II SA/Gd 450/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Dobek - Rak Asesor WSA Jakub Chojnacki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2024 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 3 kwietnia 2023 r., sygn. akt SKO Gd/5799/22 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz skarżącej A. O. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pani A. O. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (SKO) z 3 kwietnia 2023 r. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy Kwidzyn z 10 października 2022 r., odmawiającą skarżącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawnym ojcem. Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wójt uzasadniając odmowę przyznania świadczenia wskazał, że Pan W. S. ma lat 61, jest osobą rozwiedzioną. Na podstawie orzeczenia wydanego przez Powiatowy Zespół Do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Malborku w dniu 20 lutego 2018r. został na stałe zaliczony do osób niepełnosprawnych legitymujących się znacznym stopniem niepełnosprawności. Dodatkowo Pan W. S. posiada orzeczenie lekarza orzecznika ZUS wydane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Gdańsku w dniu 28 lutego 2020r., z którego wynika, że jest osobą trwale całkowicie niezdolną do pracy i osobą trwale niezdolną do samodzielnej egzystencji. Z karty informacyjnej z leczenia szpitalnego wydanej przez "S. " S A. W S.za okres od 16 września 2021 r. do 8 października 2021 r., wynika, że Pan W. S. choruje na niedowład połowiczy lewostronny, nadciśnienie tętnicze, zmiany zwyrodnieniowe uogólnione, ślepotę oka prawego. W 2008 r. u Pana W. S. wystąpił udar niedokrwienny prawej półkuli mózgu. W wyniku przeprowadzonego wywiadu środowiskowego ustalono, że Pan W. S. prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Choruje na nadciśnienie tętnicze, ślepotę całkowitą oka prawego i częściową oka lewego, uszkodzony nerw wzrokowy. Jest po udarze niedokrwiennym mózgu - lewostronny. Z tego też powodu ma niedowład lewostronny. Pan S. ma duże problemy z poruszaniem się. Po mieszkaniu porusza się przy pomocy kuli, natomiast poza mieszkaniem przy pomocy wózka. Posiada orzeczony na stałe znaczny stopień niepełnosprawności i wymaga na co dzień wsparcia i pomocy osoby drugiej. Pan S. od sierpnia 2020r. do końca sierpnia 2022r, otrzymywał z GOPS w Kwidzynie pomoc w formie usług opiekuńczych (3 godziny dziennie przez 2 dni w tygodniu). Korzystał również z pomocy w formie asystenta osoby niepełnosprawnej. Od czasu powrotu z zagranicy skarżącej, to ona sprawuje opiekę nad ojcem. W ciągu dnia spędza u ojca ok. 6-7 godzin dziennie, przyjeżdża 2 razy dziennie, czasami pozostaje na noc. Dojeżdża do ojca samochodem, a dojazd zajmuje jej 10 minut w jedną stronę. Podczas pobytu u ojca wykonuje wszystkie czynności związane z codziennym życiem i funkcjonowaniem. Skarżąca przygotowuje dla ojca posiłki, zakupuje niezbędne artykuły spożywcze, pielęgnacyjno-higieniczne, leki. Przygotowuje (dawkuje) leki i przypomina o ich wzięciu. Skarżąc zawozi ojca do lekarzy, na rehabilitację, bierze go na spacery. Dba również o porządek w mieszkaniu, pierze, zmienia bieliznę pościelową pomaga ojcu w codziennej toalecie. Pan W. S. samodzielnie przyjmuje przygotowane leki, spożywa przygotowane posiłki. Samodzielnie korzysta z toalety. W opiece nad ojcem czasami pomagają bracia Pana S., którzy odwiedzają go podczas nieobecności córki czasami w godzinach nocnych. W ocenie Wójta z poczynionych w sprawie ustaleń wynika, że ojciec skarżącej nie wymaga szczególnej pielęgnacji przez całą dobę, lecz przez jej znaczną część i tym samym Pani A. O. nie ma możliwości podjęcia zatrudnienia, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy jednakże, jako że niepełnosprawność podopiecznego istniej od 42 roku życia, przyznanie świadczenia nie jest możliwe. SKO uzasadniając zaskarżoną decyzję wskazało z kolei, że organ pierwszej instancji prawidłowo odmówił wnioskodawczyni przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na niespełnienie przesłanki wskazanej w art. 17 ust. 1 u.