II SA/Gd 451/15

Dnia 30 października 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk po rozpoznaniu w dniu 30 października 2015 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. M. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego postanawia: odmówić skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W skardze na opisane w komparycji postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego T. M. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonym postanowieniem organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 kwietnia 2015 r., zgodnie z którym zawieszono z urzędu postępowanie dotyczące wydania na wniosek skarżącego inwestora pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji lub postanowienia jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Aby Sąd mógł stwierdzić, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne, co potwierdza liczne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. postanowienia z dnia 21 kwietnia 2006 r., sygn. akt II FZ 167/06 oraz z dnia 22 lutego 2008 r., sygn. II OZ 131/08, oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl ). Co do zasady nie wystarczy zatem samo złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie bada zasadności samej skargi, a jedynie wniosek i przedstawione przez stronę skarżącą przesłanki uzasadniające wstrzymanie. Kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowości zastosowania przez organ przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy. W niniejszej sprawie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, nie wskazując na żadne okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Sąd nie dopatrzył się także zaistnienia ustawowych przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia z urzędu. W niniejszej sprawie trzeba bowiem podkreślić, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, na podstawie art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odnosi się wyłącznie do takiego aktu, który nadaje się do przymusowego wykonania (w drodze egzekucji administracyjnej). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że przedmiotem wstrzymania mogą być wyłącznie takie akty lub czynności, które nadają się do tego wykonania, a tym samym takie, które wywołują skutki materialnoprawne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2013 r., sygn. akt II FZ 1128/13, Lex nr 1406611). W ocenie Sądu, takiej cechy nie nosi postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego. Postanowienie takie nie kreuje żadnych praw, ani obowiązków, zatem nie jest możliwe wstrzymanie jego wykonania. Wobec faktu, że ze swej istoty, zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji nie nadają się do wykonania, zbędne jest dokonywanie przez Sąd oceny, czy zostały spełnione przesłanki niebezpieczeństwa zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków, bądź znacznej szkody. Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.