. Skarżąca przesłała poprawioną skargę z 12 kwietnia 2025 r., tym razem zatytułowaną "Skarga". Następnie, D. Ł. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę z 6 maja 2025 r. zatytułowaną "Uzupełnienie do skargi z dnia 12. kwietnia 2025 r.", z której wynika, że sprawa dotyczy decyzji Wojewody Pomorskiego nr 000633/SW/03/2025 z 19 marca 2025 r. Pismo zarejestrowano pod sygn. II DK/Gd 25/25 i przekazano według właściwości Wojewodzie Pomorskiemu, o czym poinformowano Skarżącą. W dniu 12 maja 2025 r. Skarżąca złożyła kolejne pismo w sprawie, które również zostało przekazane Wojewodzie Pomorskiemu w ślad za przesłaną skargą z 6 maja 2025 r. Skarżąca złożyła w siedzibie Sądu kolejne pisma: z 19 maja 2025 r., z 20 maja 2025 r. oraz z 22 maja 2025 r. W związku z treścią pisma Skarżącej z 20 maja 2025 r. akta sprawy o sygn. I DK/Gd 3/25 dołączono do sprawy o sygn. II DK/Gd 25/25. Pismem z 11 czerwca 2025 r. Wojewoda Pomorski przekazał odpowiedź na skargę wnosząc o jej odrzucenie. Sprawę zarejestrowano pod sygn. II SA/Gd 447/25. Postanowieniem z 11 czerwca 2025 r. sygn. I SA/Gd 377/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę D. Ł. na zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę z 7 kwietnia 2025 r. wystawione przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kartuzach. Skarżąca złożyła w siedzibie Sądu kolejne pisma: z 26 czerwca 2025 r., z 2 lipca 2025 r. oraz z 8 lipca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności jest obowiązany zbadać z urzędu jej dopuszczalność, a zatem czy zachodzą okoliczności umożliwiające rozstrzyganie w danym przedmiocie. Innymi słowy sąd jest obowiązany ustalić, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia skargi, które ustawodawca wymienił enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935) – dalej jako p.p.s.a. Do przesłanek tych zalicza się m.in. brak właściwości sądu administracyjnego, wniesienie skargi po terminie, nieuzupełnienie braków formalnych skargi bądź też jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z woli ustawodawcy dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny kontrola działalności administracji publicznej rozpoczyna się dopiero w momencie, kiedy strona wyczerpie możliwość podważenia rozstrzygnięć organów administracji przy pomocy środków zaskarżenia przewidzianych w toku procedowania przed tymi organami, a więc kiedy w sprawie administracyjnej wypowiedziały się organy obu instancji. Wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 2 p.p.s.a. przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu. Obowiązek ten wynika z założenia, że Sąd nie wyręcza organów administracji i nie narusza podstawowej zasady dwuinstancyjności postępowania. Zasada dwuinstancyjności daje natomiast stronie prawo domagania się dwukrotnego, merytorycznego rozpatrzenia jej sprawy przez organy administracyjne różnych instancji. W niniejszej sprawie Skarżąca uczyniła przedmiotem swojej skargi decyzję Wojewody Pomorskiego z 19 marca 2025 r. nr 000633/SW/03/2025 w przedmiocie zmiany decyzji z 25 lipca 2024 r. nr 000726/SW/07/2024 w sprawie świadczenia wychowawczego na dzieci. Jak wynika z akt sprawy (k. nr 434-432) decyzja zawierała pouczenie o przysługującym stronie prawie do wniesienia odwołania do Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej za pośrednictwem Wojewody Pomorskiego w terminie 14 dni od odbioru decyzji bez żadnych opłat. Decyzja została odebrana przez Skarżącą w dniu 26 marca 2025 r., a zatem 14-dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 2 kwietnia 2025 r. Wobec niezaskarżenia decyzji stała się ona ostateczna. Wobec powyższego, skoro Skarżąca nie wniosła środka zaskarżenia (odwołania) od decyzji będącej przedmiotem jej skargi do tutejszego Sądu, to czyni skargę niedopuszczalną i uniemożliwia Sądowi jej merytoryczne rozstrzygnięcie. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił skargę jako niedopuszczalną.