ś.r., tzn. niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad członkiem rodziny legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Innymi słowy, w rozpatrywanej sprawie, ponad wszelką wątpliwość, nie zachodzi związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy sprawowaniem opieki przez wnioskodawczynię, a niepodejmowaniem przez nią zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej lub też rezygnacją przez nią z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Zdaniem SKO Brak jest dowodów na to, że w okolicach czerwca 2022 r. stan zdrowia Pana S., który z niedowładem i ślepotą zmaga się od wielu lat, nagle uległ znacznemu pogorszeniu. W szczególności nie wykazano, że dotychczasowe wsparcie, z jakiego korzystał Pan S., czyli usługi opiekuńcze i usługi asystenta osoby niepełnosprawnej, okazały się niewystarczające i zaszła konieczność przejęcia całości opieki nad Panem S. przez Panią O. Kolegium uważa, że nawet jeśli skarżąca zdecydowała się wspierać ojca w codziennym funkcjonowaniu, to konieczne czynności, jakie musi wobec niego świadczyć jako opiekunka, nie wykluczają jednoczesnego wykonywania przez nią pracy zarobkowej. Z ustaleń poczynionych w trakcie postępowania wynika bowiem, że Pan S. niewątpliwie wymaga wsparcia drugiej osoby w codziennym funkcjonowaniu, w szczególności przy czynnościach związanych z większym wysiłkiem lub koniecznością wyjścia z domu, przykładowo przy sprzątaniu mieszkania, gotowaniu posiłków, robieniu zakupów, przy kąpieli, zmianie odzieży, wizytach u lekarza, czy załatwianiu spraw urzędowych. Zasadniczo jednak nie ma przeszkód, by Pan S. pozostawał sam w domu w czasie, kiedy wnioskodawczyni byłaby w pracy. Czynności, jakie wnioskodawczym wykonuje codziennie w ramach opieki, można bowiem zorganizować tak, by wykonywać je przed pracą lub po niej. Istnieje także możliwość skorzystania z usług opiekuńczych oraz wsparcia braci Pana S., którzy - jak wynika z informacji podanej przez wnioskodawczynię, udzielają takiego wsparcia. Inne czynności, takie jak sprzątanie, zakupy, załatwianie spraw urzędowych, czy wizyty u lekarza, nie są wykonywane codziennie, tylko od czasu do czasu. Brak jakiejkolwiek aktywności zawodowej wnioskodawczyni w całym jej dorosłym życiu wskazuje na to, że podejmując się w 2022 r. sprawowania opieki nad ojcem, nie była ona zmuszona do rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Z informacji podanych przez wnioskodawczynię w trakcie postępowania, jak również danych posiadanych przez instytucję rynku pracy, wynika, że nigdy nie pracowała. Wnioskodawczyni nie przedstawiła bowiem jakichkolwiek danych świadczących o rzeczywistej chęci podjęcia aktywności zawodowej. Jest to o tyle istotne, że ze zgromadzonych w sprawie danych jednoznacznie wynika, że czynności opiekuńcze świadczone wobec ojca, przy wsparciu instytucjonalnym, z którego ojciec wcześniej korzystał, lub też przy wsparciu rodzeństwa Pana S., Pani O. mogłaby tak zorganizować, by podjęcie pracy zarobkowej stało się możliwe, a ojciec w żaden sposób by nie ucierpiał. W konsekwencji Kolegium nie neguje, że wnioskodawczyni opiekuje się ojcem i pomaga mu w codziennym funkcjonowaniu, jednak nie dostrzega związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej i niepodejmowaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej a sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym ojcem. Kolegium uznało natomiast, że niespełnienie się przesłanki wskazanej w art. 17 ust. 1b u.ś.r. nie może stanowić samodzielnej podstawy odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W rozpatrywanej sprawie świadczenie nie może być jednak przyznane z uwagi na niespełnienie warunku wskazanego w art. 17 ust. 1 u.ś.r., a zatem nawet, jeśli uznać, że organ pierwszej instancji niezasadnie powołał się na przepis art. 17 ust. 1b u.