II SA/Gd 449/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Janina Guść (spr.) sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2016 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia w sprawie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę. Prezydent Miasta postanowieniem z dnia 5 lutego 2015 r. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia dotyczącego budowy garażu podziemnego oraz naziemnych miejsc parkingowych, które będą obsługiwać planowane budynki wielorodzinne na działce nr [..] obręb [...] przy ul. D. w G. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył L. J., zarzucając, że nie spełnia ono wymogów art. 124 § 1 k.p.a., z uwagi na brak wskazania kręgu stron postępowania oraz, że zostało ono wydane przez organ niewłaściwy Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 20 maja 2015 r., na podstawie art. 134 w związku z art. 123 i 144 k.p.a. stwierdziło niedopuszczalność wniesionego zażalenia. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że w postępowaniu wstępnym podejmuje on czynności mające na celu ustalenie czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione w terminie. Niedopuszczalność zażalenia może wynikać z przyczyn o charakterze podmiotowym, jak również przedmiotowym. Niedopuszczalność zażalenia z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez jednostkę nie mającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia albo też wniesienia zażalenia przez jednostkę nie mającą zdolności do czynności prawnych. Organ wskazał, że zażalenie może wnieść jedynie strona postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a., który stanowi, że stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek, przy czym interes prawny wynikać musi z normy prawa materialnego. Organ stwierdził, że L. J. nie jest inwestorem planowanego przedsięwzięcia, a z okoliczności sprawy nie wynika, by posiadał on przymiot strony postępowania, ponieważ nie jest on właścicielem czy też użytkownikiem wieczystym nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji, jak również nie posiada nieruchomości zlokalizowanych dalej, objętych oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W skardze na powyższe postanowienie L. J. podniósł zarzuty, że zostało ono wydane z rażącym naruszeniem prawa, naruszeniem przepisów o właściwości oraz naruszeniem praw własności. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności postanowienia organu II i I instancji oraz innych aktów - decyzji o warunkach zabudowy i pozwoleniu na budowę. Skarżący wskazał, że przysługuje mu lokatorskie prawo do lokalu spółdzielczego w LWSM Mieszkaniowej, stwierdzając jednocześnie, że w 2007 r. został on pozbawiony członkostwa w spółdzielni i eksmitowany z zajmowanego lokalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). W myśl art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Po rozpoznaniu sprawy według powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 134 k.p.a., będącego podstawą prawną zaskarżonego postanowienia, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Przepis ten z mocy art. 144 k.p.a. znajduje odpowiednie zastosowanie do zażaleń. W sytuacji stwierdzenia przez organ odwoławczy, że osobie wnoszącej zażalenie nie przysługuje przymiot strony możliwe są dwa rozstrzygnięcia procesowe - umorzenie postępowania zażaleniowego (art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.) lub stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia (art. 134 k.p.a.). Wybór jednego z tych rozstrzygnięć zależy od okoliczności występujących w sprawie. Jeśli w celu oceny legitymacji skarżącego konieczne jest zastosowanie normy prawa materialnego i przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego organ odwoławczy, po przeprowadzeniu tego postępowania i uznaniu, że skarżący nie ma interesu prawnego, umarza postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. (uchwała NSA z dnia 5 lipca 1999 r.,OPS 16/98, ONSA 1999, nr 4, poz. 119). Jeśli natomiast ze złożonego zażalenia i okoliczności występujących w sprawie wynika w sposób nie budzący żadnych wątpliwości brak po stronie skarżącego przymiotu strony, za dopuszczalne uznać należy wydanie przez organ postanowienia o niedopuszczalności zażalenia na podstawie art. 134 k.p.a. W takiej bowiem sytuacji, wobec braku postaw do stosowania przepisów prawa materialnego stanowiącego źródło legitymacji procesowej strony nie istnieje konieczność merytorycznego rozpoznania sprawy, a ocena niedopuszczalności zażalenia ma charakter procesowy. W sytuacji gdyby skarżący posiadał nieruchomość położoną w okolicy, w której planowana jest inwestycja zachodziłaby konieczność badania jej wpływu na tę nieruchomość. Wówczas stwierdzenie przez organ po przeprowadzeniu postępowania braku interesu prawnego po stronie skarżącego, winno skutkować wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania. Natomiast w sytuacji, gdy skarżący nie jest właścicielem ani użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonej na tym terenie, prowadzenie postępowania wyjaśniającego, jaki i ocena ustalonych okoliczności z punktu widzenia normy prawa materialnego było zbędne. Fakt, że w przeszłości skarżącemu przysługiwało lokatorskie prawo do lokalu spółdzielczego w LWSM Mieszkaniowej, z którego został on eksmitowany, po pozbawieniu członkostwa w spółdzielni, nie skutkuje powstaniem po stronie skarżącego jakichkolwiek uprawnień, wynikających z prawa materialnego do nieruchomości objętych oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Organ odwoławczy zasadnie zatem wydał w sprawie postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd oddalił wniesioną skargę, jako niezasadną, na podstawie art. 151 p.p.s.a.