ś.r., to nie wpłynęłoby to w żaden sposób na wydane w sprawie rozstrzygnięcie. W skardze do Sądu decyzji SKO zarzucono naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez przyjęcie, że niepodejmowanie pracy zarobkowej przez skarżącą w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, nie wypełnia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowani opieki nad osobą legitymizującą się orzeczeniem o niepełnosprawności ze wskazaniami: konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osobie w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku oraz poprzedzającej jej decyzji Wójta Gminy Kwidzyn i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie A. O. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. SKO odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie uznając, że w sprawie nie zachodzi związek przyczynowo skutkowy pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia a opieką nad niepełnosprawnym ojcem. W ocenie SKO bierność zawodowa skarżącej nie jest spowodowana koniecznością opieki nad ojcem. Korzystał on z usług opiekuńczych, które były wystraczające. Sąd zważył co następuje: Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 390 ze zm.) – dalej jako "u.ś.r.", w wersji obowiązującej w dniu wydawania zaskarżonej decyzji - świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności – jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że SKO słusznie uznało przepis art. 17 ust. 1b u.ś.r. ("Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia.") winien być, interpretowany z uwzględnieniem wiążącego, w myśl art. 190 Konstytucji RP, wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, z którego wynika, że w odniesieniu do grupy opiekunów osób, których niepełnosprawność wymagająca opieki powstała po ukończeniu 18. roku życia, przesłanka nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego utraciła cechę konstytucyjności. W konsekwencji, przysługiwanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tej grupie osób należy rozpatrywać bez wskazanej przesłanki. Organy administracji rozstrzygające o prawie do świadczenia pielęgnacyjnego mają zatem obowiązek procedować w oparciu o przepisy u.ś.r. z wyłączeniem tej części przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r., która z dniem wejścia w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego, tj. w dniu 23 października 2014 r., została ostatecznie uznana za niekonstytucyjną. Z tego powodu argument dotyczący faktu powstania niepełnosprawności Pana W. S. od 42 roku życia nie mógł stanowić podstawy do odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W dalszej kolejności należało odnieść się do wskazywanego przez SKO braku ścisłego związku przyczynowo-skutowego pomiędzy rezygnacją z aktywności zawodowej skarżącej a sprawowaniem opieki nad ojcem. W tym zakresie stwierdzenia SKO wskazywały w pierwszej kolejności na bierności zawodową skarżącej jako okoliczność uniemożliwiającą przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. W utrwalonym orzecznictwie przyjmuje się, że rezygnację z czegokolwiek należy rozumieć nie tylko jako zaprzestanie konkretnego działania, ale także jako jego niepodejmowanie z uwagi na wystąpienie przeszkody uniemożliwiającej to działanie. Wykładnia omawianego pojęcia musi się więc odbywać przez pryzmat celu jakiemu służą świadczenia opiekuńcze, którym jest zrekompensowanie osobom wymagającym opieki i osobom opiekę tę sprawującym, utraconego zarobku i wydatków związanych z koniecznością zapewnienia tej opieki. Z punktu widzenia celu, nie jest istotne czy nastąpiła rezygnacja z zatrudnienia, czy rezygnacja z podjęcia zatrudnienia. Istotne jest natomiast to, czy zarówno w jednym, jak i w drugim przypadku istnieje bezpośredni związek ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną osobą. Taka wykładnia znajduje pełne umocowanie w wartościach przyjętych w preambule Konstytucji RP, gwarantującej godność człowieka pozbawionego zdolności do samodzielnej egzystencji, w konstytucyjnej zasadzie demokratycznego państwa prawnego, urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej i konstytucyjnej zasadzie równości wobec prawa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 maja 2020 r., sygn. III SA/Gd 408/20, opublikowany na orzeczenia.nsa.gov.pl). Przesłanka niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia powinna być zatem odczytywana jako niepozostawanie w zatrudnieniu wynikające z konieczności sprawowania opieki, której mowa w art. 17 ust.1 u.ś.r. Z powyższego wynika, że stan niepodejmowania przez skarżąca zatrudnienia w okresie poprzedzającym sprawowanie opieki nad niepełnosprawnym ojcem, nie mógł być okolicznością uniemożliwiającą przyznanie świadczenia. Istotny jest bowiem fakt obiektywnej niemożności podjęcia zatrudnienia, nawet w ograniczonym wymiarze, z powodu sparowania opieki nad niepełnosprawnym ojcem. Istotą świadczenia pielęgnacyjnego jest bowiem częściowe zrekompensowanie opiekunowi niepełnosprawnego strat finansowych związanych z niemożnością podjęcia pracy lub rezygnacją z pracy, spowodowaną koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną (por. wyrok NSA z 21 sierpnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1124/18, opublikowany na orzeczenia.nsa.gov.pl). Ocena spełnienia przesłanek z art. 17 ust. 1 u.ś.r. powinna być zawsze dokonywana jako aktualna, tj. odnosząca się do czasu, w którym skarżąca wystąpiła o przyznanie świadczenia (por. wyrok WSA w Gdańsku z 14 maja 2020 r., III SA/Gd 410/20, orzeczenia.nsa.gov.pl). Kolejno należało odnieść się do zakresu sprawowanej przez skarżącą opieki, w szczególności, że ocena tego elementu dokonana została przez SKO odmiennie niż przez Wójta, który uznał, że skarżąca nie ma możliwości podjęcia zatrudnienia, chociażby w niepełnym wymiarze czasu. Przede wszystkim nie można zgodzić się z oceną SKO, że zakres opieki sprawowanej nad ojcem nie powoduje niemożności podjęcia zatrudnienia w jakimkolwiek zakresie. W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał w sposób właściwy opisuje, na czym polega opieka skarżącej nad ojcem, który jest znacznie ograniczony w samodzielnej egzystencji. Konfrontacja potwierdzonego w orzeczeniu znacznego stopnia niepełnosprawności podopiecznego wymagającego stałej lub długotrwałej opieki innej osoby w związku ze stwierdzoną znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz czynnościami opiekuńczymi świadczonymi ojcu przez skarżącą, nie pozostawia wątpliwości, że zakres tej opieki i pomocy uniemożliwia skarżącej podjęcie zatrudnienia w jakimkolwiek wymiarze. Przy tym, organ nie przedstawił żadnych przekonywujących argumentów przemawiających za możliwością pogodzenia niezbędnej opieki nad ojcem z zajęciem zarobkowym. Nie mogło zniknąć pola widzenia, co z resztą nie było kwestionowane przez SKO, że skarżąca poświęca na opieką nad ojcem 6-7 godzin dziennie. Pan S. jest między innymi po udarze niedokrwiennym mózgu, który spowodował m.in. niedowład lewostronny, nie widzi na prawe oko i częściowo na lewe. Zarówno z orzeczenia o niepełnosprawności, jaki i z wywiadu środowiskowego wynika, że ojciec skarżącej na co dzień wymaga wsparcia i pomocy "osoby drugiej". Niezrozumiałym w tym świetle jest twierdzenie SKO o możliwości takiego zorganizowania czynności opiekuńczych, aby możliwym było podjęcie zatrudnienia chociażby w niepełnym zakresie. Przeczy temu także okoliczność uprzedniego korzystania przez podopiecznego z usług opiekuńczych. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że opieka nad osobą niepełnosprawną, o której mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., nie musi być sprawowana nieustannie przez całą dobę. Sposób jej sprawowania jest bowiem uzależniony od rodzaju schorzeń osoby wymagającej opieki i wskazań zawartych w orzeczeniu o niepełnosprawności. Wskazany przepis wymaga, aby opieka nad osobą niepełnosprawną legitymującą się znacznym stopniem niepełnosprawności sprawowana była zgodnie ze wskazaniami wynikającymi z orzeczenia o niepełnosprawności, a zatem aby była to opieka długotrwała i stała. W ocenie Sądu, zakres czynności opiekuńczych wykonywanych przez skarżącą jest zgodny z wymogami i w rozmiarze określonym w orzeczeniu o niepełnosprawności oraz faktycznymi potrzebami ojca. Pomimo, że nie jest osobą leżącą i wykazuje pewne przejawy samodzielności, wymaga ciągłej asysty m.in. przy poruszaniu się, skarżąca przez większość czasu czuwa nad ojcem, by nieść mu niezbędną i niezwłoczną pomoc w zwykłych czynnościach życia codziennego oraz w razie nagłej potrzeby, pozostając tym samym w stałej gotowości. Nie zmienia tej oceny okoliczność incydentalnej jedynie pomocy udzielanej przez rodzeństwo ojca. Zauważyć dodatkowo należy, że opieka nad ojcem sprawowana jest w warunkach posiadania przez skarżącą dwoje małoletnich córek, które co oczywiste - wymagają zaangażowania znaczącego rodzicielskiego. Dostrzeganie w realiach niniejszej sprawy możliwości podjęcia przez skarżącą pracy choćby niepełnym wymiarze jest nieuzasadnione. W tej sytuacji związek pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia a zakresem sprawowanej opieki i świadczonej pomocy przez skarżącą jest w tej konkretnej sprawie bezpośredni i ścisły. Sąd nie podziela przy tym wykluczenia przez Kolegium czynności dnia codziennego związanych z prowadzeniem wspólnego gospodarstwa domowego z zakresu czynności opiekuńczych niezbędnych dla zapewnienia godnego życia podopiecznemu. Wszystkie wskazane przez skarżącą czynności są konieczne, aby zapewnić osobie ograniczonej w możliwościach samodzielnej egzystencji właściwe warunki życia i zadbać o jej dobrostan adekwatnie do wieku i orzeczonego znacznego stopnia niepełnosprawności. Z zakresu tych czynności nie można wykluczyć zwykłych czynności życia codziennego, takich jak sprzątanie, gotowanie, robienie zakupów, którym osoba o znacznym stopniu niepełnosprawności nie może sprostać ze względu na swoje ograniczenia zdrowotne. Ograniczenie form opieki nad osobą niepełnosprawną do czynności pielęgnacyjnych sensu stricto z pominięciem innych, szerzej rozumianych czynności opiekuńczych, prowadziłoby do zdeformowania znaczenia pojęcia opieki, a co za tym idzie naruszałoby istotę świadczenia pielęgnacyjnego. Istotą tą jest bowiem udzielenie wsparcia osobom, które poświęcając się w pełnym wymiarze opiece nad najbliższą osobą niepełnosprawną nie mogą pracować zarobkowo, by zaspokoić potrzeby życiowe swoje i swojej rodziny (por. wyrok WSA w Gdańsku z 10 czerwca 2021 r., III SA/Gd 319/21, orzeczenia.nsa.gov.pl). Podsumowując powyższe rozważania, Sąd uznał, że organ odwoławczy dokonał wadliwej oceny materiału dowodowego w świetle nieprawidłowo interpretowanych przepisów art. 17 ust. 1 u.ś.r. wydając decyzję naruszającą w konsekwencji zarówno przepisy prawa materialnego, jak i przepisy postępowania administracyjnego. Uchybienie organu polega przede wszystkim na niewłaściwej ocenie związku przyczynowo–skutkowego pomiędzy rezygnacją lub niepodejmowaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej a opieką sprawowaną przez skarżącą. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej jako "P.p.s.a.", uchylił zaskarżoną decyzję uznając to za wystarczające do ponownego, właściwego załatwienia sprawy. Kolegium posiada bowiem kompetencje merytoryczno-reformacyjne umożliwiające wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, zgodnego z wiążącą oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w niniejszym wyroku. Sąd orzekał w niniejszej sprawie w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, korzystając z przepisu art. 119 pkt 2 P.p.s.a., bowiem wniosek w tej sprawie w skardze złożyła skarżąca oraz organ administracji publicznej w odpowiedzi na skargę. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1964), zasądzając od Kolegium na rzecz skarżącej kwotę 480 zł, na którą składa się wynagrodzenie pełnomocnika.